Halloween Costume ideas 2015
Latest Post

वर्ल्डकपनंतर रोहित शर्माकडे नेतृत्वाची धुरा


दुबई

भारताचा आधारस्तंभ विराट कोहली याने संयुक्त अरब अमिराती येथे होणाऱ्या टी-20 विश्वचषक स्पर्धेनंतर टी-20 संघाच्या कर्णधारपदावरून पायऊतार होत असल्याचे जाहीर करत गुरुवारी सर्वांनाच आश्चर्याचा धक्का दिला. मात्र कसोटी आणि एकदिवसीय क्रिकेटमध्ये तो भारतीय संघाचे नेतृत्व करेल, असेही त्याने स्पष्ट केले. आता टी-20 विश्वचषक स्पर्धेनंतर भारतीय नेतृत्व रोहित शर्माकडे सोपवण्यात येणार आहे. 

कोहलीने ट्विटरवरून टी-20 संघाचे कर्णधारपद सोडत असल्याची घोषणा गुरुवारी केली. टी-20 वर्ल्डकपनंतर मी टी-20 संघाच्या कर्णधारपदावरून पायऊतार होत आहे. कामाचा अतिरिक्त ताण आणि त्याचे ओझे मी गेली 8-9 वर्षे सांभाळत आहे. गेल्या 6-7 वर्षांपासून मी क्रिकेटच्या तिन्ही प्रकारांमध्ये भारतीय संघाचे नेतृत्व करत आहे. आता कसोटी आणि एकदिवसीय क्रिकेटमध्ये भारतीय संघाचे नेतृत्व अधिक सक्षमपणे सांभाळण्यासाठी मला वेळ हवा आहे. त्यामुळेच मी टी-20 संघाच्या कर्णधारपदाची जबाबदारी अन्य कुणाच्या खांद्यावर टाकू इच्छित आहे, असे कोहलीने स्पष्ट केले.

मुंबई इंडियन्सला पाच वेळा आयपीएलचे जेतेपद जिंकून देणाऱ्या रोहित शर्माच्या कामगिरीचा आलेख उंचावत असल्याने कोहलीचे कर्णधारपदावरील भवितव्य धूसर झाले होते, अशी चर्चा होती. त्यामुळे आता नोव्हेंबर महिन्यात न्यूझीलंडविरुद्ध मायदेशी होणाऱ्या ट्वेन्टी-20 मालिकेसाठी रोहितकडेच भारताचे नेतृत्व सोपवले जाण्याची शक्यता आहे. 

कोहलीने 2017मध्ये महेंद्रसिंह धोनीकडून भारताच्या नेतृत्वाची धुरा स्वीकारली. त्यानंतर 45 सामन्यांमध्ये भारताचे कर्णधारपद सांभाळत कोहलीने 27 सामने जिंकून दिले आहेत तर 14 सामन्यांत भारताला पराभव पत्करावा लागला आहे. कोहलीने 90 ट्वेन्टी-20 सामन्यांमध्ये 28 अर्धशतकांसह 3159 धावा केल्या आहेत. आता 17 ऑ्नटोबरपासून दुबईत ट्वेन्टी-20 विश्वचषकाला सुरुवात होत असून भारताला जेतेपद जिंकून देण्याचे आव्हान कोहलीसमोर असेल. कर्णधारपदावरून पायऊतार होण्याचा निर्णय मी मुख्य प्रशिक्षक रवी शास्त्री, रोहित शर्मा तसेच बीसीसीआयचा अध्यक्ष सौरव गांगुली आणि सचिव जय शाह यांच्याशी चर्चा करून घेतला असल्याचे कोहलीने स्पष्ट केले. 



मुंबई 

नवी दिल्लीत सहा दहशतवाद्यांना अटक करण्यात आली. या दहशतवादांच्या मोठ्या घातपाताचा कट होता. मुंबई आणि उत्तर प्रदेशमधील निवडणुका दहशतवाद्यांच्या टार्गेटवर असल्याची माहिती समोर आली. दरम्यान या दहशतवाद्यांचा मास्टरमाईंड जान शेख यालाही अटक करण्यात आली असून तो मुंबईतील सायन भागात राहणारा आहे. यानंतर सर्वच तपास यंत्रणा अलर्टवर आहे. याच पार्श्वभूमीवर आरपीएफचे आयुक्त जितेंदर श्रीवास्तव, रेल्वे पोलीस आयुक्त कैसर खालिद आणि मध्य रेल्वेचे विभागीय संचालक शलभ गोयल यांच्यात एक महत्वाची बैठक पार पडली.

या बैठकीत मुंबई लोकलच्या सुरक्षेबरोबरच महिलांच्या सुरक्षेबाबत देखील एक्शन प्लान तयार करण्यात आलेला आहे. तसेच लोकलच्या सुरक्षेसाठी एक नवीन मॉडेल तयार करण्यात येत असल्याची माहिती सुत्रांनी दिली आहे.

मुंबई आणि भारतातील अनेक शहरे बॉम्बस्फोटांनी हादरवून टाकण्याचा कट दिल्लीतील केंद्रीय सुरक्षा यंत्रणांनी उधळून लावला. या गटातील एक मुख्य सूत्रधार मुंबईत राहत होता. त्याचं नाव जान मोहम्मद असून जान आणि त्याचा एक साथीदार गोल्डन टेंपल या ट्रेनमधून प्रवास करून दिल्लीकडे घाईघाईने जात होते. मात्र तपास यंत्रणांनी त्याला ट्रेनमध्येच पकडले. पण त्याच्या साथीदाराला पकडण्यात यश आले नाही. त्यामुळेच महाराष्ट्रातील सर्व सुरक्षा यंत्रणा हाय अलर्टवर राहून सध्या काम करत आहेत. दरम्यान दहशतवाद्यांनी मुंबई लोकलची देखील रेकी केल्याची धक्कादायक माहिती मिळाल्याने मध्य रेल्वेच्या मुख्यालयात मुंबईचे विभागीय संचालक आणि आरपीएफचे विभागीय सुरक्षा आयुक्त जितेंद्र श्रीवास्तव यांची एक महत्वाची बैठक पार पडली.

या बैठकीत लोकल रेल्वेची अतिरिक्त सुरक्षा वाढवण्याचे ठरवण्यात आले आहे. सुरक्षेसाठी एक मॉडल तयार करण्यात येणार असल्याचे सुत्रांनी सांगितले आहे. सध्या मुंबई लोकल आणि स्थानकांवर बॉम्ब शोधक पथक, सीसीटीव्ही, बॅग स्कॅनर मशीन आणि रँडम चेकिंगद्वारे सुरक्षा देण्यात येत आहे. या सुरक्षेत मोठ्या प्रमाणात वाढ केली जाईल. तसेच ही यंत्रणा अद्ययावत करण्यात येईल, असे जितेंद्र श्रीवास्तव यांनी सांगितले.



मुंबई

संपूर्ण देशाला सहकाराचा मार्ग दाखवणाऱ्या महाराष्ट्रातील सहकार चळवळीला अडचणीत आणण्याचा प्रयत्न केला जात असला तरी, राजर्षि शाहू महाराजांच्या विचारांचा वारसा घेऊन महाराष्ट्रात रुजलेली सर्वसामान्य माणसाच्या हिताची ही चळवळ मोडून काढणे कुणालाही शक्य होणार नाही. असे सांगतांना मुख्यमंत्री उद्धव ठाकरे यांनी एकविसाव्या शतकातील सहकार क्षेत्रासमोरील आव्हाने समजून घेणे, या क्षेत्रातील उणिवा आणि दोष दूर करण्यासाठी आणि सहकार क्षेत्रात सुधारणा घडवून आणण्यासाठी सहकार परिषदेच्या आयोजनातून विचारमंथन घडवून आणावे अशी सूचनाही केली.

जन्मशताब्दी सोहळा समिती आयोजित व वि. स. पागे संसदीय प्रशिक्षण केंद्र विधानभवन यांच्या संयोजनाने सहकारतपस्वी, माजी खासदार दिवंगत गुलाबराव पाटील यांच्या जनशताब्दीच्या “प्रेरणोत्सव” कार्यक्रमात मुख्यमंत्री श्री. ठाकरे बोलत होते. विधिमंडळाच्या मध्यवर्ती सभागृहात झालेल्या या कार्यक्रमास विधानपरिषदेचे सभापती रामराजे नाईक -निंबाळकर, विधानसभा उपाध्यक्ष नरहरी झिरवाळ, विधान  परिषदेतील विरोधी पक्षनेते प्रवीण दरेकर, जन्मशताब्दी सोहळा समितीचे कार्याध्यक्ष तथा महसूल मंत्री बाळासाहेब थोरात, स्वागताध्यक्ष तथा जलसंपदा मंत्री जयंत पाटील, कार्याध्यक्ष तथा राज्यमंत्री सर्वश्री विश्वजीत कदम, सतेज पाटील, शंभुराज देसाई, समितीचे कार्यकारी सचिव पृथ्वीराज पाटील, विधीमंडळाचे प्रधान सचिव राजेंद्र भागवत यांच्यासह विधानमंडळ सदस्य, अधिकारी आणि मान्यवर उपस्थित होते.

मुख्यमंत्री उद्धव ठाकरे, विधान परिषद सभापती रामराजे निंबाळकर यांच्या हस्ते दिवंगत गुलाबराव पाटील यांच्या जीवनकार्यावरील चित्रफितीचे अनावरण झाले.

आपण बोलून दमून जावे एवढे भव्य काम एखादी व्यक्ती आयुष्यात करू शकते हे दिवंगत गुलाबराव पाटील यांच्या कामातून दिसून येते. त्यांनी आयुष्य कमी पडेल एवढे भले मोठे काम सहकारात करून दाखवले असे गौरवोद्गार काढून मुख्यमंत्री श्री.ठाकरे म्हणाले की,  महाराष्ट्राला उभे करण्याचे काम दिवंगत गुलाबरावांनी केले. त्यांचा राज्याला उभे करण्याचा विचारच क्रांतीकारक आहे.  सहकार हे असे क्षेत्र आहे ज्यातून सर्वसामान्य माणसाच्या आयुष्यात समृद्धी आणता येते. त्यामुळे ही चळवळ अधिक चांगल्याप्रकारे पुढे नेताना जर सहकार क्षेत्रात चुका करून काही लोक ही चळवळ अडचणीत आणण्याचा प्रयत्न करत असतील तर अशा प्रवृत्तींना नाहीसे केले पाहिजे. सहकारात देखील बदल घडण्याची गरज असून सर्वसामान्यांच्या हिताचे रक्षण करणाऱ्या सहकार चळवळीच्या बळकटीकरणासाठी सरकार नक्कीच खंबीरपणे सहकार क्षेत्राच्या पाठीशी उभे राहील, अशी ग्वाही  श्री.ठाकरे यांनी दिली.



विविधतेने नटलेल्या भारतीय समाजाचे चरित्र खरोखरच अद्भूत असे आहे. भारतीय महाविद्वपामध्ये विविध संस्कृती, धर्म, भाषा आणि वंशाचे समूह शेकडो वर्षांपासून गुण्यागोविंदाने नांदत आहेत. भक्ती आणि सुफी संत तसेच स्वातंत्र्यता संग्रामामध्ये विविध समुदायांच्या मध्ये असलेल्या एकतेच्या भावनेला बळकटी मिळाली. परंतु, मागच्या काही वर्षांपासून भारताच्या या वैविध्याने नटलेल्या संस्कृती आणि त्यांच्यात असलेल्या सौहार्दपूर्ण आंतरसामुदायिक संबंधांना कमकुवत करण्याचे योजनाबद्ध प्रयत्न होत आहेत. 

काही दिवसांपूर्वी मथुरेमध्ये ’श्रीनाथ दोसा’ नावाच्या एका दुकानावर कट्टरपंथी हिंदुत्ववाद्यांनी त्याचे प्रचंड नुकसान केले. इरफान नावाच्या दुकान मालकाला धमकावले. त्यांना आपत्ती या गोष्टीची होती की एक मुसलमान असून त्याने आपल्या हॉटेलचे नाव श्रीनाथ कसे ठेवले? हल्लेखोरांनी त्याला विकास मार्केटमधील आपली हॉटेल तात्काळ बंद करण्याची सूचना दिली अन्यथा वाईट परिणाम होतील, असे सांगितले. मुस्लिमांसोबत अशा आणि यापेक्षा विभत्स तसेच भयावह घटना होत आहेत. राजस्थानच्या सीकरमध्ये 52 वर्ष वयाच्या एका मुस्लिम र्निशा चालकाला मारहाण करून त्याला जयश्रीरामच्या घोषणा देण्यास विविश केले गेले आणि त्याला असेही सांगण्यात आले की, त्याने तात्काळ भारत सोडून पाकिस्तानला निघून जावे. मध्यप्रदेशच्या इंदौरमध्ये तस्लीमअली नावाच्या बांगड्या विक्रेत्याला फक्त याचसाठी मारहाण करण्यात आली की तो हिंदूबहूल भागामध्ये बांगड्या विकत होता. एका अन्य घटनेमध्ये एका मुस्लिम ई-र्निशा ड्रायव्हरलाही मारहाण करण्यात आली, मारहाणी दरम्यान त्याची छोटीशी मुलगी एक सारखी रडत होती व दयेची याचना करत होती. अजमेरमध्ये आपल्या दोन मुलांसोबत भीक मागणाऱ्या एका मुस्लिम व्यक्तीला मारहाण करून त्याला पाकिस्तानात जावून भीक मागण्याचे निर्देश देण्यात आले. 

या घटनांपेक्षा वाईट गोष्ट अशी की अशा घटना करणाऱ्या लोकांना आपण केलेल्या कृत्यांची लाज वाटण्यापेक्षा असे करून ते स्वतःवर गर्व करत आहेत. म्हणूनच ते अशा घटनांची पद्धतशीरपणे व्हिडीओ बनवून त्या व्हिडीओला सोशल मीडियावर अपलोड करतात. घृणेच्या या घटना त्या आहेत ज्या उघडकीस आलेल्या आहेत. प्रत्यक्षात नक्कीच या घटना अधिक संख्येने घडलेल्या असतील. विशेष म्हणजे आर्थिक आणि सामाजिक दृष्ट्या कमकुवत असलेल्या मुस्लिमांवर अशा प्रकारचे हल्ले ही आता सामान्यबाबत बणून राहिली आहे. या घटना वेगवेगळ्या स्थानी होत आहेत. घृणा पसरविणारी यंत्रणा रात्रंदिवस विष पसरवत आहेत. आणि शेकडो वर्षांपासून विकसित झालेल्या आंतरसामुदायिक नात्यांवर घातक हल्ले करत आहेत. या हिंसक घटना मागील 20 वर्षांमध्ये प्रचारित जातीय अख्यानाचा परिणाम आहे. हे अख्यान मुस्लिम जातीयवाद्यांनी हिंदूविरूद्ध आणि हिंदू जातीयवाद्यांनी मुस्लिमांविरूद्ध तयार केलेला आहे. फाळणीनंतर भारतातील मुस्लिमांमधील जातीयता अत्यंत कमी झाली होती. या उलट मागील काही दशकांपासून हिंदू जातीयता अत्यंत आक्रमक आणि तीव्र झालेली आहे. मुस्लिमांच्या विषयी अनेक खोट्या गोष्टी खऱ्या म्हणून प्रचारित केल्या जात आहेत. असाही दावा करण्यात येत आहे की मुसलमान हे विदेशी आहेत आणि मध्ययुगीन मुस्लिम शासक हृदयविहीन आणि क्रूर होते. काही मुस्लिम शासकांच्या क्रूर कारवायांना वाढवून-चढवून दाखविले जात आहे. मीडियाचा एक मोठा भाग पूर्णपणे मुस्लिमांच्या विरूद्ध पूर्वग्रहाने ग्रसित झालेला आहे. आणि आपल्या संकीर्ण जातीयवादी अजेंड्याला पुढे रेटून सत्ताधारी पक्ष आणि सरकारची हर प्रकारे मदत करत आहेत.

अशा प्रवृत्तींची असंख्य उदाहरणे दिली जाऊ शकतात. यासंबंधीच्या अनावरत दुष्प्रचाराने सामान्य माणसाच्या विचारशक्तीवर कशा प्रकारचा प्रभाव टाकलेला आहे याचे उदाहरण काही दशकांपूर्वी रिलीज झालेली मुगले आझम आणि जोधा अकबर या चित्रपटांविषयी विरोधाभासी जनप्रतिक्रिया होत. तबलिगी जमाअतला कोरोना पसरविण्यासाठी दोषी ठरविणे हा या गोष्टीचा पुरावा आहे की, आपली प्रसारमाध्यमे किती खालच्या स्तरापर्यंत जावू शकतात. असं वाटतंय जणू प्रसारमाध्यमांमधील पत्रकारांच्या डोळ्यावर पट्टी बांधलेली आहे आणि ते अल्पसंख्यांकांच्या बाबतीत घृणेने भरलेले आहेत.

जातीयतत्व पूर्वी घृणा पसरविण्यासाठी मध्यकालीन इतिहासाचा उपयोग करत होते. आता तर स्वातंत्र्य संग्रामाच्या इतिहासालाही विकृत करून मुस्लिमांना दोषी ठरविण्याचा प्रयत्न सुरू आहे. आश्चर्य म्हणजे या जातीय हिंदू संघटनांनी भारताच्या स्वातंत्र्य संग्रामामध्ये काडीभरही सहभाग नोंदविलेला नव्हता. हिंदू आणि मुस्लिम दोघांच्याही सांप्रदायिक शक्तींच्या सह्योगाने इंग्रजांनी देशाची फाळणी केली. आज राष्ट्रपिता महात्मा गांधी आणि देशाचे पहिले पंतप्रधान पंडित नेहरूंना मुस्लिमांच्या तुष्टीकरण आणि देशाच्या फाळणीसाठी दोषी ठरविले जात आहे. घृणेच्या या किल्ल्याला अधिक मजबूत बनविण्यासाठी पंतप्रधान मोदींनी दर 14 ऑगस्टला विभाजन विभिषिका स्मृतीदिवस साजरा करण्याची घोषणा केलेली आहे. त्यांचे म्हणणे आहे की, आपल्याला त्या लोकांच्या बलिदानाची आठवण ठेवावी लागेल ज्यांनी देशाच्या फाळणीच्या दरम्यान आणि त्यानंतर झालेल्या हिंसेमध्ये जीव गमावला. परंतु, त्यांचा खरा उद्देश काय आहे हे त्यांच्या समर्थकांनी स्पष्ट करून दिले आहे. भाजपाचे अनेक प्रवक्ते वर्तमानपत्र आणि नियतकालिकामध्ये लेख लिहून कलकत्यात झालेल्या रक्तपात आणि हिंदू शरणार्थ्यांना झालेल्या यातनांची आठवण करून देत आहेत. माझे कुटुंब ही फाळणीच्या घटनांचे शिकार बनले होते. परंतु, या ठिकाणी प्रयत्न असा केला जात आहे की, फाळणीसाठी मुस्लिमांनी हिंदूंचा रक्तपात केला, असेच एकंदरित चित्र उभे केले जात आहे. सत्य यापेक्षा वेगळे आणि जटील आहे. फाळणीमध्ये फक्त हिंदू आणि शिखांनीच हिंसा सहन नाही केली तर मुस्लिमांचेही जीव गेले. दोघांचीही भारी हानी झाली. यात त्रासदायक घटनांच्या शृंखलेमध्ये अख्खे उपमहाद्विप रक्तरंजित झाले होते. जे लोक मारले गेले, जखमी झाले किंवा ज्यांची संपत्ती आणि उपजिविकेची साधणं दंगलीमध्ये नष्ट झाली त्यामध्ये हिंदू आणि मुसलमान दोघे सामील होते.

जेव्हा प्रसिद्ध अँकर करन थापरने हे तथ्य रेखांकित करणारा एक लेख एशियन एज या आघाडीच्या वर्तमानपत्रामध्ये लिहिला तेव्हा तो प्रकाशित करण्यात आला नाही. सत्य हिंदी नावाच्या न्यूज पोर्टलच्या अँकर निलू व्यास यांना दिलेल्या मुलाखतीमध्ये करन थापरने सांगितले की, त्यांनी त्यांच्या लेखात जम्मूमध्ये मुस्लिमांवर झालेल्या खुल्या रक्तपातावर प्रकाश टाकला होता, जो की कुठल्याही दृष्टीने हिंदूंविरूद्ध झालेल्या हिंसेपेक्षा कमी भयानक नव्हता.

ज्या लोकांचा उद्देश घृणा पसरविणे आहे ते विभाजनस्मृतीदिवसाचे आयोजन फक्त यासाठी करू पाहत आहेत की, यामुळे त्यांना मुस्लिमांच्या विरूद्ध अधिक घृणा पसरविता येईल. फाळणीविषयी जी पाठ्यपुस्तके आणि अन्य साहित्य उपलब्ध आहे त्यात जम्मूमध्ये झालेल्या मुस्लिमविरोधी रक्तरंजित दंगलीची कुठलीच चर्चा नाही. त्या दंगलींना सरकारचे पूर्ण समर्थन आणि सह्योग प्राप्त होते आणि ते घडवून आणण्यासाठी एका जातीयवादी संघटनेने महत्वपूर्ण भूमिका बजावली होती. भाजपचे प्रवक्ते आणि नेते आता हे म्हणत आहेत की, काँग्रेसने मुस्लिमांचे तुष्टीकरण केलं याचा परिणाम असा झाला की देशाची फाळणी झाली. ते हे विसरून जात आहेत की, ज्या सरदार पटेलांना ते राजकीय कारणामुळे आपला नायक सिद्ध करण्याच्या अभियानात व्यग्र आहेत तेच त्यावेळेस भारताचे गृहमंत्री होते. जिथपर्यंत मुस्लिमांच्या तुष्टीकरणाचा प्रश्न आहे ह्या जातीयवादी संघटना 19 व्या शतकाच्या अंतापासूनच हे गाणे गात आहेत. या लोकांचे म्हणणे तर इथपर्यंत होते की, मुस्लिमांना भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेसचे सदस्यत्व देणे हे सुद्धा त्यांचे तुष्टीकरणच होते. तेव्हापासून आतापर्यंत हे लोक अनावरतपणे हा दावा करत आहेत की, काँग्रेसने मुस्लिमांचे तुष्टीकरण केले आहे. 

आपल्याला आजही संकीर्ण विघटनकारी विचारांपासून वर उठून विचार करण्याची गरज आहे. आपल्याला या गोष्टीची गरज आहे की, आपण आपल्या संस्कृतीच्या एकसंघ चरित्राला अबाधित ठेवावे. आपल्याला हिंसा आणि घृणेच्या या ज्वालामुखीला नियंत्रित करण्याची गरज आहे. 

- राम पुनियानी

(इंग्रजीतून हिंदीत भाषांतर अमरिश हरदेनिया यांनी केले तर हिंदीतून मराठी भाषांतर एम.आय.शेख, बशीर यांनी केले.)


तेरा लिबास बुलाता है जिस्म नोचने को

तू बेहया होकर कहे इब्ने आदम खराब है

सद्य परिस्थितीमध्ये एक गोष्ट सिद्ध झालेली आहे की, आपले पोलीस, कोर्ट, कायदे, वकील, न्यायाधीश हे सर्व मिळून महिलांना लैंगिक हल्ल्यांपासून सुरक्षा प्रदान करू शकत नाहीत. प्रचलित गुन्हे न्याय व्यवस्था (क्रिमिनल जस्टीस सिस्टम) महिलांना सुरक्षित वातावरण देण्यात अपयशी का ठरले आहे? ग्रामीण भागापासून शहरी भागापर्यंत महिला कोठेच सुरक्षित का नाहीत? आपल्या देशाला महिलांसाठी जगातील सर्वात असुरक्षित देश म्हणून का गणल्या जात आहे? एब्रो इलिनिक्स नावाची महिला तरूण स्विस्नवॅश खेळाडू चेन्नईला झालेल्या आंतरराष्ट्रीय स्पर्धेमध्ये का सामील झाली नाही? देशाची प्रचंड बदनामी होत असतांनासुद्धा लैंगिक गुन्ह्यांमध्ये जात आणि धर्म का शोधली जात आहे? कुठलाच दिवस रिकामा का जात नाही ज्या दिवशी महिलांवर लैंगिक हल्ले होत नाहीत. बालिकेपासून बुजूर्ग महिलांपर्यंत कोणीच का सुरक्षित नाहीत?  

वेशाव्यवसाय प्रत्येक शहरात सुरू आहे, व्याभिचार करण्यास मोकळीक आहे, हे सत्कृत्य करण्यासाठी प्रत्येक शहरात माफक दरात लॉजेस उपलब्ध आहेत, त्यांचा भरपूर उपयोग केला जात आहे, गर्भनिरोधाचे उपाय हाकेच्या अंतरावर उपलब्ध आहेत, ते प्राप्त करण्यासाठी औषधी दुकानावर जाऊन लाजण्याची गरज नाही ही बाब मनावर बिंबविण्यासाठी जाहिरातींचा भडीमार सुरू आहे, एवढे असतांना एवढे बलात्कार का होत आहेत? कल्पना करा या सुविधा नसत्या तर? 

असो ! प्रश्न हा आहे की, अशा परिस्थितीत महिला व मुलींनी आपली सुरक्षा कशी करावी? यासाठीचा कुठला मार्ग उपलब्ध आहे का? हाच या आठवड्याचा चर्चेचा विषय आहे.

लैंगिक हल्ल्यांची पार्श्वभूमी

 वक्त करता है परवरिश बरसों, हादसे एकदम नहीं होते. 

फार कमी गुन्हे असे असतात जे अचानक घडतात.  बाकी सर्व गुन्हे काळाच्या उदरात जन्म घेतात, अनेक वर्ष तेथे त्यांचे संगोपन होते व अचानक एका दिवशी ते घडतात. लैंगिक गुन्ह्यांच्या बाबतीत तर ही गोष्ट अधिक प्रकर्षाने जाणवते की, असे गुन्हे करणारे बहुतेक लोक सामान्य असतात, सभ्य समजले जातात पण त्यांच्या डोक्यामध्ये लैंगिकतेचे विष इतक्या पद्धतशीरपणे कालवले जाते की शेवटी एका कमकुवत क्षणी त्यांचा तोल सुटतो व ते लैंगिक हल्ले करण्यास प्रवृत्त होतात. जेव्हा भानावर येतात तेव्हा आपण केलेल्या कृत्याचे गांभीर्य त्यांच्या लक्षात येते आणि मग गडबडीमध्ये आपल्या कृत्याचा पुरावा नष्ट करण्यासाठी पीडितेचा खून करण्याशिवाय त्यांच्यासमोर दूसरा मार्ग नसतो. म्हणून बलात्काराच्या बहुतेक घटनानंतर पीडितेची हत्या होत असल्याचे आपल्या लक्षात येईल. 

लैंगिक उत्तेजना वाढविणारे वातावरण

असे म्हटले जाते की, लैंगिकता दोन मांड्यांच्या मध्ये नसून दोन कानांच्या (मेंदू) मध्ये असते. अगोदर लैंगिक विचार मेंदूमध्ये उठतात व नंतर पुढची सारी प्रक्रिया घडते. याचाच दूसरा अर्थ असा की मेंदू हा लैंगिकतेचा केंद्रबिंदू आहे. त्यावर जर माणसांचे नियंत्रण असेल तर माणसं अवाजवीपणे लैंगिकरित्या सक्रीय होणार नाही आणि जर का त्यावर नियंत्रण नसेल तर माणसं सैरभैर झाल्याशिवाय राहणार नाहीत आणि लैंगिक गुन्हे केल्याशिवाय राहणार नाही. अनेकवेळा माणसं लैंगिकतेच्या इतक्या आहारी जातात की ते कधी विकृतीच्या स्तरावर पोहोचलेत हे त्यांचे त्यांनाच कळत नाही आणि आपली विकृत लैंगिक इच्छा पूर्ण करण्यासाठी ते मग कुठल्याही थराला जातात. स्त्री असो का पुरूष अलिकडे लैंगिक विकृतीकडे झुकत असल्याचे दृश्य अनेक घटनांमधून दिसून येत आहे. अशा विकृतीतून रक्ताची पवित्र नाती सुद्धा कलंकित होताना दिसत आहेत. पूर्वीसुद्धा असे प्रकार घडायचे परंतु ते अपवाद असायचे. आता अलिकडे अशा गुन्ह्यांची वारंवारिता वाढलेली दिसून येते. याचे प्राथमिक कारण भांडवलशाही लोकशाही पद्धत होय. भांडवलदारांच्या हितासाठी जाणून बुजून तयार केल्या गेलेल्या लैंगिक भावना चाळवणाऱ्या मालिका तयार करण्यासाठी इतर तर सोडा राज कुंद्रा आणि एकता कपूर सारखी अनेक सभ्य मंडळी सुद्धा पुढाकार घेताना दिसून येत आहेत. ’सेक्स बिकता है’ या उक्तीला बांधिल असल्याने महिलांच्या सुरक्षेला धोक्यात घालून हे लोक फक्त अश्लिलता पसरविण्याच्या उद्योगापासून बेशरमपणे नफा कमाविण्यात व्यस्त आहेत. ’गंदी बात’ सारखे असभ्य शिर्षक आणि त्यासोबत उत्तान्न अशी थंबनेल असलेल्या व्हिडीओ्निलप्सच्या अनेक चित्रफिती यूट्यूबर उपलब्ध आहेत. कोविडच्या प्रकोपामुळे चित्रपटगृहे बंद पडल्याने ओटीटी प्लॅटफॉर्म नावाचे एक नवीन मंच उपलब्ध झालेले आहे जे की सेन्सॉर बोर्डाच्या नियंत्रणाबाहेर असल्यामुळे ते अश्लिलतेचे नवनवीन शिखरं सर करतांना दिसून येत आहे. पैसे कमाविण्यासाठी रोज तयार होत असलेल्या लैंगिक भावनांना विकृतीकडे नेणाऱ्या मालिका,्निलप्स ह्या इतक्या सहज उपलब्ध आहेत की, जबरदस्त मनोनिग्रह असल्याखेरीज त्यांच्या संमोहनापासून पुरूषच काय स्त्रीयासुद्धा स्वतःला वाचवू शकत नाहीत. लैंगिक भावना भडकाविणाऱ्या व माणसाला अस्थिर करणाऱ्या अशा या खुल्या वातावरणात आपल्याला व आपल्या मेंदूला कसे सुरक्षित ठेवावे? हाच एक कळीचा मुद्दा आहे.  हा इतका गंभीर मुद्दा आहे की, याच्या दुष्परिणामापासून कोणीही वाचणे शक्य नाही. सकृतदर्शनी दीनदार दिसत असणारे अनेक लोकसुद्धा या अश्लिल्निलप्सपासून अलिप्त राहण्यासाठी स्वतःशी संघर्ष करतांना दिसतात. लैंगिक मालिका आणि्निलप्सचे प्रसारण रोखण्याची जबाबदारी ज्या सरकारवर आहे ते सरकारच महसुलाच्या क्षुद्र लालसेपोटी त्यांना मोकळीक देत असतांना शेवटी, ’’अपनी मदद आप’’ या उक्तीप्रमाणे सभ्य महिला आणि पुरूषांना स्वतःच काहीतरी उपाय शोधावा लागेल. त्यासाठी जगात फक्त एकच उपाय उपलब्ध आहे तो आहे इस्लाम. इतर व्यवस्थांनी या असभ्यपणापुढे कधीच गुडघे टेकलेले आहेत. जोपर्यंत जाणून बुजून इस्लामी जीवनशैलीचा अंगीकार लोक करणार नाहीत तोपर्यंत लैंगिकतेच्या या एल्गारला थोपविता येणे शक्य नाही. 

लैंगिकता रोखण्याचे इस्लामी उपाय

हजरत अबु हुरैराह रजि. यांच्या संदर्भाने एक अशी हदीस उपलब्ध आहे की, जिची मनापासून अंमलबजावणी केली तर माणसाच्या अंतर्मनामध्ये एवढी दैवी ऊर्जा निर्माण होते की तो स्वतःच्या लैंगिक भावनांवर सहज विजय प्राप्त करू शकतो. ती हदीस खालीलप्रमाणे -

’’आदमच्या पुत्राच्या (मानवाच्या) संबंधाने व्याभिचारमध्ये त्याचा किती सहभाग असेल हे लिहून ठेवलेले आहे, निश्चितपणे तो प्राप्त केल्याशिवाय राहणार नाही. बस्स ! दोन्ही डोळ्यांचा व्याभिचार (लैंगिक भावना चाळविणारी दृश्य पाहणे), दोन्ही कानांचा व्याभिचार (लैंगिक भावना चाळविणाऱ्या गोष्टी ऐकणे), जिभेचा व्याभिचार (लैंगिक भावना चाळविणाऱ्या गोष्टी बोलणे), दोन्ही हातांचा व्याभिचार (लैंगिक भावना चाळविणाऱ्या कृती करण्यासाठी हाताचा उपयोग करणे), दोन्ही पायांचा व्याभिचार (लैंगिक भावना चाळविणाऱ्या गोष्टींकडे चालत जाणे) आणि मनाचा व्याभिचार (अश्लिल भावना चाळविणाऱ्या गोष्टी करण्याची मनात इच्छा बाळगणे) या सर्व गोष्टी घडल्यानंतर शर्मगाह (लैंगिक अवयव) वरील सर्व गोष्टींवर प्रत्यक्ष कृतीची मोहर उमटवितात.’’ (संदर्भ : सनन अबु दाऊद हदीस क्र. 2512).

आपल्यावर हे प्रेषित सल्ल. चे किती मोठे उपकार आहेत की त्यांनी लैंगिकतेचे विश्लेषण इतक्या सहजपणे करून दिलेले आहे की, ज्याला खरोखरच आपली लैंगिक इच्छा नियंत्रणात ठेवायची असेल तर तो वर हदीसमध्ये दिलेल्या टप्प्यांपैकी पहिला टप्पा मनात निर्माण होताच त्यावर तो नियंत्रण मिळू शकतो, मग सहजच पुढचे टप्पे आपसुकच निर्माण होत नाहीत व लैंगिक इच्छा अनियंत्रित होऊच शकत नाहीत. सुबहानल्लाह ! (अल्लाह पवित्र आहे). 

आपल्या मनामध्ये निर्माण होणाऱ्या लैंगिक भावनावर टप्प्याटप्प्याने नियंत्रण करा असे म्हणणे फार सोपे आहे परंतु ते प्रत्यक्षात करणे तेवढेच कठीण आहे. जेव्हा माणूस इस्लामला अपेक्षित असलेले पवित्र वातावरण स्वतःमध्ये, घरात आणि समाजात निर्माण करण्यासाठी सतत प्रयत्नशील राहणार नाही तोपर्यंत हे नियंत्रित होऊ शकणार नाही. मुस्लिमांचे हे प्राथमिक कर्तव्य आहे की, त्यांनी सर्वप्रथम आपल्या भावनांवर नियंत्रण मिळवावे मग नियमित फॅमिली इज्तेमाच्या माध्यमातून घरातील पावित्र्य अबाधित ठेवावे. त्यासाठी इस्लामी इबादतींकडे कटाक्षाने लक्ष द्यावे. 

1. कुरआनमध्ये म्हटलेले आहे की, ’’हे पैगंबर (स.), पठन करा या ग्रंथाचे जो तुमच्याकडे दिव्यबोधद्वारे पाठविला गेला आहे आणि नमाज कायम करा, निश्चितच नमाज, अश्लील व अपकृत्यांपासून रोखते आणि अल्लाहचे स्मरण याहूनही मोठी गोष्ट आहे. अल्लाह जाणतो तुम्ही लोक जे काही करता.’’  ( सुरे अलअनकबुत  आयत क्र. 45)

स्पष्ट आहे नियमित नमाज अदा केल्याने माणसांमध्ये इतके पावित्र्य निर्माण होते की, फक्त लैंगिक भावनावरच नियंत्रण मिळत नाही तर प्रत्येक वाईट कृत्यापासून लांब राहण्याची दैवी शक्ती त्याच्या अंतरमनात निर्माण होते. आपण आपल्या अवतीभोवती असलेल्या नमाजी व्यक्तींच्या जीवनाचे काळजीपूर्वक निरीक्षण केले तर आपल्या लक्षात येईल की हे लोक बेकायदेशीरच काय तर अनैतिक गोष्टींपासूनसुद्धा मैलोगणिक दूर असतात. हे असंभव भासणारे काम त्यांना कसे शक्य होते? या प्रश्नाचे उत्तर एका शब्दात आहे ते म्हणजे ’नमाज’.  नमाज अश्लिलतेपासून वाचविणारी ढाल आहे. एकदा का माणूस अश्लिलतेपासून लांब गेला तर लैंगिक विकृती पर्यंतचा त्याचा प्रवास खुंटतो आणि त्याच्यापासून सर्व महिला आपसुकच सुरक्षित होऊन जातात. 

2.कुरआनमध्ये दुसऱ्या ठिकाणी म्हटलेले आहे की, ’’व्यभिचाराच्या जवळपास फिरकू नका, ते फार वाईट कृत्य आहे आणि अत्यंत वाईट मार्ग.’’  (सुरे बनी इस्राईल आयत नं.32)

एका वाक्याच्या या आयातीमध्ये इतकी ऊर्जा ठासून भरलेली आहे की, कुरआन हा अल्लाहचा कलाम (ग्रंथ) आहे असा ज्याचा विश्वास असेल त्याला ही एक आयतच व्याभिचार आणि लैंगिक अत्याचार करण्यापासून रोखण्यासाठी पुरेशी आहे. 

लैंगिकतेच्या नियंत्रणासाठी दूसरी एक युक्ती कुरआन पुरूषांना सुचवितो ती खालीलप्रमाणे-

3. ’’हे पैगंबर (स.), श्रद्धावंत पुरुषांना सांगा की त्यांनी आपल्या दृष्टींची जपणूक करावी. आणि आपल्या लज्जास्थानांचे रक्षण करावे, ही त्यांच्यासाठी अधिक पवित्र पद्धत आहे. जे काही ते करतात अल्लाह त्याची खबर राखणारा आहे.’’  (सुरे अलनूर : आयत क्र. 30) 

मुळात लैंगिक भावना चाळविल्या गेल्या की त्या अनियंत्रित होतात आणि माणूस सावज शोधू लागतो. त्याकामी सर्वप्रथम तो नजरेने त्याच्या टप्प्यात येणाऱ्या महिलांची चाचपणी करायला सुरूवात करतो. यावर नियंत्रण मिळविण्याची युक्ती प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांनी खालीलप्रमाणे सांगितलेली आहे. 

4. ’’अनोळखी महिलांवर अचानक नजर पडल्यास तुम्ही आपल्या नजरा दूसरीकडे वळवा.’’ (अबु दाऊद आयत क्र. 1298) 

कारण कामुक नजरेने स्त्रीकडे पाहणे ही व्याभिचार / अत्याचाराची पहिली पायरी आहे. प्रेषित सल्ल. यांच्या वरील निर्देशाचे पालन केल्यास त्या पायरीपुढे पोहोचण्याची शक्यताच शुन्यवत होऊन जाते. या संदर्भात तर माझे म्हणणे असे की, परस्त्रीवर नजर पडताच आपल्या मनात जर वाईट विचार आले तर माणसाने स्वतःला ही सवय लावून घ्यावी की, तात्काळ नजर बाजूला करावी. त्यासाठी मी एक असे मेकॅनिझम सुचवू इच्छितो की, नजर पडताच तात्काळ माणसाने आपल्या मनामध्ये विचार आणावा की, जर मला ईश्वरांनी हे जे दोन डोळे दिलेले आहेत ते दिले नसते तर मी या स्त्रीकडे वाईट नजरेने पाहू शकलो असतो काय? किंवा मनात ताजे उदाहरण असे आणावे की, समजा मला ब्लॅक फंगस होऊन माझे दोन्ही डोळे काढावे लागले असते तर मी हिला अशा वाईट नजरेने पाहू शकलो असतो काय? नक्कीच असे आपल्यासोबत घडले असते तर आपण ईश्वराचे काहीच वाईट करू शकलो नसतो. आज जगात कित्येक लोक दृष्टीहीन आहेत आणि कित्येक लोकांचे डोळे फंगसमुळे काढले गेलेले आहेत. त्यांनी ईश्वराचे काय वाकडे केले तर मी काय वाकडे करू शकलो असतो. यातून मनामध्ये ईश्वराप्रती कृतज्ञतेची भावना निर्माण होईल व समोरील स्त्री वरून वाईट नजर हटविण्यामध्ये आपल्याला अंतर्गत मदत मिळेल. 

महिलांच्या संबंधानेही विस्तृत अशी आचारसंहिता कुरआनमध्ये दिलेली आहे. एका ठिकाणी म्हटलेले आहे की,  

5. ’’आणि हे पैगंबर (स.), श्रद्धावंत स्त्रियांना सांगा की, त्यांनी आपल्या दृष्टींची जपणूक करावी आणि आपल्या लज्जास्थानांचे रक्षण करावे. आणि आपला साजशृंगार दर्शवू नये त्याव्यतिरिक्त जे सहजासहजी प्रकट होईल आणि आपल्या छातीवर आपल्या ओढणीचा पदर घालून ठेवावा. त्यांनी आपला साजशृंगार प्रकट करू नये परंतु या लोकांसमोर, पती, पिता, पतीचे वडील, आपली मुले, पतीची मुले, भाऊ, भावांची मुले, बहिणींची मुले आपल्या मेलमिलाफाच्या स्त्रिया, आपल्या दासी, गुलाम, ते हाताखालचे पुरुष जे एखादा अन्य प्रकारचा हेतू बाळगत नसतील आणि ती मुले जी स्त्रियांच्या गुप्त गोष्टींशी अद्याप परिचित झाली नसतील त्यांनी आपले पाय जमिनीवर आपटत चालू नये की जेणेकरून त्यांनी जो आपला शृंगार लपविलेला आहे त्याचे ज्ञान लोकांना होईल. हे श्रद्धावंतांनो, तुम्ही सर्वजण मिळून अल्लाहजवळ पश्चात्ताप  व्यक्त  करा,  अपेक्षा  आहे  की  सफल  व्हाल.  (सुरे अन्नूर: आयत नं. 31)’’

स्त्री आणि पुरूष दोघांनाही कुरआन आणि हदीसमध्ये एक निश्चित अशी आचारसंहिता दिलेली आहे व अशी अपेक्षा व्यक्त केलेली आहे की दोघेही त्याची अंमलबजावणी करतील. असे न केल्यास स्त्री- पुरूषांमध्ये अनावश्यक जवळीक निर्माण होऊन व्याभिचार आणि बलात्काराचे मार्ग हमखासपणे खुलतात. तुम्ही कितीही तोंडी उपदेश करा, स्त्री-पुरूषांमधील लैंगिक आकर्षण इतके जबरदस्त असते की त्या ठिकाणी कुठलेही उपदेश कामाला येत नाहीत. त्यासाठी निश्चित अशा आचारसंहितेचे दोहोंनोही पालन करणे आवश्यक असते व त्यासाठी योग्य असे वातावरण निर्मिती करण्याची जबाबदारी सरकार व जनता दोघांची असते. परंतु आपण पाहतो की भांडवलशाही लोकशाही व्यवस्थेला अशा आचारसंहितेमुळे प्रचंड आर्थिक नुकसान सहन करावे लागते म्हणून जगाच्या पाठीवर कुठलेही सरकार अशी आचारसंहिता लागू करण्याचे धाडस करत नाही. परिणामी महिला आणि मुली लिंगपिसाटांच्या लैंगिक हल्ल्यांना बळी पडतात. शरियतने आचारसंहितेची अंमलबजावणी न केल्यास कठोर शिक्षेची तरतूद करण्यात आलेली आहे. 

विशेषतः आपल्या देशात ना आचारसंहिता आहे ना कठोर शरई शिक्षांची तरतूद आहे. अशा परिस्थितीमध्ये एकच मार्ग महिलांसाठी उपलब्ध आहे तो म्हणजे लिंगपिसाट लोकांकडून स्वतःचे संरक्षण स्वतः करणे. लैंगिकदृष्टया विकृत आणि लिंगपिसाट लोक सामान्य लोकांसारखेच दिसतात, त्यांच्या काही कपाळावर लिहिलेले नसते की हे लिंगपिसाट आहेत, म्हणून सर्व पर-पुरूषांपासून महिलांनी सावध राहून स्वतःचा बचाव करणे गरजेचे आहे. त्यासाठी महिलांविषयीच्या ज्या आचारसंहितेचा वर थोडक्यात उल्लेख केलेला आहे त्याचे पालन करून महिलांनी स्वतः कुरआन आणि हदीसचा स्वतंत्र अभ्यास करून महिलांच्या सुरक्षिततेसाठी जी आचारसंहिता दिलेली आहे तिचा विस्तृतपणे अभ्यास करावा आणि तिचे काटेकोरपणे पालन करावे, असे झाल्यास ज्या महिला त्याचे पालन करतील त्या लैंगिक हल्ल्यांपासून सुरक्षित राहतील, यावर माझा तितकाच विश्वास आहे जितका सूर्यप्रकाश देतो या गोष्टीवर आहे. शेवटी ईश्वराकडे दुआ करतो की, ऐ अल्लाह ! आमच्या प्रिय देशातील सर्व बंधू-भगिनींना, स्त्री-पुरूषांच्या आचार संहितेचे पालन करून देशात एक पवित्र वातावरण निर्माण करण्याची समज आणि शक्ती दे.’’ आमीन.

- एम. आय. शेख



सत्तेचा मोह आवरता येत नाही आणि सत्तेशिवाय क्षणभरही राहवत नाही अशी अवस्था झाल्यावर राजकीय पक्षाचे वर्तन कसे होते हे भाजपाच्या सद्यस्थितीकडे पाहिल्यावर आपसुकच लक्षात येते. राज्यात महायुतीचे सरकार सत्तेवर आल्यापासून भारतीय जनता पक्षाची मळमळ अधिकच वाढलेली आहे. काहीही करुन राज्यातील महायुतीचे सरकार कसे पायउतार करता येईल यासाठी वेगवेगळी व्युहरचना भारतीय जनता पक्ष आखतो आहे. महाराष्ट्रात सुदैवाने ही व्युहरचना यशस्वी होत नसल्याने भाजपाने आपल्या जुन्या भात्यातील मंदीरांचा हुकमी एक्का चालवण्याचा प्रयत्न चालवला आहे. धार्मीकतेचे राजकारण हा भाजपाचा पिंडच आहे. - (उर्वरित पान 7 वर)

दोन खासदार ते पूर्ण बहुमत या यशात राम मंदीर आंदोलनाचा मोठा वाटा आहे. त्यामुळे मंदीरांचा लढा सर्वसामान्यांच्या प्रश्नापेक्षाही भाजपासाठी नेहमीच महत्त्वाचा राहीलेला आहे. तुर्तास राज्यातील मंदीरे भाविकांसाठी सताड उघडी करा अशी आर्ततेची हाक देऊन भाजपाने शंखानाद आंदोलन सुरू केले आहे. ह्या आधीही असेच आंदोलन वंचीत बहुजन आघाडीने प्रकाश आंबेडकरांच्या नेतृत्वावाखाली पंढरपुरात केलेले होते. तसे प्रकाश आंबेडकरांचे राजकारण हे अलीकडच्या काळात फार गांभीर्याने घ्यावे असे राहीलेले नाही. नेहमीच संदिग्ध भूमीका घेत. नवनवे अयशस्वी प्रयोग करण्यापलीकडे प्रकाश आंबेडकरांच्या हातून फारसे काहीही घडलेले नाही.आणि आता वंचितचा नवा प्रयोग महाराष्ट्रात बाळसे धरेल अशी शक्यता नाही तेव्हा काहीतरी करायचे म्हणून अशी आंदोलने हाती घेणे कितपत योग्य हे ह्या नेत्यांनी एकदा तरी आत्मपरीक्षण करून ठरवावे. ज्या सार्वत्रिक अवकाशात प्रकाश आंबेडकर राजकारण करू पहात आहेत तो अवकाश कधीही महाराष्ट्रात तयार होऊ शकत नाही.असो तर भाजपाचेही हे आंदोलन असंवेदनशीलतेचे लक्षण आहे.

देशभरात दुसऱ्या लाटेचा सर्वाधिक प्रकोप महाराष्ट्रात पहायला मिळाला. दरदिवशी ऑक्सीजनविना, बेडविना ,वेळेत औषधोपचार न मिळाल्यामुळे कित्येक नागरीक मरणसुन्न अवस्थेत असताना लोकांसाठी रस्त्यावर यायला हवे असे एकदाही भाजपाला वाटले नाही. दुसरी लाट प्रचंड मानवी हानी करून गेल्यानंतर मात्र हे नेते हळूहळू आपल्या कंपूतुन बाहेर येत आपले अपयश झाकण्यासाठी असे क्षुल्लक विषय घेऊन रस्त्यावर येत आहेत.लोकहितासाठी राजकारण ही कुठल्याही पक्षाची राजकीय भूमिका राहीलेली नाही. एकीकडे इंधन दरवाढीने कळस गाठलेला आहे, महागाई प्रचंड वाढलेली आहे, रोजगार नाही, पंतप्रधान नरेंद्र मोदी चहा विकणाऱ्याचा प्रतिनिधी म्हणवून घेत सत्ताधारी झाल्यावर चहावाल्या वर्गाच्या हिताची धोरणे आखण्याऐवजी सर्वसामान्य लोकांचे जगणे दरदिवशी कसे अधीक जटील होईल आणि संघाचे राजकीय धोरण कसे यशस्वी होईल हेच पहात आहेत. एकीकडे देशातील सर्वसामान्य लोक उपचारासाठी तडफडत असताना हा लोकसेवक पश्चिम बंगाल निवडणुक घेत होता तेव्हा कोरोनापेक्षाही पक्षीय हित ह्या महाशयांना महत्वाचे वाटत होते.बंगाली जनतेने सपाटून पराभव केल्यानंतर महाराष्ट्रात कसे करून राज्य सरकार खिळखिळे करता येईल यासाठी नवनव्या चौकश्याचे फास मंत्र्यांच्या पाठीमागे लावण्यात आले.भाजपा काही धुतल्या तांदळाऐवढी स्वच्छ नाही. अर्ध्याहून अधिक भ्रष्टाचारी नेत्यांचा भरणा इतर पक्षातून पार्टी विथ डिफरन्स म्हणवून घेणाऱ्या पक्षात झालेला आहे.

नारायण राणे, रामदास आठवले यासारखे नेते केवळ सत्तेसाठी लाचार होऊन भाजपात सामील झालेले आहेत! कोवीड काळात राणेनी लोकासांठी जन आशीर्वाद यात्रा हाती घेतली असती तर लोकांनाही राणेविषयी ममत्व वाटले असते. तसे न होता भाजपाने आपले राजकारण विस्तारण्याच्या धोरणातून त्यांना मंत्रीपद दिल्यानंतर राणेंना जन आशीर्वादाचे वेध लागले आणि त्या मोहातच महाराष्ट्राच्या मुख्यमंत्र्यांना एकेरी भाषेत संबोधण्याचे शहाणपण राणेंना सुचले.राणेची शिवसेनेवरील रागाची भावना असेल हे समजू शकतो पण उध्दव ठाकरे हे शिवसेना प्रमुख असले तरी ते महाराष्ट्राचे मुख्यमंत्री आहेत.त्या पदाचा सन्मान तरी राखावा एवढेही शहाणपण माजी मुख्यमंत्र्यांना नसेल तर असे नेते लोकहित काय साधतील ह्याचा विचार न केलेला बरा. तेव्हा राज्यातील भाजपाचे वर्तन हे लोकांना पटलेले नाही.काँग्रेस सत्तेत असताना एक रूपयाची वाढ झाली तरी लाटणे मोर्चा काढणारी भाजपा आता मात्र सोयीस्करपणे मुग गिळून गप्प आहे.

नेहमीच स्वच्छ राजकारणाचा आग्रह धरणारा हा पक्ष आम्हाला बहुमत जनतेने दिलेले आहे. महायुतीचे सरकार हे जनतेचे सरकार नाही अशी बतावणी करताना गोव्यात आणि मध्यप्रदेशात बहुमत नसतानाही कसे सत्ताधारी बनले हे सोयीस्करपणे विसरतो. एवढेच कशाला ज्या देवेंद्र फडणवीसांनी विरोधी बाकावर असताना नागपूरच्या हिवाळी अधिवेशनात सिंचन घोटाळ्याचे गाडीभर पुरावे देईन अशी घोषणा करून यातील दोषींवर आमचे सरकार सत्तेत आल्यावर कार्यवाही करू असे महाराष्ट्रातील जनतेला आश्वासन दिलेले होते.त्याचे पुढे काय झाले केवळ सत्तेसाठी त्याच अजीत पवार सोबत तुम्ही महाराष्ट्रातील जनता साखर झोपेत असताना पहाटेचा शपथविधी करायला मागेपुढे पाहिलेले नाहीत तेव्हा आम्ही सत्तेसाठी लाचार नाही हे म्हणणे भाजपाचे हास्यास्पद आणि दुटप्पीपणाचे आहे.अगदी कोवीड काळात केंद्र सरकार राज्यासोबत दुजाभाव करीत होते.एकीकडे लोकांना राष्ट्रभक्तीचे डोस द्यायचे आणि आपल्याच देशातील राज्याराज्यांमधील नागरीकांत भेदभाव करायचा हे आता लपून राहीलेले नाही. मी देश विकू देणार नाही म्हणवणारा पंतप्रधान खाजगीकरणाच्या नावाखाली संपूर्ण देशच मोजक्या उद्योगपतींच्या घशात घालतो आहे. अदानी,अंबानी आणि इतर उद्योगपतींना मुक्तसवलती द्यायच्या, बँका लुटणाऱ्या महाभागांना राजकीय संरक्षण द्यायचे आणि पुन्हा देशभक्तीचा शंखनाद करायचा हे ढोंगी राजकारण भारत देशाला दिवसेंदिवस रसातळाला नेत आहे.अर्थव्यवस्थेने तळ गाठलेला आहे, रिझर्व्ह बँकेचा संरक्षित ठेवी सरकार अलगद घशात घालत आहे, अर्थमंत्री केवळ सुधारणांचा पाढा वाचवून सर्वाधीक काळ भाषण केल्याचा इतिहास संसदेत रचत आहेत, लोक हवालदिल झालेले आहेत तरीही प्रधानसेवक भारत देश प्रगतीपथावर आहे हे लाल किल्याच्या प्राचीरवरुन छातीठोकपणे सांगतो आहे हे अस्वस्थ करणारे आहे.भाजपाने सत्तेत आल्यावर देशातील जनतेला काय दिले याचा थोडासा आढावा घेतल्यास काय दिसते तर धार्मीक दहशतीच्या जोरावर अल्पसंख्याक समाजाचे शिरकाण, गोहत्या आणि तत्सम धोरणातून शेतकरी आणि दलित यांची होणारी अमानुष पिळवणूक, गोहत्याबंदीमुळे भाकड जनावरे पोसण्यासाठीची अधिक तजवीज आणि अशी जनावरे पोसणे शक्य न झाल्यावर मोकळे सोडल्यामुळे पिकांचे संरक्षण करण्यासाठी करावी लागणारी अधिकची कसरत, वस्तु व सेवा कर आणि विमुद्रीकरणामुळे वाढलेली महागाई, राम मंदीर निवाडा आणि भाजपाच्या दहशतीने स्तब्ध होऊन मुके झालेले मुस्लीम, न्यायव्यवस्थेतील घटनात्मक चौकटीत हस्तक्षेप करून तिचे स्वतंत्र अस्तित्व संपुष्टात आल्याने भाजपाला अनुकुल असलेले निवाडे देण्याइतपत न्यायव्यवस्थेने दाखवलेली तत्परता व त्यातुन उभी टाकलेली न्यायाधिशांची ऐतिहासिक पत्रकार परीषद, माध्यमांना अंकीत करून त्याद्वारे होणारे चुकीचे वार्तांकण, एकीकडे रुग्णालयांना सुविधा देण्यासाठी सरकारकडे पैसे नसल्याची बतावणी करायची दुसरीकडे संसदेचे बांधकाम करायला निधी उभारायचा हे सर्व लक्षात घेतल्यावर भाजपाने जे राजकारण आजवर केले त्यातून तिळमात्र देशहित साधलेले नाही! त्यामुळे महाराष्ट्रातील भाजपा आंदोलनाचे लोकहित किती हे तपासावे लागेल. सरकार कुठल्या पक्षाचे सत्तेत आहे यापेक्षाही ते कितपत लोकहित साधते हे पहाणे महत्वाचे असते.लोकशाहीत कुठलाही अमूक एक पक्ष कायमच सत्ताधारी राहत नाही.आजचा विरोधी पक्ष उद्या सत्ताधारी होतो तेव्हा सत्तेसाठी कितपत हपापायचे याचाही विचार राजकीय पक्षांनी करायला हवा. सुसंस्कृत पुरोगामी म्हणवल्या गेलेल्या राज्यात अगदीच हिनपातळीवर राजकारण जाउन पोहचलेले आहे.धार्मीक दरी वाढुन जातीय अस्मीता टोकदार बनत आहेत.कधी नव्हे इतकी धार्मीक कट्टरता वाढीस लागत आहे यात सर्वच राजकीय पक्षांचा हातभार आहे.कधी नव्हे इतके जातीचे मोर्चे पहिल्यांदाच महाराष्ट्रात निघाले, बेरोजगार तरूण हवालदिल झालेले आहेत, महिला-बालके यांची सुरक्षितता ऐरणीवर आलेली असताना मंदीरे उघडण्यासाठी आंदोलने हाती घेणारे राजकीय पक्ष संधीसाधू आणि धुर्त असतात ते कदापी जनतेने विसरू नये. अलीकडच्या काळात महाराष्ट्रातील राजकारण हे केवळ स्वार्थी आणि एकमेकांवर कुरघोडी करण्यासाठी होत आहे त्यातून तिळमात्रही महाराष्ट्राचे हित जपले जात नाही. एकेकाळी दिल्लीसाठी पर्यायाने संपूर्ण देशासाठी एकदिलाने लढलेला महाराष्ट्र एकविसाव्या शतकात मात्र आपली ही परंपरा विसरताना दिसतो आहे. मनसे सारखे पक्षही आता या आंदोलनात उडी घेऊन आपला राजकीय दबाव वाढविण्यासाठी प्रयत्न करीत आहेत.शिवसेना कधीही लोकशाही राजकारण करू शकत नाही.रस्त्यावरील आंदोलनातून शिवसेनेचा जन्म झाला असला तरी हा पक्ष आता लोकशाही रूजवून त्यातून काही लोकहित साधताना पहातो आहे. मुख्यमंत्री संयमी आहेत. त्यांनी कोरोनाकाळात जेमतेम कामगिरी कुठलाच अनुभव नसताना पार पाडली. राहीला प्रश्न काँग्रेस आणि राष्ट्रवादी या दोन्ही पक्षाचा .त्यांनी रूजवलेल्या अनेक चुकीच्या असंसदीय पध्दतीमुळे आणि  केलेल्या अनेक चुकांमुळे देशात भाजपाला सत्ताधारी बनने सोपे झाले.तेव्हा नवा राजकीय पर्याय नसल्याने लोक सबका साथ सबका विकास या फसव्या घोषणेला बळी पडले . तेव्हा आगामी काळात राजकारणाला गांभीर्याने घेणे गरजेचे झालेले आहे ते घेतानाच दहीहंडी सारखे सण साजरे  करा, मंदीरे उघडा यासाठी आंदोलने करणारे आजचे पक्ष मुलांची शाळा सुरू करा, लोकांना आरोग्य, शिक्षण, रोजगार उपलब्ध करून द्या म्हणून ज्या दिवशी आंदोलने हाती घेतील तो दिवस महाराष्ट्रासाठी सुदीन म्हणावा लागेल.

- हर्षवर्धन घाटे  

मो. - 9823146648

(लेखक सामाजीक राजकीय प्रश्नांचे अभ्यासक व विश्लेषक आहेत)


statcounter

MKRdezign

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget