Halloween Costume ideas 2015
Latest Post

शिरूर : साहित्य संमेलनासारख्या उपक्रमांनी विद्यार्थ्यांच्या शैक्षणिक प्रगतीसह त्यांचे भावीविश्वही समृद्ध बनते असे प्रतिपादन पहिल्या एकता मराठी साहित्य संमेलनाचे उद्घाटक महाराष्ट्र राज्य माध्यमिक आणि उच्च माध्यमिक शिक्षण मंडळ लातूरचे विभागीय सचिव शशिकांत हिंगोणेकर यांनी केले. शिरूरकासार सारख्या गावात एकता विचार मंचने संमेलनाचे यशस्वीरीत्या आयोजन करून एक आदर्श निर्माण केला आहे. या संमेलनाची सुरुवात ग्रंथदिंडीच्या माध्यमाने संमेलनाध्यक्ष प्रा. सय्यद अलाउद्दीन यांच्या हस्ते झाली. या वेळी नगराध्यक्ष रोहीदास पाटील, रा. काँ. च्या ज्येष्ठ नेत्या चंपावती काकी पानसंबळ, जि. प. सदस्य शिवाजी पवार, पं. स. सभापती प्रतिनिधी निवृत्ती बेदरे, सुप्रसिद्ध साहित्यिक बाबाराव मुसळे, पत्रकार विजयकुमार गाडेकर इत्यादी मान्यवर उपस्थित होते.
    एकता विचार मंचचे अध्यक्ष साहित्यिक अनंत कराड यांच्या 'अंदमानचा प्रवास' या पुस्तकाचे मान्यवरांच्या हस्ते प्रकाशन करण्यात आले. स्वच्छतादूत कु.योगीता गवळी हीला एकता विचार मंचच्या वतीने पुरस्कार देऊन गौरविण्यात आले. कार्यक्रमाची प्रस्तावना अनंत कराड यांनी केली. जिल्हा परिषदेच्या अध्यक्षा सौ.सविताई गोल्हार यांनी गावोगावी अशा साहित्य संमेलनाच्या आयोजनाची गरज असल्याचे प्रतिपादन केले.
    प्रा. डॉ. भास्कर बडे, राजेंद्र धोंडे, रामदास बडे, सहाय्यक पोलिस निरीक्षक महेश टाक, युवाकवी युवराज वायभासे यांची समायोजित भाषणे झाली. संमेलनाध्यक्ष प्रा. सय्यद अलाउद्दीन यांच्या उत्साहपूर्ण भाषणाने उपस्थितांची मने जिंकली.
    संमेलनाचे मुख्य आकर्षण असलेला 'लेखक आपल्या भेटीला' हा कार्यक्रम ज्येष्ठ लेखक बाबाराव मुसळे यांच्या अध्यक्षतेखाली पार पडला. त्यानंतर नागेश शेलार यांच्या अध्यक्षतेखाली रंगलेल्या कविसंमेलनाचे बहारदार सुत्रसंचलन कवी अनंत कराड यांनी केले.
    संमेलनाच्या यशस्वीतेसाठी हरीप्रसाद गाडेकर, शिवलिंग परळकर, बाळासाहेब बोराडे, काशिनाथ शिंदे, राजेश बीडकर, लखुळ मुळे, अ‍ॅड. भाग्यश्री ढाकणे, मनोज कुलकर्णी, सिद्धार्थ सोनवणे, महेश नागरे, ज्ञानेश परदेशी, नितीन कैतके, उद्धव परदेशी, रामेश्वर गोसावी, अस्मिता जावळे, अशोक भांडेकर, बबनराव देशमुख, युवराज सोनवणे, चंद्रकांत राजहंस, मल्हारी आघाव, अनिलसिंह तिवारी, दत्ता शिंदे, संतोष गायके यांनी परिश्रम घेतले.

कोल्हापूर- आपल्या देशात धर्माच्या नावाखाली सुरु असलेले प्रकार गंभीर आहेत, पण  त्यासाठी धर्म संस्काराच्या मूळ पायाला दोष न देता धर्माचे मानदंड आणि त्यातील सत्यनिष्ठा या गोष्टी विवेकाच्या पातळीवर तपासून घेण्याची वेळ आली आहे. आपण जितके मानवतावादी, विश्वात्मक होऊ तितकेच आपले प्रबोधन सत्यनिष्ठ  होईल, असा विश्वास अखिल भारतीय मराठी साहित्य संमेलनाचे माजी अध्यक्ष डॉ. श्रीपाल सबनीस यांनी व्यक्त केला. तसेच पुरोगामी चळवळ यशस्वी होण्यासाठी सर्व क्षेत्रातील विचारवंतांनी योगदान दिले पाहिजे अशी अपेक्षा व्यक्त केली.
     कोल्हापूर येथील शिवाजी पेठेत शिवाजी मंदिरात८व्या प्रबोधनवादी साहित्य संमेलनाच्या उदघाटन प्रसंगी अध्यक्ष म्हणून ते बोलत होते. संमेलनाचे उद्घाटन गोवा विद्यापीठातील माजी इंग्रजी विभाग प्रमुख डॉ. आनंद पाटील यांच्या हस्ते झाले. यावेळी साप्ताहिक करवीर काशी चे संपादक सुनीलकुमार सरनाईक, डॉ. जे. बी.शिंदे, मिरासाहेब मगदूम, हसन देसाई, प्राचार्य दिनकर खाबडे,प्राचार्य जी. पी. माळी, पी. बी. पोवार, प्रा.टी.एस.पाटील,आदी मान्यवर उपस्थित होते.
    डॉ. सबनीस म्हणाले, हिंदू धर्मात क्रौर्य व हिंसाचाराला स्थान नाही, तर हिंदु धर्म सर्व धर्म समभाव व सहिष्णुता मानतो, पण मनुवादी इतर धर्माचा द्वेष करायला शिकवतात, सानेगुरुजी जगावर प्रेम करायला सांगतात,येशू खिस्त यांनी शत्रूवरही प्रेम करा म्हणून सांगितले, आपल्या संतांनी जातीभेदाचा निषेध केला, पण संताना जातीच्या चौकटीत बंदिस्त केले आहे. महापुरुषांनाही जात चिकटवून मर्यिादत केले आहे. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांनी संविधानातून नवे पर्व निर्माण केले पण सयाजीराव गायकवाड महाराज, छत्रपती शाहू महाराज, महर्षी विठ्ठल रामजी शिंदे, साने गुरुजी यांनी बाबासाहेब आंबेडकरांच्या कार्यात दिलेल्या योगदानाचे विस्मरण होते, पुरोगामी चळवळीला हे मारक आहे.
     यावेळी संमेलनाचे उदघाटक गोवा विद्यापीठ चे माजी इंग्रजी विभाग प्रमुख डॉ. आनंद पाटील म्हणाले, मनुवादी संस्कृती ने स्वत:च्या फायद्याचे शिक्षण दिले,केवळ ब्राम्हण आहे म्हणून त्याला महत्त्व देऊन इत्तरांचे शोषण करण्याची संस्कृती निर्माण केली. ग गवतातला शिकवण्याऐवजी ग गणपती असे शिकवले. क करवतातला न म्हणता क कमळातला सांगितले, संपूर्ण शिक्षण पध्दती कुचकामी केली व त्यामुळे बिनकामाच्या,ऐतगब्बू भटजींना बारा महिने बीनकष्टाचे भरपूर पैसा मिळण्याची सोय झाली.
      प्रास्ताविक डॉ. जे.बी.शिंदे यांनी केले. सुत्रसंचालन राजेंद्र बळवंत यांनी ,तर आभार प्रदर्शन विशाखा जितकर यांनी केले.
       यावेळी डॉ. जयश्री चव्हाण, बाबुराव शिरसाट, गुलाब अत्तार,अशोक चौगुले व शिवप्रेमी शाहीर मिलिंद सावंत यांचा सत्कार करण्यात आला.
     समारोपाच्या सत्रात डॉ. सुभाष देसाई, लक्ष्मण मोहिते यांनी विचार मांडले. तर प्रा.नवनाथ शिंदे यांनी गौतम बुद्ध यांच्या जीवनावर एकपात्री प्रयोग सादर केला.

    माननीय नवास बिन समआन (रजि.) यांच्या कथनानुसार, पैगंबर मुहम्मद (स.) यांनी सांगितले, ‘‘अंतिम निवाड्याच्या दिवशी कुरआन आणि कुरआनवर ईमान बाळगणारे जे त्याचे अनुसरण करीत होते अल्लाहपाशी आणले जातील आणि सूरह बकरा व सूरह आलिइमरान संपूर्ण कुरआनचे नेतृत्व करत आपले अनुसरण करणाऱ्यांसाठी अल्लाहपाशी शिफारस करतील की हा मनुष्य आपली कृपा व मोक्षाचा हक्कदार आहे म्हणून त्याच्यावर कृपावर्षाव व्हावा.’’ (हदीस : मुस्लिम)
    माननीय उबैदा (रजि.) यांच्या कथनानुसार, पैगंबर मुहम्मद (स.) यांनी सांगितले, ‘‘हे कुरआनवर ईमान बाळगणाऱ्यांनो! कुरआनला लोड बनवू नका आणि रात्री व दिवसा त्याचे योग्य प्रकारे पठण करा आणि त्याच्या पठण व शिक्षणास प्रथा बनवा आणि त्याच्या शब्दांचे योग्य पद्धतीने वाचन करावे आणि जे काही कुरआनात सांगितले आहे उपदेश प्राप्त करण्याच्या उद्देशाने त्यावर लक्षपूर्वक विचार करावा जेणेकरून तुम्हाला सफलता प्राप्त व्हावी. आणि त्याद्वारे जागतिक परिणामाची इच्छा न बाळगता अल्लाहला प्रसन्न करण्यासाठी त्याचे पठण करा.’’ (हदीस : मिश्कात)
स्पष्टीकरण : कुरआनला लोड न बनविणे म्हणजे त्यापासून गाफील राहू नये आणि शेवटच्या शब्दाचा अर्थ आहे की कुरआनचे ज्ञान प्राप्त करून त्यास जागतिक प्रतिष्ठा व ऐशोआराम आणि धनसंपत्ती प्राप्त करण्याचे साधन बनवू नये. जसे एका हदीसमध्ये सूचना करण्यात आली आहे की काही लोक कुरआनचे ज्ञान प्राप्त करून त्यास भौतिक संपत्ती प्राप्त करण्याचे साधन बनवितील.
    माननीय अबू ़जर गिफारी (रजि.) यांच्या कथनानुसार, मी पैगंबर मुहम्मद (स.) यांच्याकडे गेलो. मी म्हणालो, ‘‘काही उपदेश करावा.’’ पैगंबर म्हणाले, ‘‘अल्लाहच्या संयमाचा अवलंब करा. ही गोष्ट तुमच्या संपूर्ण ‘दीन’ व सर्व व्यवहारांना योग्य स्थितीत ठेवणारी आहे.’’ मी म्हणालो, ‘‘आणखी काही सांगावे.’’ पैगंबर म्हणाले, ‘‘स्वत:ला कुरआनचे पठण आणि अल्लाहची भक्ती व महिमागान निरंतर करीत राहा तेव्हा अल्लाह तुमची आकाशात आठवण करील आणि जीवनातील अंधकारात तुमच्यासाठी प्रकाशाचे काम करील.’’ (हदीस : मिश्कात)
स्पष्टीकरण : ‘अल्लाह आठवण करील’चा अर्थ आहे की अल्लाह तुम्हाला विसरणार नाही. तुम्हाला आपल्या संरक्षणात ठेवील. अल्लाहचे महिमागान आणि कुरआनच्या पठणाने मोमिनला प्रकाश मिळतो. जीवनातील अंधकारांत मोमिन योग्य मार्ग प्राप्त करतो.
    माननीय इब्ने उमर (रजि.) यांच्या कथनानुसार, पैगंबर मुहम्मद (स.) यांनी सांगितले, ‘‘जसा लोखंडाला पाण्यामुळे गंज चढतो तसा हृदयालादेखील गंज चढतो.’’ विचारण्यात आले, ‘‘कोणत्या गोष्टीमुळे हृदयाचा गंज नष्ट केला जाऊ शकतो?’’ पैगंबर म्हणाले, ‘‘हृदयाचा गंज अशाप्रकारे नष्ट केला जाऊ शकतो की मनुष्याने मृत्यूची खूप आठवण करावी आणि दुसरे असे की कुरआनचे पठण करावे.’’ (हदीस : मिश्कात)
स्पष्टीकरण : ‘मृत्यूची आठवण करणे’ म्हणजे मनुष्याचे याचा विचार करावा की जीवनाची अवधी फक्त एकच अवधी आहे. दुसऱ्यांदा अंमलबजावणी करण्यासाठी अवधी मिळणार नाही. ‘तिलावत’ (कुरआन पठण करणे) म्हणजे कुरआनच्या शब्दांचे योग्य पद्धतीने वाचन करणे आणि त्यात जे काही सांगितले आहे ते समजून घेणे आणि त्याचे अनुसरण करणे. पवित्र कुरआन आणि अहादीसमध्ये ज्या ज्या ठिकाणी या शब्दाचा पूर्ण अर्थ सांगितला गेला आहे तेथे हेच सांगितले आहे. तसेच आणखी एकेठिकाणी असा अर्थ सांगितला आहे की कुरआनचा प्रचार करा, त्यास दुसऱ्यांपर्यंत पोहोचवा.

ऐच्छिक व मध्यरात्रीनंतरची नमाज
    माननीय अबू ज़र गिफारी (रजि.) यांच्या कथनानुसार, पैगंबर मुहम्मद (स.) यांनी सांगितले की अल्लाह म्हणतो, ‘‘जो मनुष्य माझ्याकडे वीतभर येतो मी त्याच्याकडे हातभर जातो आणि जो माझ्याकडे हातभर सरसावतो मी त्याच्याकडे दोन हात सरसावतो आणि जो माझ्याकडे पायी चालत येतो मी त्याच्याकडे धावत येतो.’’ (हदीस : मुस्लिम)
स्पष्टीकरण : जो मनुष्य आपली आकांक्षा व सामथ्र्याने अल्लाहच्या मार्गावर चालण्याची इच्छा बाळगतो तेव्हा अल्लाह त्याचा तो प्रवास सुलभ करतो. अल्लाहचा दास त्याच्याकडे सरसावतो तेव्हा त्याच्यात दुर्बलता असल्यामुळे अल्लाह त्याच्यावर दया करतो आणि पुढे येऊन त्याला आपल्या जवळ करतो; जसे एखादे बाळ आपल्या पित्याकडे सरसावतो परंतु आपल्या दुर्बलतेमुळे पोहोचू शकत नाही तेव्हा त्याचा पिता त्याच्याकडे धावून येतो आणि त्याला कडेवर घेतो आणि आपल्या कुशीत घेतो.

(२६) सांगा, ‘‘हे अल्लाह समस्त राज्याच्या स्वामी! तू हवे त्याला राज्य देतोस व हवे त्याकडून हिरावून घेतोस. हवे त्याला प्रतिष्ठा प्रदान करतोस व हवे त्याला अपमानित करतोस. कल्याण तुझ्याच अखत्यारित आहे. नि:संशय, तू प्रत्येक गोष्टीला समर्थ आहेस.
(२७) तू रात्रीला दिवसात ओवीत आणतोस आणि दिवसाला रात्रीत, निर्जिवातून सजीवास बाहेर काढतोस व सजीवातून निर्जिवास आणि ज्याला इच्छितोस त्याला उदंड उपजीविका देतोस.२४
(२८) श्रद्धावानांनी, श्रद्धावानांना सोडून अश्रद्धावानांना आपला मित्र-सोबती व साहाय्यक मुळीच बनवू नये. जो असे करील त्याचा अल्लाहशी काही संबंध नाही. होय, त्यांच्या अत्याचारापासून वाचण्यासाठी सकृतदर्शनी जर तुम्ही अशी कार्यपद्धती अवलंबिली तर ती क्षम्य आहे.२५ परंतु अल्लाह तुम्हाला आपले स्वत:चे भय दाखवितो आणि तुम्हाला त्याच्याकडेच परत जावयाचे आहे.२६
(२९) हे नबी! लोकांना माहिती करून द्या की, तुमच्या मनात जे काही आहे त्याला गुप्त ठेवा अथवा प्रकट करा प्रत्येक स्थितीत अल्लाह ते जाणतो, पृथ्वी व आकाशामधील कोणतीही वस्तू त्याच्या ज्ञानकक्षेबाहेर नाही आणि त्याची सत्ता प्रत्येक वस्तूवर प्रभावी आहे.
(३०) तो दिवस उगवणार आहे, जेव्हा प्रत्येक सजीवाला आपल्या कृतीचे फळ उपलब्ध असल्याचे आढळेल मग त्याने पुण्य केले असो अथवा पाप. त्या दिवशी मनुष्य अशी कामना करील की, किती छान झाले असते, जर हा दिवस अद्याप त्याच्यापासून फार दूर असता! अल्लाह तुम्हाला आपल्या स्वत:चे भय दाखवतो आणि तो आपल्या दासांचा अत्यंत हितचिंतक आहे.२७

२४)     जेव्हा मनुष्य एकीकडे अवज्ञाकारी आणि नकार देणाऱ्यांकडे पाहतो आणि त्यांच्या या जगातील भरभराटीकडे पाहतो; तसेच दुसरीकडे ईमानवंतांच्या आज्ञापालनाकडे पाहतो आणि त्यांचे या जगातील हालअपेष्टा, दारिद्र्य, निर्धनता आणि अनेक दु:ख आणि अडचणींना पाहतो. ज्यात आदरणीय पैगंबर मुहम्मद (स.), सहाबा (रजि.), हि. सन ०३ आणि निकटच्या काळात ईमानवंत लोक ग्रस्त होते. ही स्थिती पाहून स्वाभाविकच त्यांच्या मनात न्यूनगंडाने अनेक प्रश्न घोळू लागतात. म्हणून अल्लाहने येथे मनुष्याला उत्तर दिले आहे आणि तेसुद्धा अत्यंत सूक्ष्म शैलीत ज्याच्या सूक्ष्मतेपेक्षा अधिक सूक्ष्मतेचा विचारच केला जाऊ शकत नाही.
२५)     म्हणजेच एखादा ईमानवंत एखाद्या इस्लामविरोधी गटात फसला आणि त्याला त्यांच्या अन्याय व अत्याचाराची भीती असेल तर त्याला आपल्या ईमानला लपविण्याची परवानगी आहे. विरोधी लोकांत अशाप्रकारे तो राहू शकतो जसा त्यांच्यापैकीच एक तो आहे. तो मुस्लिम असल्याचे उघड झाले तर आपल्या प्राण रक्षणासाठी अनेकेश्वरवादीशी मैत्रीपूर्ण नीतिप्रदर्शन करू शकतो. अत्यंत बिकट स्थितीत मुस्लिमाला (सहनशक्ती तितकी नसेल तर) धर्मविरोधात बोलण्याचीसुद्धा परवानगी आहे.
२६)     म्हणजे माणसांची भीती तुमच्या मनात एवढे घर करून बसू नये की अल्लाहचे भय मनातून नष्ट व्हावे. माणसं जास्तीतजास्त तुमचे ऐहिक जीवन बिघडवू शकतात, परंतु अल्लाह तुम्हाला शाश्वत कोपग्रस्त करू शकतो. म्हणून आपल्या बचावासाठी मजबुरीच्या स्थितीत विरोधकांशी वाटाघाटी कराव्या लागल्या तर तेसुद्धा इस्लामी चळवळ आणि इस्लामी हित तसेच मुस्लिमांच्या वित्त व जीवाचे रक्षण करून तुम्ही आपल्या वित्त व जीवाचे रक्षण करू शकता. परंतु खबरदार! इस्लामविरोधी आणि धर्मविरोधकांची अशी कोणतीच सेवा तुमच्या हातून घडू नये, ज्यामुळे इस्लाम विरोधात वृद्धी होईल आणि मुस्लिमांवर विरोधक प्रभावी होतील. जाणून असा की आपण स्वत:ला वाचविण्यासाठी तुम्ही अल्लाहच्या दीन (धर्म) ला, अथवा मुस्लिमांना, िंकवा एका मुस्लिमालाही नुकसान पोचविले अथवा अल्लाहच्या विद्रोहींची खरी सेवा केली तर अल्लाहच्या पकडीतून तुम्ही वाचू शकणार नाहीत. तुम्हाला सरतेशेवटी त्याच्याचकडे रुजू व्हायचे आहे.
२७)     म्हणजे तो तुमचा महान हितैषी आहे की तुम्हाला वेळेपूर्वी त्या कर्मापासून सावध करीत आहे जे तुमच्या दुष्परिणामास कारणीभूत ठरू शकतात.

लोकशाही व्यवस्थेत निवडणुकीच्या कालावधीत राजकीय पक्षांद्वारे सर्वसामान्यपणे राष्ट्रहित व जनहिताशी संबंधित मुद्दे चर्चेच्या केंद्रस्थानी असतात. सन २०१४ ची लोकसभा निवडणूकदेखील मागील यूपीए सरकारच्या तथाकथित निष्क्रियता, त्यांच्या कारकिर्दीतील भ्रष्टाचार, गुन्हे, महिला सुरक्षा, बेरोजगारी आणि महागाई यासारख्या मुद्द्यांवर लक्ष्य केंद्रित करून लढविण्यात आली होती. विरोधी पक्ष एनडीएद्वारा भाजपच्या नेतृत्वाखाली जनतेला अनेकानेक दिवास्वप्ने दाखविण्यात आली होती. जनतेने त्यांच्या आश्वासनांना बळी पडून त्यांच्या हातात सत्ता सोपविली होती. मात्र सत्ताधारी रालोआ सरकारचा चार वर्षांचा कालावधी लोटला तरी जनतेला देण्यात आलेल्या आश्वासनांकडे पूर्णत: दुर्लक्ष झाल्याचे दिसून येते. या आश्वासनांबद्दल सरकारला विचारण्यात आले असता संभाषणाची दिशाच बदलण्यात येते. देशातील जनतेला देण्यात आलेल्या आश्वासनांची पूर्तता न झाल्यामुळे निवडणुकीतील मुद्द्यांना बगल देणे अथवा वास्तविक व जनसमस्यांशी संबंधित मुद्द्यांचे परिवतर्थन भावनात्मक मुद्द्यांमध्ये करणे हे स्वच्छ राजकारण होऊ शकते काय? अथवा अशा प्रकारच्या भावनात्मक व जनसमस्यांशी संबंध नसलेल्या मुद्द्यांमुळे देशातील नागरिकांचे व राष्ट्राचे भले होऊ शकते काय? असा प्रश्न पडतो. गरीब जनता, कामगार अथवा शेतकऱ्यांच्या हितांचा प्रश्न उपस्थित करणाऱ्यांना अथवा एखाद्या समाजावर होणाऱ्या अन्यायाविरूद्ध बोलणाऱ्यांना उत्तर देण्याऐवजी किंवा त्यांच्या समस्या सोडविण्याऐवजी व्यवस्थेकडून नक्षलवाद्यांचे अथवा दहशतवाद्यांचे समर्थक ठरविले जाते. जर एखाद्याने देशात वाढत्या असहिष्णुतेची गोष्ट केली, एखाद्या राजकीय पक्षाने अल्पसंख्यकांच्या हिताची गोष्ट केली अथवा त्यांच्यावर होणाऱ्या अत्याचाराच्या बाबतीत आपले विचार व्यक्त केले तर त्याला राष्ट्रविरोधी वा पाकधार्जिणे ठरविले जाते. जर एखाद्या संघटनेने अथवा नेत्याने सर्व धर्म व जातींना एकत्रित आणण्याचा प्रयत्न केला तर त्यांच्या सेक्युलर विचारधारेला हिंदूविरोधी ठरविण्यात येते. सत्तेत येऊन चार वर्षे लोटली तरी देण्यात आलेल्या आश्वासनांचे काय झाले? असा प्रश्न जर सत्ताधाऱ्यांना विचारण्यात आला तर उत्तर मिळेल की नेहरू-गांधी परिवाराने देशाला बरबाद केले आहे आणि त्यासाठी काँग्रेस पक्ष जबाबदार आहे. सन २०१४ च्या निवडणुकीपूर्वी दोन कोटी प्रति वर्ष रोजगारनिर्मिती केली जाईल असे आश्वासन देणाऱ्या सत्ताधाऱ्यांना बेरोजगारीच्या बाबतीत प्रश्न विचारण्यात आला तर ते सल्ला देतात की सरकारी वा खासगी वंâपन्यांमध्ये नोकरी मिळविणे हाच फक्त रोजगार नसून तुम्ही भजी-चहा-पान विका, हादेखील रोजगारच आहे. दुसरीकडे त्याचबरोबर साधूसंत, प्रवचनकार, डेरा-आश्रम संचालकांना मंत्री, खासदार व आमदार बनविले जात आहे. उत्तर प्रदेशसारखे सर्वांत मोठे राज्य तर बाबाजींच्या हवाली करण्यात आले आहे. देशाच्या लोकसभेतदेखील सत्ताधारी पक्षाचे अनेक साधूसंत आपल्या धार्मिक वेशभूषेत दिसून येतात. निश्चितच असे वाटू लागले आहे की आगामी लोकसभा व विधानसभेच्या निवडणुकीत अशा बुवाबाबांची संख्या वाढण्याची शक्यता आहे. काही दिवसांपूर्वी मध्य प्रदेशचे मुख्यमंत्री शिवराजसिंह चव्हाण यांनी पाच बाबांना मंत्रीपदाचा दर्जा व मंत्र्यांना देण्यात येणाऱ्या सर्व सुविधा देऊन त्यांना सन्मानित केले. घर-कुटुंबाच्या जबाबदाऱ्यांना तिलांजली देऊन जे लोक त्यागी, तपस्वी, महात्मा वा धर्मोपदेशक बनतात ते किती शिकलेले असतात अथवा आपल्या जबाबदाऱ्या पार पाण्यात किती सक्षम असतात हे सांगण्याची गरज नाही. सध्या सुरू असलेल्या कर्नाटक विधानसभा निवडणुकीच्या प्रचारादरम्यान राजकीय पक्षांच्या नेत्यांद्वारे जनतेला भूलथापा ऐकवून दिशाभूल केली जात आहे. त्यामुळे नेतेगणांचा वाचाळपणा अगदी चव्हाट्यावर आलेला आहे. निवडणुकच्या प्रचारादरम्यान भाषणबाजीचा स्तर दिवसेंदिवस घसरत चालला आहे. नेतागण एकमेकांवर खासगी प्रहार करू लागले आहेत. आपली निष्क्रियता लपविण्यासाठी दुसऱ्यांना अपमानित करणे आणि तुच्छ ठरविण्याचा प्रयत्न सुरू आहे. आजदेखील काँग्रेसचा विरोध करून आणि नेहरूंना अर्वाच्च बोलून मत मागण्याचा प्रयत्न केला जात आहे. ज्या मोहम्मद अली जिन्ना यांच्या नावावरून विनाकारण वादविवाद सुरू केला जात आहे त्या जिन्नांच्या मजारचे दर्शन घेण्यासाठी भाजपचेच लोहपुरुष लालकृष्ण अडवाणी यांनी आपल्या लवाजम्यासह पोहोचले होते. त्या वेळी कोणीही अडवाणींच्या विरूद्ध धरना-निरदर्शने केली नव्हती. यांना गांधी, नेहरू, जिन्ना असे सर्व शत्रू वाटतात. त्यांचे संस्कार व त्यांचा आदर्श विभाजनकारी आहे, समाजाला धर्म व जातीच्या आधारावर दुफळी माजविणारा आहे. त्यांचे विचार व आचरण शेतकरी, कामगार व महिलाविरोधी आहेत. आजचे सत्ताधारी जनतेला तोंड दाखविण्याच्या लायकीचे राहिलेले नाहीत. म्हणून ते जनता व राष्ट्राच्या विकास व प्रगती आणि देशाची एकता व अखंडतेशी संलग्न मुद्द्यांना निवडणूक प्रचारातील मुद्दे न बनविता त्यांचे विकृतीकरण करण्यात मग्न आहेत.
-शाहजहान मगदुम

‘होय काँग्रेसचे हात मुस्लिमांच्या रक्ताने माखलेले आहेत’ असं विधान काँग्रेसचे ज्येष्ठ नेते  सलमान खुर्शीद यांनी गेल्या महिन्यात केलं. खरं पाहिल्यास या विधानात स्फोटक असं काहीच नव्हतं, कारण काँग्रेसने मुस्लिमांचं नुकसान केलंय ही भावना आता प्रबळ झाली आहे. त्यामुळे यावर बोलावं का, नको; हादेखील एक भाग आहे. पण राष्ट्रीय व आंतरराष्ट्रीय पातळीवर लक्ष वेधणारे हे भाषण होतं. त्यामुळे त्याला गंभीरपणे घेणे गरजेचं वाटतं. आरोप करून संधी गमावण्यापेक्षा मार्ग काढून कल्याण साधता येईल का? याची चाचपणी करण्याची ही वेळ आहे.
अलिगड विद्यापीठाच्या एका कार्यक्रमात सलमान खुर्शीदनी वरील दाहक सत्याची अनावधाने कबुली दिली. एका प्रश्नांचं उत्तर देताना त्यांनी उपप्रश्नांला लागूनच ते ‘होय’ म्हणाले. सलमान खुर्शीद यांचं विधान कर्नाटक विधानसभा निवडणुकीच्या पाश्र्वभूमीवर आलं आहे, ज्या वेळी काँग्रेस ‘हार्ड’ हिंदुत्वकडे कूच करायला लागलं आहे, त्या वेळी खुर्शीदनी हे भाषण दिलं. साहजिकच या भाषणामुळे काँग्रस अडचणीत येणार होतं, त्यामुळे काँग्रेसने 'पक्षात वेगळा विचार आम्ही पोसतो' म्हणत वाद टाळला. पण खुर्शीद आपल्या विधानावर अजूनही ठाम आहेत. परंतु हा प्रश्न जैसे थेच राहतोय, त्यामुळे टीका करून काही होणार नाहीये.
स्वातंत्र्याच्या गेल्या ७० वर्षांत मुस्लिम समाजाने काँग्रेससोबत इमान राखून वाटचाल केली. फाळणीनंतर ‘मुस्लिम लीग’च्या जमातवादी धोरणामुळे मुस्लिम तुच्छतावाद व भेदभावाच्या परिस्थितीला सामोरं गेला. फाळणीच्या जखमा अंगावर झेलून ‘कुठल्याही परिस्थिती’त इथंच राहायचं, ही भावना अंगी बाळगून दिवस ढकलत आला. मौलाना आझाद यांनी सांगितल्याप्रमाणे या काळात मुस्लिम समुदायाने धार्मिक कर्तव्य म्हणून काँग्रेसची सेवा केली. कुठल्याही परिस्थितीत काँग्रेसची पाठ सोडली नाही. महात्मा गांधीनंतर मौलाना आझाद व पंडित नेहरुंचे नेतृत्व स्वीकारून त्याने आपले प्रश्न काँग्रेसकडून सोडवून घेण्याची आशा बाळगली. 
इंदिरा गांधींच्या आणीबाणीच्या निर्णयातही मुस्लिम खंबीरपणे त्यांच्या पाठीशी उभा राहिला. इव्हन संजय गांधींच्या कुटुंबनियोजनाच्या सक्तीनंतर काही जण नाराज झाले, पण त्यांनीही काँग्रेसचं नेतृत्व अमान्य केलं नाही. आणीबाणीनंतर जनता पक्षाचं सरकार आलं, त्यानंतर काँग्रेसने मुस्लिमविरोधात सूडबुद्धीचं राजकारण केलं हे सर्व ज्ञात आहे. याच द्वेशापोटी इंदिरा गांधींनी उत्तर प्रदेशाच्या विधानसभा निवडणुकीत मुस्लिमांच्या विरोधात वक्तवे केली होती. परिणामी आसाममध्ये मुस्लिमांचे हत्याकांड घडले, पुस्तकात दडलेल्या इतिहासातून अशी माहिती मिळते की, या हत्याकांडात तब्बल साडे तीन हजार मुस्लिम मारले गेले. असो. जनता पक्षाकडून पुन्हा सत्ता हस्तगत करण्यासाठी काँग्रेसने थेटपणे हिंदुत्वाची लाईन घेतली. भाजपने स्थापनेनंतर ऐंशीच्या दशकात राम मंदिराचा मुद्दा हिंदू अस्मितेचा प्रश्न म्हणून बळकट केला. तीच लाइन काँग्रेसने मतांच्या राजकारणासाठी स्वीकारली, यात गैर असं काहीच नव्हतं. पण हिंदुत्वाआड मुस्लिमांशी राजकीय व सामाजिक भेदभाव केला गेला.
राजीव गांधी सरकारच्या काळात भाजपने राम मंदिराचा मुद्दा उचलून धरला. शाहबानो प्रकरणानंतर भाजपने ‘मुस्लिमांचा अनुनय’ म्हणत काँग्रेसची प्रतिमा मलीन केली. देशभर काँग्रेस व मुस्लिमविरोधात आगपाखड सुरु केली. काँग्रेसला हिंदू मते निसटण्याची भीती वाटली. असं सांगितलं जातं की शाहबानो प्रकरणात मुस्लिमांनी काँग्रेसला अडचणीत आणलं होतं, त्याचा सूड उगवण्यासाठी काँग्रेसने थेटपणे ‘प्रो हिंदुत्व’ आणि ‘अ‍ॅण्टी मुस्लिम’ लाइन स्वीकारली. काँग्रेसने बाबरी मस्जिदीचं कुलूप तातडीने उघडण्याचा आदेश दिला. हा प्रसंग देशभर दूरदर्शनवरुन दाखवण्यात आला. साहजिकच याचे पडसाद मुस्लिम समुदायात उमटले. यातून १९८७ साली बिहारच्या भागलपूर, हाशीमपुरा आणि मलियाना भागात दंगली उसळल्या. दोन महिने चाललेल्या या दंगलीत तब्बल एक हजार मुस्लिम मारले गेले आणि ५० हजारापेक्षा जास्त संख्येने विस्थापित झाले. एकट्य़ा बिहारमध्ये ही अवस्था होती, तर देशभराची काय असेल?
नरसिंह राव सरकारपर्यंत मुस्लिमांची काय स्थिती होती, हे आता वेगळे काही मांडायची गरज नाही. ज्येष्ठ पत्रकार प्रभाष जोशी यांच्या ‘लोक का प्रभाष’ या पुस्तकात काँग्रेसच्या मुस्लिमविरोधी धोरणांचा पर्दाफाश केला आहे. काँग्रेसने राम मंदिर आणि बाबरीचा मुद्दा कसा पेटत ठेवला याचं काळं सत्य प्रभाष जोशींनी मांडलं आहे. असो. नुकतच गुजरात आणि कर्नाटक विधानसभा निवडणुकीत काँग्रेसने पुन्हा सॉफ्ट हिदुत्वाची लाइन स्वीकारली. भाजपचे मुस्लिमद्वेष व सांप्रदायिक राजकारण सुरु असताना काँग्रेसने ही भूमिका घेणे साहजिकच मुस्लिमांना पचनी पडले नाही. त्यामुळे पुन्हा एकदा मुस्लिम समुदाय हवालदिल झाला आहे.
बाबरी पतनानंतर प्रथमच मुस्लिम समुदायाने काँग्रेसचे नेतृत्वावर प्रश्न उपस्थित केले. मुंबई दंगल, गुजरातचे हत्याकांड, मुझफ्फरनगर, कोक्राझार इत्यादी दंगली, काँग्रेसच्या कार्यकाळात घडल्या. या दंगलीतील पीडितांना नुकसानभरपाई तर सोडाच पण दंगलीच्या आरोपींना मोकाट सोडलं गेलं. तत्कालीन काँग्रेस सरकारच्या विखारी धोरणांचा मुस्लिम बळी ठरला. गुजरात दंगलीनंतर मुस्लिम नेतृत्वाला खूश ठेवण्यासाठी काँग्रेस सरकारने २००४ साली सच्चर समितीची घोषणा केली.
देशभरातील मुस्लिम समुदायाचा वस्तुनिष्ठ सर्वेक्षण करून न्या. राजेद्र सच्चर समितीने अवघ्या २० महिन्यांत हा रिपोर्ट सरकारच्या टेबलावर ठेवला. कमिटीच्या शिफारसी बाजूला ठेवून सरकारने मुस्लिमांसाठी १५ कलमी कार्यक्रम घोषित केला. या घोषणेनंतर भाजपने काँग्रेसवर ‘मुस्लिम अनुनया’चा आरोप करत मुस्लिमविरोधी वातावरण तयार केलं. या आरोपाला प्रशासकीय पातळीवर काँग्रेस उत्तर देऊ शकलं नाही. तसंच आपल्या १० वर्षांच्या कार्यकाळात सच्चर समितीच्या शिफारशी बासनात गुंडाळून ठेवल्या. दुसरा मह्त्वाचा मुद्दा म्हणजे दहशतवाद काँग्रेसच्याच काळात फोफावला, ज्यात मुस्लिम समुदाय भरडला गेला. दहशतवादाच्या आरोपातून अनेक निष्पाप मुस्लिम तरुण जेलमध्ये टाकण्यात आली. प्रकाश बाळ यांनी नुकताच ‘राईट अँगल्स’ या वेबपोर्टलवर लिहिलेल्या एका लेखात काँग्रेस-राष्ट्रवादीच्या काळात कशा पद्धतीने मुस्लिम तरुणांना अडकवलं गेलं याचा खुलासा केला आहे.
हा रक्तरंजीत इतिहास उगाळायचा नव्हता, पण घटनाक्रम सांगणे महत्त्वाचं होतं. स्वातंत्र्याच्या गेल्या सत्तर वर्षांत मुस्लिमांनी काँग्रेससोबत राहून काय गमावलं याचं मोजमाप केलं तर भेदभाव व विश्वासघाताचा पारडा जड होईल. गेल्या ४० वर्षांपासून काँग्रेस मुस्लिमविरोधी आहे हा प्रचार राबविला जात आहे. मुस्लिम नेत्यासोबत सामाजिक संघटना, सो कॉल्ड पुरोगामी संस्थानिक यांनी हा प्रचार सतत राबविला. मुस्लिमद्वेषासाठी प्रसिद्ध असलेला भाजपही यात मागे नव्हता. 
काँग्रेसला व्हिलेन ठरवून प्रत्येकांनी आम्ही तुमचे नेतृत्व करू अशी स्वप्नं दाखवली. यात सो कॉल्ड पुरोगामी संघटना सर्वात पुढे होत्या. या संघटनांनी मुस्लिम समाजात नवे नेतृत्व उदयास येऊ दिलं नाही. इतर सेक्युलर म्हणवणाऱ्या पक्षानेदेखील तेच केलं. परिणामी अंनिस, सेवा दल, डाव्या चळवळी, समाजवादी कंपूत मुस्लिम ओढला गेला. कित्येक वर्षांपासून संधी व नेतृत्वाची वाट पाहात मुस्लिम अजूनही तिकडेच तिष्ठत आहे, म्हणजे तिकडेही त्याच्या पदरी विश्वासघातच आला. दुसरीकडे बामसेफ, रिपब्लिकन, एमआयएम, आप सारख्या तिसऱ्या आघाड्यांच्या मागे लागून त्याने आपली राजकीय कुवत नष्ट करून घेतली आहे. द्रमुक, टीएमसी, राष्ट्रवादी, समाजवादी, जनता दल, राजदमध्ये शिळ्यापाक्यावर गुजराण करून क्षणिक आनंद मिळवू लागला...
एकीकडे काँग्रेसने भाजपला कम्युनल करून त्याची भीती मुस्लिमात बसवली, तर दुसरीकडे भाजपने मुस्लिमविरोधी म्हणून काँग्रेसला हिणवलं. अशा द्विधा मनस्थितीत मुस्लिम गुंतला गेला. इकडे आड तिकडे विहीर अशी स्थिती मुस्लिम समाजातील झाली आहे. काँग्रेसला हे ठाऊक आहे की मुस्लिम आपल्यशिवाय इतरत्र जाणार नाही. त्यासाठी त्याने पाहिजे त्या अस्त्राचा वापर केला. जुने आरोप-प्रत्यारोप उगाळण्याची ही वेळ नाहीये. कुठलाच राजकीय पक्ष मुस्लिमांसाठी कल्याणकारी धोरण राबवणारा नाहीये. कुठल्याही राजकीय पक्षाला मुस्लिम नको आहेत, पण त्यांची निर्णय बदलणारी मते सर्वांना हवीय. अशा अवस्थेत जुना राग आवळण्यापेक्षा आहे ती परिस्थिती दुरुस्त करण्याची वेळ आहे.
भाजपसोबत मुस्लिम समुदाय जाणार नाही ही ‘पत्थर की लकीर’ आहे. मग तो कुणासोबत जाणार? प्रश्न ग्राह्य आहे. यात दोन गोष्टी आहेत. एकतर मुस्लिमांनी काही काळासाठी राजकारण बाजूला ठेवावं आणि फक्क नि फक्त शिक्षणावर भर द्यावा किंवा दुसरा पर्याय म्हणजे काँग्रेससोबत थेटपणे ‘व्यावसायिक डील’ करावी. अधिकृत समझोता करून लोकसंख्येनुसार मुस्लिमांना प्रतिनिधित्व आणि कल्याणकारी योजना राबविण्याची हमी घेऊन करारपत्र करावं. काहींना हा विचार आदर्शवत किंवा भिकारछाप वाटू शकतो. पण गावातील स्थानिक निवडणुका किंवा स्थानिक स्वराज्य संस्थेच्या निवडणुकात आठवून बघा. त्या अशाच पद्धतीने डील करून लढविल्या जातात. या निवडणुकात सर्वच जाती-समुदायाकडून सर्रास अशी डील केली जाते. मग लोकसभा, विधानसभा निवडणुकीत ती का शक्य नाहीये. केवळ उमेदवारी अर्ज मागे घेऊन भरमसाठ निधी लाटून व्यक्तिगत विकास साधण्यापेक्षा ही समाजहिताची ‘व्यवसायिक डील’ लाख पटीने चांगली.

- कलिम अजीम, अंबाजोगाई
(सौजन्य: नजरिया)

statcounter

MKRdezign

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget