Halloween Costume ideas 2015

Weekly Shodhan

.
Latest Post


महान अमेरिका राष्ट्र स्त्रीयांच्या लैंंगिक शोषणाच्या बाबतीत पहिल्या क्रमांकावर आहे. लैंगिक अत्याचारास बळी पडणाऱ्यांमध्ये 91 टक्के महिला आणि 9 टक्के पुरूष आहेत. पण लैंगिक अत्याचार करणारे 99 टक्के पुरूष आहेत. प्रत्येक दहापैकी एका स्त्रीला आपल्या जीवनात कधी न कधी लैंगिक अत्याचारास बळी पडावे लागते. भारतात बळी पडलेल्यांपैकी 71 टक्के कुठे तक्रार करत नाहीत. तसेच जगातील 89 टक्के बळी पडलेल्या स्त्रीया कुठेही तक्रार नोंदवत नाहीत. अशा परिस्थितीत महिलांना जास्तीच्या सुरक्षेची गरज भासते.

इस्लाम धर्मात अल्लाहने आदेश दिले आहेत की, ’’हे प्रेषित मुहम्मद (सल्ल.) मुस्लिम पुरूषांना सांगा की, त्यांनी आपल्या नजरा खाली ठेवाव्या आणि आपल्या लज्जास्थानांचे रक्षण करावे . ही गोष्ट त्यांना पावित्र्य संपन्न करते आणि जे काही लोक करत आहेत अल्लाह त्याची माहिती ठेवतो.’’ ही गोष्ट महिलांच्या शीलांचे रक्षण करण्यासाठी रास्त प्रयोजन आहे. ह्या आयातीवर पुरूषांच्या आचरण करण्यानेे महिलांना कोणतीही भीती निर्माण होत नाही. पण समाजात सगळेच पुरूषया आदेशाचे पालन करणारे नसतात या उलट आचरण करणारे अनेक पुरूष आहेत. म्हणूनच महिलांनी स्वतः देखील आपल्या शीलांचे रक्षण करण्याची काळजी घ्यावी म्हणून त्यांनी ’हिजाब’ची पद्धत लागू केली आहे. ज्या प्रकारे मुस्लिम पुरूषांना आदेश देण्यात आले आहेत त्या प्रकारे मुस्लिम स्त्रियांना उद्देशून पवित्र कुरआनमध्ये म्हटले आहे की, ’’ हे प्रेषित सल्ल. श्रद्धावान महिलांना सांगा की, त्यांनी आपल्या नजरा खाली ठेवाव्या आणि आपल्या लज्जास्थानांचे रक्षण करावे आणि आपला साजशृंगार लोकांना दाखवू नये आणि आपल्या छातीवर चादरीचे पदर ठेवावे आपल्या सौंदर्याचे प्रदर्शन करू नयेत. ह्याच हिजाबच्या पद्धतीवर सध्या भारताच्या सर्वोच्च न्यायालयात सुनावणी चालू आहे. 

आधुनिक काळातील स्त्री स्वातंत्र्याचे समर्थक हिजाबला प्रगत स्त्रीयांसाठी अनादर समजतात. त्यांचा प्रथम पुरावा असा असतो की, काळ बदललेला आहे जग फार सुसंस्कृत झालेले आहे त्यांना कोणता धोका नाही आणि म्हणूनच हिजाबची गरज नाही. त्यांच्याकडून दूसरा युक्तीवाद असा असतो की, पूर्वीच्या पेक्षा सध्याच्या महिला फार सशक्त झालेल्या आहेत म्हणून त्यांना जास्तीच्या संरक्षणाची गरज नाही. पण जर आपण आकडेवारी पाहिली तर महिलांसंबंधीचे हे दोन्ही दावे फोल ठरतात.

जगातल्या सर्वात मोठा लोकशाही देश आपल्या भारतामध्ये 2021 सालाच्या आकडेवारीनुसार 31677 महिलांवर लैंगिक अत्याचार झाले म्हणजे दररोज 87 महिलांवर अत्याचार झाले. शासकीय संस्था एनसीआरबीनुसार गेल्या वर्षीच्या आकडेवारीच्या तुलनेत यात 19.34 टक्क्यांची वृद्धी झाली होती. इतर अत्याचारांचा आकडा 428278 इतका आहे. यात सुद्धा 13.2 ट्नक्याची भर पडली आहे आणि म्हणूनच काळानुसार महिला अधिक सुरक्षित झाल्या आहेत हे खोटे ठरते. लैंगिक अत्याचाराच्या बाबतीत दिल्लीचा क्रमांक पहिला आहे. तर सर्व प्रकारच्या महिला विरोधी अत्याचारांमध्ये उत्तर प्रदेश देशात सर्वप्रथम आहे.

सभ्य-सुसंस्कृत असल्याचा दावा करणाऱ्या पाश्चात्य देशांविषयी सांगायचे झाल्यास भारत, दक्षिण आफ्रिका आणि झिम्बॉम्बे नंतर सर्व युरोपीय आणि अमेरिकी देश आहेत. महान अमेरिका राष्ट्र स्त्रीयांच्या लैंंगिक शोषणाच्या बाबतीत पहिल्या क्रमांकावर आहे. लैंगिक अत्याचारास बळी पडणाऱ्यांमध्ये 91 टक्के महिला आणि 9 टक्के पुरूष आहेत. पण लैंगिक अत्याचार करणारे 99 टक्के पुरूष आहेत. प्रत्येक दहापैकी एका स्त्रीला आपल्या जीवनात कधी न कधी लैंगिक अत्याचारास बळी पडावे लागते. भारतात बळी पडलेल्यांपैकी 71 टक्के कुठे तक्रार करत नाहीत. तसेच जगातील 89 टक्के बळी पडलेल्या स्त्रीया कुठेही तक्रार नोंदवत नाहीत. अशा परिस्थितीत जास्तीच्या सुरक्षेची गरज भासते. सीमेवरील सैन्य सामान्य माणसापेक्षा जास्त बलवान असतो तरीही त्याच्या सुरक्षेची काळजी घेतली जाते. म्हणूनच हिजाबची पद्धत खऱ्या अर्थार्ने बुद्धीला पटणारी आहे. जर एखादा सैनिक चिलखत घालत नसेल तर त्याला बहाद्दर म्हणता येत नाही तर मूर्ख समजले जाते आणि म्हणूनच त्याला कायद्याची अवज्ञा करण्यासाठी शिक्षा दिली जाते.

सध्याच्या काळात महिला शिक्षण घेऊन नोकरी करू लागल्या आहेत. जेणेकरून संसाराची आर्थिक स्थिती बळकट व्हावी. त्या स्वखुशीने का बळजबरीने हा पर्याय निवडत असतील पण त्यांच्या लज्जेच्या रक्षणाचा प्रश्न तर उभा राहतोच.  त्याच बरोबर अश्लीलता आणि नग्नता या काळात उफाळून आलेल्या आहेत. सौंदर्य प्रसाधनांचा व्यापार झपाट्याने वाढला आणि वाढत जात आहे. त्याकरिता मोठ्या प्रमाणात जाहिरातीसाठी महिलांचा वापर केला जातो. यामुळे स्त्रीयांसमोर आणखीनच समस्या उभारल्या आहेत ज्यांना तोंड द्यावे लागते.

पाश्चात देशात कौटुंबिक जीवन पद्धती नष्ट झालेली असल्याने याचा परिणाम अविवाहित जोडप्यांपासून जन्माला येणाऱ्या मुला-मुलींची संख्या दिवसेंदिवस वाढू लागलेली आहे. तसेच घटस्फोटाच्या दरातही झपाट्याने वाढ होत आहे. लैंगिक आणि मानसिक आजारांनी ग्रस्त झालेल्या समाजात आत्महत्येत वाढ होत आहे. कोरोना काळात सुरक्षित राहण्यासाठी मास्क आणि एकमेकांपासून सुरक्षित अंतर पाळले जात होते. तसे सद्यस्थितीत अश्लीलता आणि व्याभिचारापासून बचाव करण्यासाठी हिजाबची गरज पूर्वीपेक्षा अधिक आहे.

अल्लाहचे म्हणणे आहे की, ‘‘सैतानाच्या वाटेला जाऊ नका तो तुमचा उघड शत्रू आहे. तुम्हाला दुष्कृत्यांचा आदेश देतो’’ आणि म्हणून शहामृगासारखे वाळूत तोंड लपवण्यापेक्षा वास्तव परिस्थितीला मान्य करून व्यवहारिक उपाय करण्याची गरज आहे. महिलांवर होणाऱ्या अत्याचाराविरूद्ध हिजाब हेच सक्षम उपाय आहे.

- डॉ. सलीम खान



’’माणसाने सतत आत्मपरिक्षण करत रहावे. कुरआन आणि हदीसमध्ये बराच वेळा समाज किंवा समाजगटांना सामुहिकरित्या संबोधित केले गेलेले आहे. म्हणून आपल्याला वाटते की, ते संबोधन आपल्याला व्यक्तिगतरित्या थोडेच केलेले आहे. म्हणून नियमितपणे आपले आत्मपरिक्षण करत राहणे गरजेचे होवून जाते. ज्यामुळे सामुहिक संबोधनातूनही आपल्यावर येणाऱ्या जबाबदारीची जाणीव आपल्याला होत राहील.’’

कोरोना काळात अनेक लोक आपल्याला सोडून गेले. आता जो अवधी आपणास मिळालेला आहे त्याबद्दल ईश्वराचे आभार मानावे तितके कमीच आहेत. या अवधीचा दुसरा अर्थ असा आहे की, ईश्वर आपल्याकडून अधिक काम घेऊ इच्छितो. आता जेव्हा ही संधी आपल्याला मिळालेलीच आहे तर आपली जबाबदारी वाढलेली आहे हे लक्षात घेऊन आपल्याला काम करावे लागेल. प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांचे निर्देश आहेत की, ‘‘अंतिम निवाड्याच्या दिवशी कोणालाही एक पाऊलसुद्धा पुढे टाकता येणार नाही, जोपर्यंत तो या तीन प्रश्नांची उत्तरे देणार नाही. 1. आयुष्य कुठे व्यतीत केले? 2. तुला मिळालेल्या ज्ञानावर किती अंमलबजावणी केली? 3. संपत्ती कोठून मिळविली आणि कोठे खर्च केली?’’

प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांच्या वरील निर्देशाचे बारकाईने अवलोकन केल्यास आपल्या लक्षात येईल की, आपल्याला मिळालेल्या आयुष्यातील प्रत्येक क्षणाचा हिशोब द्यावा लागणार आहे. कल्पना करा की तो हिशोब किती कठोर असणार आहे. ईश्वराकडे प्रार्थना करतो की, आमच्याकडून सोपा हिशोब घ्यावा. 

:पहिला उपदेश :

ईश्वराची पुन्हा संपर्क स्थापित करा

समाजाला कठीण काळामध्ये अनेक उपाययोजना कराव्या लागतात. त्यापैकी एक उपाय म्हणजे ईश्वराशी नव्याने संपर्क प्रस्थापित करणे होय. सब्रहे संयम आणि शौर्याचे नाव आहे. व्यवस्था परिवर्तनाच्या मार्गात ज्या अडचणी आणि चाचण्या (आजमाईशें) येतात त्यांना तोंड देतांना परिस्थितीपुढे दृढतेने पाय रोऊन उभे राहणे गरजेचे असते. जेव्हा जो समाज धैर्याचा परिचय देतो तेव्हा त्या समाजाला ईश्वरीय मदत मिळते आणि ज्या समाजाला ईश्वरीय मदत मिळते त्या समाजाला कोणीही परास्त करू शकत नाही. ईश्वराने आपल्या ग्रंथात स्पष्टपणे म्हटलेले आहे की, 

‘‘अल्लाह तुमच्या मदतीला असेल तर कोणतीही शक्ती तुम्हावर वर्चस्व प्राप्त करणार नाही, आणि जर त्याने तुम्हाला सोडून दिले, तर त्यानंतर असा कोण आहे जो तुम्हाला मदत करू शकेल? तर मग जे खरे श्रद्धावंत आहेत त्यांनी अल्लाहवरच विश्वास ठेवला पाहिजे.’’  (सुरे आलेइमरान 3: आयत नं. 160)

आयुष्याच्या नाजुक प्रसंगी सब्र अर्थात धैर्याने उभे राहणे सोपे नाही. पण नमाजमधून हे धैर्य अदृश्य स्वरूपात आपल्याला मिळते. नमाजसंबंधी कुरआनमध्ये खालील निर्देश आलेले आहेत. 

‘‘संयम व नमाजाचे सहाय्य घ्या. निःसंशय नमाज हे अत्यंत कठीण कर्म आहे. परंतु त्या सेवकांसाठी कठीण नाही (सुरे बकरा क्र. 2: आयत नं. 45) जे जाणतात की सरतेशेवटी आपल्या पालनकर्त्याला भेटावयाचे आहे. आणि त्याच्याचकडे परत जावयाचे आहे.’’ (सुरे बकरा (2) : आयत नं. 46)

या ठिकाणी औपचारिक नमाजचा उल्लेख नसून खऱ्या नमाजचा उल्लेख आहे जिला आयुष्यात कायम स्थान देणे सोपे नाही. मात्र हे त्यांच्यासाठी सहज शक्य आहे. ज्यांच्यामध्ये खुशू (अंतःकरणाची शांती) व खुजू (गात्रांची शांती) असते आणि जे ईश्वराची मनापासून भक्ती करतात. खरे तर नमाजच त्या वैशिष्ट्यांनी भरलेली आहे जी वैशिष्ट्ये नमाज धारण करणाऱ्या समाजाला पतनाच्या खाईतून खेचून उत्कर्षाच्या शिर्ष बिंदूवर प्रस्थापित करू शकतात. आपल्या समाजाचे कल्याण आणि भरभराट ही सुद्धा नमाजशीच संबंधित आहे. संयमाचे मूळ नमाज आहे. ईश्वराच्या विशेष भक्तांचे हे वैशिष्ट्ये मानले गेले आहे की ते आपले आयुष्य नमाजच्या अवतीभवतीच केंद्रित करतात. ईश्वराने आपल्या ग्रंथात म्हटले आहे की,  ‘‘जे आपल्या नमाजात नेहमी नियमितपणा ठेवतात (सुरे अलमारिज 70 : आयत नं.23) आणि जे आपल्या नमाजचे रक्षण करतात,(सुरे अलमारिज 70 : 34)

हदीसमध्ये नमाजला मुस्लिमांचा उत्कर्षबिंदू म्हटलेले आहे. जी माणसाला चारित्र्याच्या आभाळाएवढ्या उंचीवर पोहोचविते. नमाज म्हणजे ईश्वराचे नामस्मरण ही आहे. नमाजमुळे माणूस ईश्वराच्या जवळ जातो. दुर्दैवाने आपल्या जीवनात आपण नमाजला ते स्थान देऊ शकलेलो नाही जे की द्यायला हवे होते. ते दिले असते तर आज आपल्या जीवनाची दिशा वेगळी असती. आपले जीवन अध्यात्मिक राहिले असते. त्यामुळे माणुसकीचा विकास झाला असता. 

उपदेश क्रमांक 2 : आत्मपरिक्षण करा

मौलाना सय्यद जलालुद्दीन उमरींचा दुसरा उपदेश असा की, ’’माणसाने सतत आत्मपरिक्षण करत रहावे. कुरआन आणि हदीसमध्ये बराच वेळा समाज किंवा समाजगटांना सामुहिकरित्या संबोधित केले गेलेले आहे. म्हणून आपल्याला वाटते की, ते संबोधन आपल्याला व्यक्तिगतरित्या थोडेच केलेले आहे. म्हणून नियमितपणे आपले आत्मपरिक्षण करत राहणे गरजेचे होवून जाते. ज्यामुळे सामुहिक संबोधनातूनही आपल्यावर येणाऱ्या जबाबदारीची जाणीव आपल्याला होत राहील. या संबंधी कुरआनचा स्पष्ट आदेश आहे की, ‘‘हे लोकहो ज्यांनी श्रद्धा ठेवली आहे, अल्लाहच्या प्रकोपाचे भय बाळगा आणि प्रत्येक इसमाने हे पाहावे की त्याने उद्यासाठी काय सरंजाम केला आहे. अल्लाहच्या प्रकोपाचे भय बाळगत रहा. अल्लाह खचितच तुमच्या त्या सर्व कृत्यांची खबर राखणारा आहे जी तुम्ही करता.’’  (सुरे अलहश्र 59: आत नं. 18)

वरील आयातीत नमूद भय आपल्यात आहे का? आहे तर कितपत आहे? याचे नियमित आत्मपरिक्षण करत राहिल्यास माणसाचा पाय घसरत नाही. तो गुन्हेगारीकडे वळत नाही. अनैतिक कृत्य सुद्धा करत नाही. या आयातीमध्ये समस्त मुस्लिमांना संबोधित करून म्हटले आहे की, प्रत्येक ईमानधारकाने अल्लाहची भीती बाळगावी. ईश्वरीय आदेशाचे पालन करावे. वाईट कृत्यापासून दूर रहावे. नमाज एक असा आरसा आहे ज्यात माणूस आपल्या चारित्र्याचे प्रतिबिंब पाहू शकतो. याच आयातीमध्ये प्रत्येक ईमानधारकाला आत्मपरीक्षण करण्याची सूचना दिलेली आहे. असे करणे चारित्र्य संवर्धनाच्या दिशेने उचललेले पहिले आणि महत्वपूर्ण पाऊल आहे. यानंतरच चारित्र्य संवर्धनाचा पुढचा टप्पा सुरू होतो. हीच पायरी ओलांडली नाही तर पुढच्या पायऱ्यांवर पोहोचणे अशक्य होऊन जाते. 

ईश्वरीय संदेश सर्वांपर्यंत पोहोचवा

ईश्वराचे प्रेषित सर्वांपर्यंत - ईश्वरीय संदेश पोहोचविण्यासाठी कायम प्रयत्नशील राहत होते. त्यांना समाजाची काळजी वाटत असे. त्यांना वाटे की लोकांनी ईश्वराचा संदेश स्वीकारावा आणि त्याच्या कोपापासून दूर रहावे. प्रेषित मुहम्मद सल्ल. याबाबतीत एवढे चिंतीत राहत की, त्यांना उद्देशून ईश्वराने स्वतः म्हटलेले आहे की, ‘‘बरे तर हे पैगंबर (स.)! तुम्ही यांच्या मागे दुःखापायी आपले प्राण गमावणार आहात, जर यांनी या शिकवणुकीवर श्रद्धा ठेवली नाही?’’  (सुरे अलकहफ 18: आयत नं. 6)

’’हे पैगंबर (स.), कदाचित तुम्ही या दुःखाने आपले प्राण गमावून बसाल की हे लोक श्रद्धा ठेवत नाहीत. ’’ (सुरे अश्शुअरा 26: आयत नं. 3)

बुखारीच्या हदीस संग्रहामध्ये प्रेषित सल्ल. यांच्यासंबंधीचा एक प्रसंग नमूद केलेला आहे. ज्यात प्रेषित सल्ल. म्हणतात की, ’’माझे उदाहरण त्या व्यक्तीसारखे आहे जो पाहतो की, एक मोठा वणवा पेटविला गेला आहे आणि किटक ज्याप्रमाणे अग्नीकडे आकर्षित होतात तसे लोक त्या वणव्याकडे आकर्षित होवून पळत सुटलेले आहेत आणि मी एकेकाच्या कमरेला धरून मागे खेचून त्यांना वाचविण्याचा प्रयत्न करत आहे. मात्र माझ्या या प्रयत्नांती सुद्धा अनेक लोक त्या वणव्यात जळून भस्म होत आहेत.’’ 

ईश्वराचा संदेश लोकांपर्यंत पोहोचविण्याच्या संबंधाने आपण प्रयत्नशील जरूर असतो परंतु प्रेषित सल्ल. यांच्यामध्ये जी तडप होती ती आपल्यामध्ये नाही. आपल्याला याकडे लक्ष दिले पाहिजे. यामुळे आपला पुढचा मार्ग सोपा होईल. 

प्रामाणिकपणा धर्माचा आत्मा आहे. यासंदर्भात ईश्वराने सुरे जुमर च्या पहिल्या तीन आयातीमधून आपले लक्ष वेधले आहे.

1. ’’या ग्रंथाचे अवतरण महान व बुद्धिमान अल्लाहकडून आहे.’’

2. ‘‘(हे पैगंबर (स.)) हा ग्रंथ आम्ही तुमच्याकडे सत्याधिष्ठित अवतरला आहे. म्हणून तुम्ही अल्लाहचीच भक्ती करा, धर्माला त्याच्यासाठी निर्भेळ करताना.’’

3. ‘‘सावधान, विशुद्ध धर्म हा अल्लाहचा अधिकार आहे. उरले ते लोक ज्यांनी त्याच्याशिवाय इतरांना वाली बनवून ठेवले आहे (आणि आपल्या या कृतीचे समर्थन असे करतात की) आम्ही तर त्यांची उपासना केवळ एवढ्यासाठीच करतो की आम्हाला अल्लाहचे सान्निध्य लाभावे. अल्लाह निश्चितच त्यांच्यादरम्यान त्या सर्व गोष्टींचा निर्णय लावील ज्यात ते मतभेद दर्शवीत आहेत. अल्लाह अशा कोणत्याही इसमाला मार्गदर्शन करीत नसतो जो खोटा आणि सत्याचा इन्कार करणारा असतो.  (सुरे अज्जुमर क्र. 39 : आयत नं. 1 ते 3)

या आयातींमध्ये म्हटलेले आहे की, ’’ हा ग्रंथ ईश्वराकडून अवतरित करण्यात आलेला आहे. तो जबदरस्त आणि शक्तीशाली आहे. त्यामुळे हा ग्रंथ आपले वर्चस्व कायम राखील. याच्या अवतरणाचा उद्देश पूर्ण झाल्याशिवाय राहणार नाही. तो शासक आहे. हा ग्रंथ तर्कांनी सजविलेला आहे. हे प्रेषित मुहम्मद सल्ल. लक्षात ठेवा हा ग्रंथ सत्य आहे आणि याचा आग्रह आहे की, सर्वांनी ईश्वराची भक्ती प्रामाणिकपणे करावी. भक्ती ईश्वरासमोर नमण करणे आणि त्याच्या आदेशांवर कुठलीही हरकत न घेता पालन करणे याचे नाव आहे. दीन या शब्दात भक्ती आणि आज्ञापालन दोन्ही गोष्टी सामील आहेत. या दोन्हींमध्ये प्रामाणिकपणा जरूरी आहे. आणि या दोन्ही गोष्टी भक्ती आणि आज्ञापालन या ग्रंथांच्या मार्गदर्शनाप्रमाणेच व्हावे मनाप्रमाणे नाही. अन्यथा जीवनाची दिशाच दुसरीकडे जाईल. देखावा किंवा प्रसिद्धी या दोन गोष्टी प्रामाणिकपणाच्या एकदम विरूद्ध आहेत. जेथे या दोन गोष्टी आल्या तेथे प्रामाणिकपणा संपतो. त्यानंतर मोठ्यात मोठे काम केले तरी ईश्वराच्या नजरेमध्ये त्याला काही मूल्य राहत नाही. 

एक प्रसिद्ध हदीस आहे ज्यात म्हटलेले आहे की, ’’सर्वात अगोदर तीन माणसं हिशोबासाठी ईश्वराच्या समोर उभे केले जातील. त्यातील एक क़ारी (कुरआनच्या आयाती सुरेल पद्धतीने आळवणारा) दूसरा शहीद आणि तीसरा सखी (दानशूर) या तिघांनाही ईश्वराने जी कृपा केली होती त्याची त्यांना आठवण करून दिली जाईल आणि मग विचारले जाईल की या कृपेचा तुम्ही कसा वापर केला? ते आपली कामगिरी नमूद करतील तेव्हा ईश्वर त्यांना म्हणेल, ’’हा सर्व देखावा होता तुम्ही त्याद्वारे लोकांकडून दाद मिळण्याची अपेक्षा करत होतात. ते केवळ माझ्यासाठी नव्हते. त्यामुळे तुमची ही कामगिरी रद्द करण्यात येत आहे.‘‘ ईश्वरीय आदेश होईल की यांना नरकात टाकून द्या. अल्लाह आपल्या सर्वांचे अशा कृत्यापासून रक्षण करो. एकदा प्रेषित सल्ल. यांनी सांगितले की, ’’मी शिर्क (ईश्वरामध्ये दुसऱ्याला भागीदार ठरविणे) पासून सर्वात जास्त अलिप्त आहे. ज्या व्यक्तीने शिर्कची कृती केली आणि त्यात मला सामील केले तर मी त्याचा आणि त्याच्या कृती दोहोंचा त्याग करेन.’’ 

ईश्वराने फर्माविले आहे की, ’’हे पैगंबर (स.)! सांगा, मी तर एक मनुष्य आहे तुम्हासारखाच, माझ्याकडे ’दिव्यबोध’ पाठविला जातो की तुमचा परमेश्वर केवळ एकच परमेश्वर आहे. म्हणून जे कोणी आपल्या पालनकर्त्याच्या भेटीची आशा करील त्याने सत्कृत्ये करावीत आणि भक्तीमध्ये आपल्या पालनकर्त्यासमवेत इतर कोणाला भागीदार करू नये.’’  (सुरे अलकहफ 18: आयत नं. 110).

अर्थात हे की, ज्या व्यक्तीला या गोष्टीचा विश्वास असेल की, त्याची ईश्वराशी निश्चितपणे भेट होणार आहे त्याची कृती स्पष्ट असावी. शिर्क आणि दिखाव्यापासून दूर असावी. द्वितीय खलीफा हजरत उमर रजि. दुआ करत की, ‘‘ऐ अल्लाह ! माझ्या प्रत्येक कृतीला चांगली बनव आणि तिचा स्वीकार कर आणि त्यात दुसऱ्याचा कोणाचा हिस्सा नसावा.’’ आपल्याला सुद्धा ही दुआ पुन्हा-पुन्हा करणे गरजेचे आहे. आपली कृती प्रामाणिक ठेवण्यासाठी असे करणे गरजेचे आहे. 

जमाअते इस्लामी हिंदच्या वरीष्ठ कार्यकर्त्यांच्या तीन दिवसीय शिबिरात जे की, 27 ते 29 मे 2022 मध्ये नवी दिल्ली येथे झाले होते. त्यात वरील तीन उपदेश मौलाना जलालुद्दीन उमरी यांनी केले होते.

भावार्थ : एम. आय. शेख



महाराष्ट्रातील शेतकरी सध्या अनंत अडचणीवर मात करीत मार्गक्रमण करीत आहे. सातत्याने संततधार राहिल्याने यंदाचा खरीप हंगाम वाया जाण्याच्या मार्गावर आहे. सोयाबीन पीक तर धोक्यात आले आहे. पिकाला पाऊस लागल्याने पीके पिवळी पडली असून, सोयाबीनमध्ये दाने भरले नाहीत. जिथे भरले आहेत ते वजनदार नाहीत. अशात ज्या शेतकऱ्यांनी सोयाबीन ऐवजी अन्य पिके घेतली आहेत त्यालाही पावसाचा फटका बसला आहे. अशात रानडुकरांचे कळप पिकांची मोठ्या प्रमाणात नासधूस करत असल्याने ते ही हातची जात आहेत. मराठवाड्यात याचा अधिक सुळसुळाट आहे. 

भुईमुगाची शेतीतर रानडुकरांमुळे पूर्णतः धोक्यात आल्याने शेतकऱ्यांची भुईमुगाकडे पाठ आहे. याकडे प्रशासनाचे सर्रास दुर्लक्ष होत आहे. रानडुकरांच्या हल्ल्यात अनेक शेतकरी जखमी होत आहेत. मात्र वनप्रशासनाकडून याची कसलीही दखल घेतली जात नाही. शासनाने नुकसानीसाठी तुटपुंजी मदत जाहीर केली आहे मात्र तीही खात्यावर पडली नाही. याचा शेतकऱ्यांच्या मानसिकतेवर परिणाम होत आहे. अशात शेतीकडे वाढणारा कल दिवसेंदिवस कमी होत आहे. शासनाने भरीव मदत द्यावी अशी मागणी शेतकऱ्यांतून होत आहे. 



लातूर :
मनुष्याला ऐहिक आणि पारलौकिक जीवनात यशस्वी व्हायचे असेल तर त्यानेे आत्मशुद्धीसाठी सातत्याने प्रयत्न केले पाहिजेत. ज्यामुळे त्याचे जीवन हे सुखी, समृद्ध आणि स्वतःच्या व समाजाच्या जडणघडणीसाठी उपयुक्त ठरते. शिवाय, अंतःकरणाच्या शुद्धीकरणामुळे मनुष्याचे व्यक्तीमत्व उजळत असते. ही सातत्याने चालत राहणारी प्रक्रिया असून, यासाठी कुरआन आणि हदीसमध्ये योग्य मार्ग दाखविला आहे, असे जमाअते इस्लामी हिंद महाराष्ट्राचे पूर्व उपाध्यक्ष मौलाना इलियास फलाही म्हणाले.

मर्कज-ए-इस्लामी खोरी गल्ली, लातूर  येथे जमाअते इस्लामी हिंद द्वारा आयोजित एक दिवसीय जिल्हास्तरीय ’ततहरी-ए-कल्ब’ (अंतःकरणाचे शुद्धीकरण) या एक दिवसीय शिबिरात रविवारी ते बोलत होते. मंचावर लातूरचे जिल्हाध्यक्ष मिसबाहुद्दीन हाश्मी, उपाध्यक्ष मुहम्मद आरीफ, शहराध्यक्ष अशफाक अहमद, सचिव अब्दुल वाजीद उपस्थित होते. कार्यक्रमाची सुरूवात कुरआन पठणाने डॉ. असगर उदगीरकर यांनी केेले. 

कुरआनमध्ये ’कल्ब का तसव्वुर और कैफियते कल्ब’ या विषयावर बोलताना मौलाना इलियास फलाही यांनी कुरआन व हदीसचे दाखले देत  म्हणाले की, आत्मशुद्धीसाठी जो व्यक्ती प्रयत्न करत नाही तो व्यक्ती सर्वात अधिक कठोर असतो. ईश्वराने आपल्याला जे अंतःकरण दिलेले आहे ते आजारी पडू नये म्हणून आपणास त्याच्या शुद्धीकरणासाठी सातत्याने प्रयत्न केले पाहिजेत. आज व्यक्ती छोट्या-छोट्या मोहापाई मोठमोठे नुकसान करून बसतो. ज्यामुळे त्याच्या आयुष्यात दुःखाचे डोंगर उभे राहतात. मग तो स्वतःला सोडून इतरांना दोष देण्यात मग्न असतो. त्यामुळे योग्यवेळी आपल्यात होणारे बदल ओळखून त्यामध्ये सुधारणा घडवून आणली पाहिजे. जे अंतःकरण ईश्वराच्या नामस्मरणापासून गाफिल राहते ते कधी  चुकीच्या मार्गावर चालले आहे त्याचे त्यालाच कळत नाही. कुरआनच्या मार्गदर्शनाचा प्रकाश आपल्या अंतःकरणात पाडण्यासाठी त्याचे नियमितपणे वाचन करून ते समजण्यासाठी सातत्याने प्रयत्न केले पाहिजेत. यामध्ये मनुष्याच्या जीवनाशी निगडीत समस्यांच्या निपटाऱ्याची चावी सापडते. ईश्वराने आमच्यासमोर एवढे मोठे ब्रह्मांड उभे केले आहे आणि त्याला समजून घेण्यासाठी आम्हाला मन, मस्तिष्क आणि अंतःकरण दिलेले आहे. जसं शरीर आजारी पडते तसं अंतःकरणही आजारी पडते. या अंतःकरणाला सरळ मार्ग हा कुरआनच्या प्रकाशातूनच मिळतो. मग ते प्रश्न ऐहिक असोत की पारलौकिक. कुठल्याही कामाला छोटे समजून ते करण्यासाठी चलबिचल होऊ नका. मनुष्याचा अहंमपणा त्याला मोठ्या सन्मार्गापासून वंचित ठेवतो. शरीराची स्वच्छता मनाच्या स्वच्छतेसाठीही आवश्यक आहे. चांगली सोबत पाळत जा. ज्यामुळे आपल्यातील गुण, दोष समजायला मदत होते.  

यावेळी ‘मनाचे आजार आणि त्यावर उपाय’ यावर चर्चासत्रही झाले. ज्यामध्ये साजीद आझाद, मुहम्मद इसहाक, सय्यद वाजीब, मुहम्मद अशफाक अहमद, दायमी अब्दुर्रहीम यानी विचार व्यक्त केले. यावर मौलाना इलियास फलाही यांनी विवेचन केले. यावेळी जिल्हा उपाध्यक्ष मुहम्मद आरीफ यांनी तजकिया-ए-नफ्स का आगाज या विषयावर मार्गदर्शन केले. ’आओ अपनी उन खामीयों का इजाला करें’ (या आपल्या त्या दुर्गूनांना दूर करूया) हे खुले चर्चासत्र झाले. ज्यामध्ये विषय होते, उद्धटपणा, अहंभाव, राग, चहाडी, चुगली, सुस्ती, नजरअंदाजी, मनघडंत विचार यावर उपस्थितांनी भरभरून प्रतिसाद देत आपली मते व्यक्त केली. याचे संचलन अबरार मोहसीन यांनी केले. पहिल्या चर्चासत्राचे सूत्रसंचलन सय्यद आसेफ यांनी केले. 

दुसऱ्या चर्चासत्रात ’आपल्या मनाचा हिशेब घेऊया’ यावर डॉ. मुजाहीद शरीफ यांनी हदीसद्वारे प्रकाश टाकला. आपल्या ईश्वराशी भेट आणि त्याची तैयारी यावर प्रा. अब्दुल वाजीद यांनी विचार व्यक्त केले. जिल्हाध्यक्ष मिसबाहुद्दीन हाश्मी यांनी ’आओ अपना एहतेसाब करें’यावर विचार व्यक्त करताना आपले दैनंदिन नियोजनाची उकल सांगितली. अध्यक्षीय भाषणात मौलाना इलियास फलाही यांनी ’अंतःकरण आणि यशस्वी जीवनाची गुरूकिल्ली’ यावर विचार व्यक्त केले. शेवटी प्रार्थनेने कार्यक्रमाचा शेवट झाला.  



जर कोणी स्वारी इफ आय हर्ट यू अर्थात मला क्षमा करा, जर मी तुम्हाला दुखवले असेल तर. हे वाक्य आपण दैनंदिन जीवनात ऐकत, वाचत आणि बोलत असतो. हे वाक्य आपल्याला आपल्या जवळच्या व्यक्तीकडून ऐकायला मिळते. कारण ज्यांची पोहोच आपल्या मनापर्यंत असते. तेच आपल्या मनाला दुखवू शकतात आणि दुखवून गप्पही बसत नाहीत तर ही अपेक्षाही करतात की, आपण पटकन त्यांना माफ करावे. ही अपेक्षा यासाठी असते की, त्यांनी जाणून बुजून नाही तर सहज काहीतरी विधान केलेले असते जे समोरच्या व्यक्तीला वाईट वाटत असते. दुःख होते व आत्म्याला जखम देऊन जाते. आणि जोपर्यंत ही जखम भरत नाही तोपर्यंत माफी मागूनही आपण माफ करत नाही. मनाने माफ करायला वेळ लागतो. ’माफ केले’ हे चटकन बोलले तरीही मन या माफीला हिरवे कंदील लवकर दाखवित नाही.

असे का होते?

प्रत्येक माणसाची स्वतःबद्दल एक कल्पना असते. मी असा आणि असाच आहे. स्वतःला प्रत्येकजण चांगलाच समजत असतो. मग कोणी आपल्याबद्दल नकारात्मक बोलले तर ते आपल्याला मान्य होत नाही. कारण आपण आपल्याबद्दल जी सकारात्मक चौकट बनविलेली असते त्याच्या बाहेर बोललेलं आपल्याला पटत नाही. मग सुरू होतो विचारांचा पूर. त्यांनी असं बोलायला नको होतं! ती अशी का बोलली? मी का असा आहे का? माझ्याबद्दल असे विचार त्यांचे कसे काय होऊ शकतात? असे एक ना अनेक प्रश्न मनात निर्माण होतात आणि आपल्या डोक्यात ट्राफिक जाम करून ठेवतात. मग प्रश्न असा निर्माण होतो की, समोरच्या व्यक्तीला माफ करायचे की नाही? मी का माफ करू? मी काय चूक केली होती?  माझ्यासोबत इतकं वाईट केलंय तरी मी माफ करावे का? मग बोलणं बंद, भेटणं बंद, समोरच्या व्यक्तीचं नाव जरी काढलं तर त्रास होतो पण हे सगळं बरोबर आहे का? 

पती-पत्नी, कुटुंबाचे सदस्य, सहकारी किंवा मित्रांसोबत लांब काळापासून चाललेला राग, संघर्ष हा शारीरिक स्वास्थ्याला प्रभावित करतो.

जॉन हाफकिन हॉस्पिटलमध्ये मूड डिसऑर्डर अडल्ट कन्सलटेशन्निलनिकचे डॉ. केरेन स्वॉरट्झ (एम.डी.) म्हणतात की, ’’ जखम होणे, निराशा व राग येणे हे एकसारखेच असते. हे शरीराला एक मोठ्या ओझ्यासारखे असते. माणसाला फाईट मोडमध्ये घालते. जेणेकरून शरीरात कोलेस्ट्रॉल वाढते, हार्ट अटॅकचा धोका वाढतो. पण यात एक चांगली बाब ही की, अभ्यासाअंती असे माहित झाले आहेकी, क्षमा केल्याने आरोग्याला खूप चांगला पुरस्कार प्राप्त होतो. जेणेकरून हृदयाचा आजार होत नाही. कोलेस्ट्रॉलचा स्तर कमी होतो. हृदय घाताचा धोकाही कमी होतो, मधुमेह होण्याची शक्यताही कमी होते, अनिद्रेचे संकट टळते. मग कोणी सॉरी म्हणते तर काय करायचे? सॉरी म्हणणारा व्यक्ती चांगला असतो कारण त्याला आपण चुकलो याची जाणीव होते. तो महानही असतो. कारण त्याने आपला इगो बाजूला ठेवण तुम्हाला स्वॉरी म्हटलेले असते. मग जेव्हाही कोणी आपली चूक मान्य करून सॉरी म्हणत असेल तर त्याला माफ करा. कारण दूसरा पर्यायच नाही. माफ केल्याने तुमच्या शरीरावर चांगले परिणाम होतील. सर्वप्रथम तुमच्य चेहऱ्यावर स्मित हास्य फुले, हालकं वाटेल व आपण आपल्या जीवनात महत्त्वाचा व्यक्ती गमावणार नाही, याची स्वतःलाच खात्री मिळेल.  खूप काळापासून साठवून ठेवलेला राग आपल्याला हळूहळू मधुमेह आणि हृदयरोगाकडे घेऊन जातो. मूड स्वींग्ज् होतात. विनाकारण उदासीनता राग व अनिद्रा होऊ शकते. म्हणून माफ करण्याची चांगली सवय लावून घेतल्यास बरे. ती माफीही वरून नाही तर मनातून माफ करा. 

आज आपण समाजात घटस्फोटाच्या जेवढ्या घटना बघतो ’त्यात माफ न करणे’, हे एक मोठे कारण आहे. पती किंवा पत्नी एकमेकांच्या लहान सहान चुका माफ करत नाहीत. केले म्हणूनही माफ करत नाहीत. आई- वडिल मुलांच्या चुका माफ करायला तयार नाहीत. सासू सासरे सुनेच्या चुका माफ करायला तयार नाहीत. परिणाम स्वरूप भांडणे होतात आणि आपली सामाजिक व्यवस्था सुरळीत चालत नाही. माफ करण्याचे आदेश कुरआन व हदीसमध्येही आहेत. सुरे आले इमरान आयत नं. 159 मध्ये म्हटलेले आहे की, हे पैगंबर (स.), ही अल्लाहची मोठी कृपा आहे की तुम्ही या लोकांसाठी फार कोमल स्वभावी ठरला आहात. एरवी जर तुम्ही एखादे वेळी शीघ्रकोपी स्वभावी व निष्ठूर असता तर हे सर्वजण तुमच्यापासून विभक्त -(उर्वरित आतील पान 2वर)

झाले असते. यांचे अपराध माफ करा, यांच्यासाठी क्षमेची प्रार्थना करा, आणि धर्म-कार्यात यांनासुद्धा सल्लामसलतीत सहभागी ठेवा, मग जेव्हा एखाद्या मतावर तुमचा निश्चय दृढ होईल तेव्हा अल्लाहवर भरोसा करा, अल्लाहला ते लोक प्रिय आहेत जे त्याच्या भरवशावर काम करतात.  (3:159)

आम्ही जमीन आणि आकाशांना आणि त्यांच्यात अस्तित्वात असलेल्या सर्वांना सत्याशिवाय इतर कोणत्याही आधारावर निर्माण केले नाही. आणि निर्णयाची घटका निश्चितच येणार आहे, मग हे पैगंबर (स.)! तुम्ही (या लोकांच्या अशिष्टतेवर) सभ्यतेने दुर्लक्ष करीत रहा.  (सुरे अलहिज्र 15 : आयत नं. 85)

याशिवाय, हदीसमध्येही आपल्यालाल क्षमा करण्याच्या महत्त्वावर एक पूर्ण चॅप्टर आढळून येतो. एक दुआ जी मला खूप आवडते. तिचे रमजानच्या शब-ए-कद्र मध्ये जास्तीत जास्त पठण करण्याचे आदेश आहेत. ती खालीलप्रमाणे, हे अल्लाह ! तू साक्षात क्षमा आहेस, तू क्षमा करणाऱ्यांना पसंत करतोस,मला क्षमा कर. दुसऱ्या एका हदीसचा अर्थ असा आहे की, प्रत्येक माणूस गुन्हेगार आहे. पण सर्वात चांगला गुन्हेगार तो आहे जो सर्वात लवकर क्षमा मागतो. आणखीन एका हदीसचा अर्थ आहे की, तुम्ही लोकांना माफ करत जा, जर तुम्हाला हे पसंत असेल की, अल्लाहनी तुम्हाला माफ करावे. 

सैतान मानवाच्या मनात नकारात्मक विचार टाकत असतो. त्याचे सर्वात प्रिय काम पती, पत्नींमध्ये भांडण लावणे आहे. माणसात आपआपसात भांडण लावणे हे सैतानला प्रिय आहे. जेव्हा नकारात्मक विचार मनात येतात तेव्हा आऊजुबिल्लाही मिनशैतॉनी रजीमचे पठण  करावे. त्यामुळे नकारात्मक विचारांवर विजय प्राप्त करता येतो. जीवन हे क्षणभंगूर आहे म्हणून ते आनंदाने व्यतीत करायचे असेल तर आपणाला एकमेकांना माफ करावे लागेल. काहीजण स्वतःलाही माफ करत नाहीत आणि आत्महत्या करून घेतात. अल्लाहचा आदेश आहे की, तो आपल्या भक्तांचे गुन्हे जे समुद्राच्या पाण्याच्या फेसाएवढे प्रचंड जरी असले तरी तो माफ करतो. मग माझी आणि तुमची काय बिसात. अल्लाह, एकमेका व्यक्तीला माफ करण्याची सद्बुद्धी देओ. आमीन.

- डॉ. सिमीन शहापुरे

8788327935



हजरत अबू जर गफ्फारी (र.) म्हणतात, मला प्रेषित मुहम्मद (स.) यांनी काही गोष्टींची शिकवण दिली.

१) ज्या लोकांना श्रीमंती आणि प्रतिष्ठा लाभली आहे, मी त्यांच्याकडे न पाहता अशा लोकांकडे पाहावे ज्यांना माझ्यापेक्षा कमी लाभले आहे.

२) मला शिकवण दिली की मि निराधारांशी प्रेमाचा व्यवहार करावा आणि त्यांच्या सान्निध्यात जावे.

३) मला ताकीद दिली आहे की जरी माझे नातलग माझ्याशी नाराज असले आणि माझे अधिकार देत नसतील तरीही मी त्यांच्याशी संबंध स्थापित करावेत आणि त्यांचे हक्काधिकार त्यांना द्यावेत.

(तरगीब व तरहीब, संदर्भ- तबरानी)

ह. अबू हुरैरा (र.) म्हणतात की एके दिवशी प्रेषित मुहम्मद (स.) म्हणाले,

"माझ्या या गोष्टी कोण घेईल, त्यावर आचरण करील आणि आचरण करणाऱ्यांना सुद्धा सांगेल?"

मी म्हणलो, 'हे प्रेषिता, मी त्यासाठी तयार आहे.' तेव्हा त्यांनी माझा हात धरला आणि खालील गोष्टी सांगितल्या.

(१) अल्लाहय्या अवज्ञेपासून स्वतःला वाचवा, तुम्ही सर्वांत जास्त उपासक व्हाल.

(२) अल्लाहने जितकी उपजीविका तुमच्यासाठी निश्चित केलेली आहे त्यावर समाधान व्यक्त करा आणि राजी व्हा, तुम्ही सर्वांत जास्त श्रीमंत व्हाल.

(३) आपल्या शेजाऱ्यांशी चांगले व्यवहार करा, तुम्ही अधिक श्रद्धावंत व्हाल.

(४) तुम्ही स्वतःसाठी जे पसंत करता तेच इतरावसाठीही पसंत केले तर तुम्ही मुस्लिम व्हाल.

(५) जास्त हसू नका, कारण जास्त हसण्यामुळे हृदयावर परिणाम होतो.

(संदर्भ- मिश्कात)

एके दिवशी एक खेडूत मुस्लिम प्रेषित मुहम्मद (स.) यांच्याकडे आला आणि म्हणाला, 'हे अल्लाहचे प्रेषित, मिला अशा काही गोष्टी सांगा ज्यांच्यावर आचरण करुन मी स्वर्गात जाईन.'

प्रेषित (स.) म्हणाले, "तुम्ही फार थोडक्यात विचारलं, परंतु फार चांगलं विचारलं आले. जर स्वर्गात जाण्याची इच्छा असेल तर एखाद्या माणसाला मुक्त करा आणि काहींना गुलामीतून मुक्त करा."

तो खेडूत म्हणाला, 'ह्या दोन्ही गोष्टी एकच आहेत.'

प्रेषित (स.) म्हणाले, "ह्या दोन्ही गोष्टींचा अर्थ एकच नाही. एखाद्या माणसाला किंवा महिलेला मुक्त करण्याचा अर्थ असा की तुम्ही स्वतःचे पैसे खर्च करुन त्या व्यक्तीला मुक्त करणे आणि गुलामाला मुक्त करण्याचा अर्थ असा की अनेक माणसांनी मळून एखाद्या गुलामाला मुक्त करणे. दुसरे काम असे की तुम्ही आपली उंटीण दूध पिण्यासाठी दुसऱ्या कुणाला तरी देऊन टाका. तिसरी गोष्ट ही की ज्या नातेवाईकांनी तुमच्याशी संबंध तोडले असलीत त्यांच्य़ाशी तुम्ही संबंध जोडा. जर ही सगळी स्वर्गात जाण्याची कामे करणे शक्य नसेल तर भुकेलेल्यांना जेवण द्या, तहानलेल्यांना पाणी पाजा, लोकांना भल्या गोष्टी सांगत जा आणि वाईट गोष्टींपासून रोखा. जर हेदेखील करणे तुम्लाहा जमत नसेल तर आपल्या जिभेचे रक्षण करा. केवळ भल्या गोष्टीच जिभेने उच्चारा."

(तरगीब व तरहीब, संदर्भ- अहमद)

संकलन : सय्यद इफ्तिखार अहमद



(६०) जर तुम्ही त्याला आणले नाही तर माझ्याजवळ तुमच्यासाठी अजिबात धान्य नाही. इतकेच नव्हे तर तुम्ही माझ्या जवळपासदेखील फिरकू नका.’’५२ 

(६१) त्यांनी सांगितले, ‘‘आम्ही प्रयत्न करू की वडील त्याला पाठविण्यास तयार व्हावेत, आणि आम्ही असे जरूर करू.’’ 

(६२) यूसुफ (अ.) ने आपल्या गुलामांना इशारा केला की, ‘‘या लोकांनी धान्याच्या मोबदल्यात जो माल दिलेला आहे तो गुपचुप त्यांच्या सामानांतच ठेऊन द्या.’’ यूसुफ (अ.) ने असे या आशेने केले की घरी पोहचल्यावर आपला परत मिळालेला माल ते ओळखतील (अथवा या औदार्यावर कृतज्ञ होतील) आणि आश्चर्य नव्हे की पुन्हा ते परततील.

(६३) जेव्हा ते आपल्या वडिलांजवळ गेले तेव्हा म्हणाले, ‘‘हे पिता, यापुढे आम्हाला धान्य देण्यास नकार देण्यात आला आहे म्हणून आपण आमच्या भावाला आमच्याबरोबर पाठवून द्यावे जेणेकरून आम्ही धान्य घेऊन येऊ. आणि त्याच्या रक्षणाचे आम्ही जबाबदार आहोत.’’

(६४) वडिलांनी उत्तर दिले, ‘‘मी त्याच्याही मामल्यात तुमच्यावर तसाच विश्वास ठेवू काय जसा यापूर्वी त्याच्या भावासंबंधी ठेवला होता? अल्लाह उत्तम रक्षक आहे व तो सर्वांपेक्षा जास्त दया करणारा आहे.’’ 

(६५) मग जेव्हा त्यांनी आपले सामान उघडले तेव्हा पाहिले की त्यांचा मालसुद्धा त्यांना परत केलेला आहे. हे पाहून ते पुकारून उठले, ‘‘हे पिता आम्हाला आणखी काय हवे, पाहा, हा आमचा मालसुद्धा आम्हाला परत केला गेला आहे. परत आता आम्ही जाऊ आणि आमच्या मुलाबाळांसाठी रसद घेऊन येऊ. आपल्या भावाचे रक्षणही करू आणि एका उंटाचा भार आणखी जास्तही आणू. इतक्या धान्याची वाढ सहज होईल.’’ 

(६६) त्यांच्या पित्याने सांगितले, ‘‘मी त्याला कदापि तुमच्याबरोबर पाठविणार नाही जोपर्यंत तुम्ही अल्लाहच्या नावाने मला पक्के वचन देत नाही की त्याला माझ्याजवळ जरूर परत आणाल याव्यतिरिक्त की तुम्ही वेढलेच जाल.’’ जेव्हा त्यांनी त्यांच्यासमोर आपापल्या प्रतिज्ञा घेतल्या तेव्हा तो म्हणाला, ‘‘पाहा, आमच्या या वचनावर अल्लाह पाहात आहे.’’



५२) संक्षेपामुळे शक्य आहे की एखाद्यास समजणे कठीण जाईल की पैगंबर यूसुफ (अ.) त्यांना आपली ओळख देऊ इच्छित नव्हते तर येथे सावत्र भावांचा उल्लेख कसा आला आहे. यामुळे तर भेद उघडले असते. परंतु थोडा  विचार  केल्याने  स्पष्ट  खुलासा  होतो. दुष्काळामुळे  तिथे  धान्यावर  नियंत्रण होते  (कंट्रोलचे धान्य) आणि प्रत्येकाला विशिष्ट मात्रेतच धान्य दिले जात होते. धान्य घ्यावयास हे दहा भाऊ आले होते परंतु ते आपल्या पित्याचा आणि आपल्या अकराव्या भावाचा हिस्सासुद्धा मागत असतील. यावर पैगंबर यूसुफ (अ.) यांनी सांगितले असेल की तुमचे वडील स्वत: येथे न येण्याचे कारण त्यांचे म्हातारपण व नेत्रहीनता मी समजू शकतो. परंतु भाऊ का आला नाही? त्यांनी उत्तरात सांगितले असेल की तो सावत्रभाऊ आहे आणि काही कारणांमुळे आमचे वडील त्याला आमच्याबरोबर पाठवित नाहीत. तेव्हा पैगंबर यूसुफ (अ.) यांनी सांगितले असेल की ठीक यावेळेस आम्ही तुमच्यावर विश्वास ठेवून तुम्हाला धान्य देतो. परंतु पुढे भविष्यात त्या भावाला तुम्ही बरोबर आणले नाही तर तुमचा भरोसा आम्ही करणार नाही आणि तुम्हाला येथून धान्य मिळणार नाही. या शासकीय धमकीबरोबर त्यांच्यावर त्यांनी उपकार केले, कारण घराचे हाल जाणून घेण्यास व लहान भावास पाहण्यासाठी त्यांचे मन व्यावूâळ झाले असेल. ही एक साधी सरळ स्थिती आहे याला थोडा विचार केल्याने समजून येते. या स्थितीत बायबलच्या त्या अतिशयोक्तीपूर्ण वर्णनावर भरोसा करणे योग्य नाही ज्याला उत्पत्ति अध्याय ४२-४३ मध्ये सांगितले गेले आहे.


statcounter

MKRdezign

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget