Halloween Costume ideas 2015
Latest Post

सावधान! आगामी लोकसभेच्या निवडणुकी जवळ येत आहेत. देशातील धार्मिक ध्रुवीकरणाला अतिशय उधाण आलेले आहे. कधी हनुमानाच्या जातीवरून तर कधी अल्पसंख्यकांच्या  हक्कावरून, कधी तथाकथित राष्ट्रवादाच्या कारणावरून, तर कधी कधी मंदिर-मस्जिदीचा वाद उपस्थित करून. सर्वसामान्यांच्या जीवनाकडे वा त्यांच्या आवश्यक गरजांकडे लक्ष द्यायला राजकारण्यांना आता अजिबात वेळ नाही. समस्यांनिवारणाचे गाजर पुढे करून काही सोईसवलती जाहीर करून राजकीय पोळी भाजण्याचे सत्ताधाऱ्यांचे प्रयत्न सध्या जोरजोरात सुरू  आहेत. नुकतेच सिनेनट नसीरुद्दीन शाह यांनी सध्याच्या धार्मिक ध्रुवीकरणाच्या बाबतीत म्हणजेच सर्वसामान्यांच्या मनात उद्भवणाऱ्या भीतीदायक विचारांचा स्वत:च्या मुलांचे उदाहरण  देऊन माध्यमांमध्ये उहापोह केल्यामुळे त्यांच्यावर धार्मिक द्वेष पसरविणाऱ्यांची राष्ट्रवादाच्या नावाखाली टीकेची झोड सुरू झाली आणि देशभरात हा चर्चेचा विषय बनला. आगामी  काळात राजकारणाला संकुचितपणाचा रंग अधिक गडद होणार आहे. यासाठी भारतीय नागरिकांनी सावध राहून येऊ घातलेल्या धोक्याला सामोरे जाण्याची अत्यंत आवश्यकता आहे.
१७ डिसेंबर २०१८ रोजी ‘कारवां-ए-मोहब्बते’ या सांप्रदायिकताविरोधी मोहिमेच्या कार्यक्रमात बोलत असताना नसीरुद्दीन म्हणाले, ‘‘हे धर्मांध विष इथे कोणी पसरवले? कोणीही कायदा  हातात घेतो. झुंडीकडून एका पोलीस अधिकाऱ्याचा खून होतो. मात्र, त्यापेक्षाही गाईचा मृत्यू महत्त्वाचा आहे, असे दिसते.’’ बुलंदशहरमध्ये ३ डिसेंबर २०१८ रोजी झालेल्या सुबोधकुमार  सिंग यांच्या हत्येचा संदर्भ या ठिकाणी आला आहे. अखलाकच्या हत्येचा तपास करणाऱ्या सुबोधकुमारांना झुंडीच्या तोंडी दिले गेले. नसीरुद्दीन हे बोलले आणि मग त्यांच्या विरोधात  निदर्शने सुरू झाली. ‘अजमेर लिटरेचर फेस्टिव्हल’चे उद्घाटनच त्यांनी करू नये, अशी आंदोलने उभी राहिली. फेसबुक व व्हॉट्सअ‍ॅपसारख्या समाजमाध्यमांद्वारे नसीरुद्दीन यांच्या  विरोधात विष पसरविण्यात आले. नसीरुद्दीन यांची चिंता समजून घेण्याऐवजी वातावरण तापविण्यात आले. यापूर्वीही काही सिनेनटांनी अशाच प्रकारची अस्वस्थता व्यक्त केली होती. देशावर प्रेम असणाऱ्यांची अशी चिंता रास्त आहे. मात्र सध्याच्या सांप्रदायिक ध्रुवीकरणाच्या वातावरणात अशा प्रकारची वक्तव्ये समाजविघातक तत्त्वांच्या पचनी पडत नसतात. हे  यापूर्वी घडलेल्या वेळोवेळच्या घटनांवरून अनुभवास आले आहे. परिस्थिती हाताबाहेर जाण्यापूर्वी काही घटनांमध्ये पोलीस प्रशासन आणि न्यायव्यवस्थेद्वारे अंकुश लावण्याचा प्रयत्न सुरू  आहे आणि भारतासारख्या लोकशाही राष्ट्रात हे शक्यही आहे. सरकारी आकडेवारीनुसार मोदी सरकारच्या कार्यकाळात २०१४पासून नऊ राज्यांमध्ये ४० मॉब लिंचिंगच्या घटनांमध्ये ४५  लोक ठार झाले आहेत, तर ‘सेंटर फॉर स्टडी ऑफ सोसायटी अ‍ॅण्ड सेक्युलॅरिजम’नुसार जानेवारी २०१४ ते ३१ जुलै २०१८ पर्यंत १०९ मॉब लिंचिंगच्या घटना घडल्या आहेत. विशेष  म्हणजे यापैकी ८२ घटना भाजपशासित राज्यांमध्ये घडल्याचे म्हटले आहे. ‘इंडिया स्पेंड्स’नुसार अशा प्रकारच्या ९७ टक्के घटना २०१४ नंतर घडल्या असून त्यांचे सांप्रतायिक हेच मुख्य  कारण राहिले आहे. आरटीआय प्रश्न आणि तपासाच्या आधारावर प्रसारमाध्यमांतील वृत्तांनुसार उत्तर प्रदेश राज्यात योगी सत्तेवर आल्यानंतर या वर्षीच्या ४ ऑगस्टपर्यंत २४  जिल्ह्यांमध्ये ६३ लोकांचा मृत्यू २३५१ ‘चकमकी’मध्ये झाला आहे. ही परिस्थिती पाहता सर्वोच्च न्यायालयाने तथाकथित ‘चकमकीं’बाबत उ.प्र. सरकारला नोटीसदेखील जारी केली आहे.  इतकेच नव्हे तर उ.प्र.मध्ये महिलांविरूद्ध गुन्ह्यांमध्ये मोठ्या प्रमाणात वाढ झाली आहे. राज्य सरकारने जारी केलेल्या अपूर्ण प्रतिक्रियेमध्ये म्हटले आहे की मार्च आणि जून २०१८  दरम्यान महिलांविरूद्धच्या गुन्ह्यांची ७६,४१६ प्रकरणांची नोंद झाली आहे, तर २०१६ च्या संपूर्ण वर्षात ४९,२६२ प्रकरणांची नोंद झाली आहे.
या सर्व घटना पाहता गुन्ह्यांविरुद्ध तथाकथित नियंत्रणामध्ये खरे तर मुस्लिम समुदायाविरूद्ध एक अभियान उघडण्यात आले आहे. पोलिसांच्या चकमकींमध्ये अधिकांश मुस्लिम व्यक्तीच  मारल्या गेल्या आहेत. या समुदायाविरूद्ध झुंडीच्या हल्ल्यांकडे पोलिसांद्वारे जाणूनबुजून दुर्लक्ष केले जाते. संपूर्ण ‘गौरक्षा’ मोहीम पूर्णत: मुस्लिमांविरूद्ध राबविण्यात आल्याचे दिसून येते,  जणू दलित व अल्पसंख्यकांविरूद्ध योगी सरकारने युद्धाचीच घोषणा केली आहे. सर्वोच्च न्यायालयाने मॉब लिंचिंगच्या घटना नियंत्रणात आणण्याबाबत देशातील सर्वच राज्यांना निर्देश  दिलेले आहेत. मात्र त्याकडे हेतूपुरस्सर डोळेझाक केली जात आहे. ज्यांना मॉब लिंचिंग समजले जाते ती एक प्रायोजित समूह हिंसा आहे. एक असा समूह ज्यास प्रशिक्षणाबरोबरच  शस्त्रे, भाले, तलवारी इत्यादी हत्यारे देण्यात आली आहेत. अशा प्रकारच्या घटनामुळे जीवितवित्ताव्यतिरिक्त भारतीय समाजाची सामाजिक व सांस्कृतिक प्रतिमा नष्ट झाली आहे.  गुण्यागोविंदाने जीवन व्यतीत करणाऱ्या समाजांमध्ये सांप्रदायिकतेचे विष पेरले जात आहे. अमेरिकेतील पीईडब्ल्यू या संस्थेने अनेक देशांतील सामाजिक शत्रुत्वाचा रँक (सोशल होस्टॅलिटिज् इंडेक्स) मध्ये धार्मिक समूह हिंसा, सांप्रदायिक हिंसा, दलितांविरूद्ध धार्मिक हिंसा अशा मुद्द्यांवर केलेल्या सर्वेक्षणानुसार भारताला दहापैकी ८.७ गुण देऊन जागतिक  पातळीवर तिसऱ्या क्रमांकावर ठेवले आहे. याचाच अर्थ जर भारतीय नागरिकाच्या मनात भीतीची शंका उपस्थित झाली तर ती वाजवीच ठरू शकते.

-शाहजहान मगदुम
(मो.:८९७६५३३४०४, Email: magdumshah@eshodhan.com)

आत्मा मालिक सर्वधर्मीय आत्मचिंतन सोहळा
कोपरगाव (शोधन सेवा) - जातीपातीच्या नावाखाली माणसांतील माणूसकी संपत चालली आहे. मात्र आत्मा मालिक ध्यानपीठाचे प्रमुख जंगलीदास माऊली सर्व जाती-धर्माच्या लोकांना जोडण्याचे काम करीत आहेत. माणसांच्या रक्तात भेद नाही, तर मनभेद कशाला करावा. लोक चंगळवादात अडकल्याने माणसाला इतकी हाव निर्माण झाली आहे की, त्यांचे पोट मरेपर्यंत भरत नसल्याचे प्रतिपादन डॉ. रफिक सय्यद पारनेरकर यांनी येथे केले.
    कोपरगाव तहसील कार्यालयाच्या मैदानावर कोकमठाण येथील आत्मा मालिक ध्यान योग मिशनरी व सर्वधर्मीय समाज बांधवांच्या वतीने आत्मा मालिक सर्वधर्मीय आत्मचिंतन सोहळ्यात डॉ. पारनेरकर बोलत होते. मंचावर गृहनिर्माण राज्यमंत्री प्रकाश मेहता, विशेष पोलीस महानिरीक्षक कृष्णप्रकाश, आत्मा मालिक ध्यानपीठाचे प्रमुख जंगलीदास माऊली, संत परमानंद महाराज, संत देवानंद महाराज, आमदार स्नेहलता कोल्हे, नगराध्यक्ष विजय वहाडणे, विविध धर्मांचे धर्मगुरू, जंगली महाराज आश्रमाचे विश्वस्त यांची प्रमुख उपस्थिती होती.
    पुढे बोलताना डॉ. पारनेरकर म्हणाले, समाजा-समाजांत भांडणे लावून जाळपोळ करून पेटवा पेटवी करणाऱ्यांना जर पेटवायचेच असेल, तर गोरगरीबांच्या चुली पेटवा. तिथे माणुसकीची गरज आहे. धर्माधर्मांमध्ये कोणीही तेढ निर्माण करू नयेत. माणसांची नीतिमत्ता तपासायची असेल, तर आई-वडिलांच्या सेवेतच विश्व आहे. ज्याला आई-वडिलांची ओळख नाही, त्याच्यापेक्षा पशुपक्षी बरे. हिंदूंनी इस्लाम धर्माचे कुरआन तर मुस्लिमांनी गीता, संत तुकारामांची गाथा नीट वाचावी. आज जातीवादाचे विष सर्वत्र पसरत आहे. त्यामुळे आता समाजात एकोप्याची भावना राहावी, यासाठी प्रयत्न व्हावेत, असे आवाहन डॉ. सय्यद रफिक पारनेरकर यांनी केले.
    आत्मचिंतन व आत्मध्यानामुळेच आपल्या मूळ मालकाशी संबंध जुळतील असे ना. प्रकाश मेहता म्हणाले. यावेळी पोलीस महानिरीक्षक कृष्णप्रकाश म्हणाले, सर्वधर्माचा ईश्वर एकच आहे. मात्र त्याची नावे विविध धर्मात वेगवेगळी ठेवली आहेत. येशूख्रिस्त, मुहम्मद पैगम्बर, गुरूनानक, भगवान महावीर, गौतम बुद्ध या सर्वांनी आत्म्याचे ज्ञान, मानवजातीचे वेगवेगळे संदेश वेळोवेळी दिले. तोच संदेश घेऊन आत्मचिंतनासाठी समाजातील द्वेषाचा समूळ नाश करण्यासाठी आत्मचिंतन हाच एक राजमार्ग आहे. जात, धर्म, पंथ कोणताही असो सर्वांचा ईश्वर एकच आहे, असेही ते म्हणाले.     स्वागत व सुत्रसंचालन करताना परमानंद महाराज म्हणाले, ईश्वर निर्गुण निराकार असून, त्याच्या तत्वाने सर्व सृष्टी व्यापलेली आहे. आज समाजात असलेली अशांतता, मतभेद, वाद-विवाद, अराजकता, अनैतिकता याला एकच कारण असून, त्याला दूर करण्यासाठी मानवता हाच धर्म असून, माणसाने माणसाला माणूस म्हणून वागवणे व त्यानुसार जगणे हेच स्वधर्माचे आचरण आहे.
    प्रारंभ सर्वधर्मीय आत्मचिंतन सोहळ्याच्या कार्यक्रमाची सुरूवात सर्वधर्मीय संतांची सजलेल्या रथातून मिरवणूक काढून झाला. यावेळी आकर्षक विद्युत रोषणाई करून फटाक्यांची आतिषबाजी करण्यात आली.
    यावेळी विविध धर्म-पंथांचे संतगण, नागरिक मोठ्या संख्येने उपस्थित होते. संत कबीरानंद महाराज यांचेही प्रवचन झाले. डॉ. रफिक सय्यद यांनी जंगलीदास माऊलींना कुरआन ग्रंथ भेट दिला. आत्मा मालिक ध्यानपीठाचे अध्यक्ष नंदकुमार सूर्यवंशी यांनी उपस्थितांचे आभार मानले.

सदाचार हा नव्हे कि तुम्ही आपले तोंड पूर्वेकडे किंवा पश्चिमेकडे करावे तर सदाचार हा आहे की जे अल्लाहवर आणि अंतिम दिवसावर ईमान धारण करतात तसेच सर्व (ईश)दूतांवर, सर्व (ईश) ग्रंथ आणि सर्व प्रेषितांवर ईमान ठेवतात. ईश्वरी प्रेमापोटी आपल्याला प्रिय असलेली संपत्ती, आपले नातेवाईक, अनाथ, गरजवंत, प्रवासी व याचक तसेच गुलामांच्या मुक्ततेसाठी खर्च करतात आणि नमाज कायम करतात व जकात अदा करतात तसेच दिलेल्या वचनांची पूर्तता करतात आणि अडचणी, संकटे आणि युद्धप्रसंगी देखील संयम राखतात हेच लोक सत्यशील आणि अल्लाहचे भय बाळगणारे आहेत.”(संदर्भ : कुरआन सुरह अलबकरा आयत नं. 177)
    मित्रांनों! इस्लाममध्ये सर्वात अधिक महत्व समाजसेवेला देण्यात आलेले आहे. वर नमूद आयतींमधील अधोरेखित केलेला मजकूर आपण काळजीपूर्वक वाचला तर आपल्या मनामध्ये नक्कीच एक जाणीव निर्माण होईल की, अत्यंत कष्टाने कमावलेली आणि आपल्याला सर्वात प्रिय असलेली संपत्ती आपले गरीब नातेवाईक, अनाथ लोक, गरजवंत प्रवासी, गुलामांवर तसेच जकात देण्यामध्ये खर्च करण्याची ताकीद करण्यात आलेली आहे. मूळात इस्लामचा उद्देशच माणसामध्ये ही जाणीव निर्माण करणे आहे की, आपल्या सारख्याच इतर गरजवंत माणसांची आपण सेवा करावी, हे तेव्हाच शक्य होईल जेव्हा आपल्याला संपत्तीपेक्षा माणुसकी महत्त्वाची वाटेल.
    समाज सेवेला उर्दूमध्ये खिदमत-ए-खल्क असे म्हणतात. साधारणपणे लोक खिदमत-ए-खल्क म्हणजे लोकसेवा असे समजतात. मात्र इस्लाममध्ये खिदमत-ए-खल्कचा अर्थ एवढा मर्यादित नाही. खिदमत म्हणजे सेवा आणि खल्क याचा अर्थ फक्त जनता एवढाच मर्यादित नसून त्यात सर्वप्रकारचे जीव, जंतू, वनस्पती ह्या सुद्धा येतात. या अर्थाने खिदमत-ए-खल्क म्हणजे या सर्वांची सेवा. यात समाजसेवा, प्राणिमात्रांवर दया, पर्यावरणाचे रक्षण इत्यादी गोष्टी येतात. इस्लाममध्ये एवढ्या व्यापक अर्थाने खिदमत-ए-खल्क हा शब्द वापरला जातो. मात्र सध्याच्या चंगळवादी जीवन व्यवस्थेच्या नादी लागून मुस्लिमांना खिदमत-ए-खल्कचा विसर पडलेला आहे. हा फक्त अकीदा (श्रद्धा) नाही तर प्रत्यक्षात करण्याचे काम आहे. आजकाल मुस्लिम समाजामध्ये इबादतींवर भरपूर जोर दिला जातो. प्रत्यक्षातही मोठ्या प्रमाणात इबादती केल्या जातात. (उर्वरित पान 7 वर )
मात्र तेवढ्याच मोठ्या प्रमाणात खिदमत-ए-खल्क करण्याचा विचारही आपल्या मनात येत नाही. खिदमत-ए-खल्क बद्दल जे गांभीर्य असायला हवे तेच मुळात मुस्लिम समाजामध्ये दिसून येत नाही.
    आपण इस्लामचे प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांच्या जीवनावर आणि मक्कामध्ये अवतरित झालेल्या आयतींवर काळजीपूर्वक लक्ष दिले तर एक गोष्ट आपल्या लक्षात येईल की, इस्लाममध्ये सुरूवातीला इमान (श्रद्धे) च्या तीन महत्वपूर्ण संकल्पना मांडण्यात आल्या. पहिली - वहेदत (एका ईश्वराला माणने), दूसरी - रिसालत (प्रेषित मुहम्मद सल्ल.) यांना ईश्वराचा दूत माणने. तीसरी - मरणोत्तर जीवनावर विश्वास ठेवणे व शिर्क (ईश्वरामध्ये दुसऱ्याला सामील करणे) पासून दूर राहण्याची ताकीद करण्यात आली. आणि त्यानंतर खिदमत-ए-खल्क. या ठिकाणी नमाज, रोजा, हज या आदेशांना लागू करण्या अगोदर खिदमत-ए-खल्कचा आदेश लागू करण्यात आला आहे. कुरआनच्या शेवटच्या अध्यायाकडे आपण लक्षपूर्वक पाहिल्यास आपल्या लक्षात येईल की, या सर्व आयातींमध्ये खिदमत-ए-खल्कवरच जोर देण्यात आलेला आहे. यावरून एक गोष्ट आपल्याला स्पष्टपणे समजून घ्यावी लागेल की, नमाज, रोजा, हज इत्यादी इबादतीच्या अगोदर खिदमत-ए-खल्कचा दर्जा आहे. यावरून समाजसेवा किती महत्त्वाची आहे, याचा अंदाज येतो. इस्लाममध्ये समाजसेवेला असलेल्या महत्वाबद्दल मी यासाठी पुन्हा-पुन्हा जोर देत आहे की, हीच ती इस्लामची मुलभूत शिकवण आहे, जिचा विसर आम्हा मुस्लिमांना पडलेला आहे. समाजसेवा करण्याची जाणीव जोपर्यंत मुस्लिम आपल्यामध्ये मुद्दामहून निर्माण करणार नाहीत तोपर्यंत ते समाजसेवेसाठी उद्युक्त होणार नाहीत. म्हणजेच इस्लामला अपेक्षित असलेले जनसेवेचे काम होणार नाही. इस्लाममध्ये जेवढ्याही इबादती आहेत, त्या सर्व समाजसेवेशी जोडलेल्या आहेत. फितरा, खैरात, जकात,  अतियात, सदका या माध्यमातून समाजाच्या दीनदुबळया लोकांची सेवा करण्याची वारंवार ताकीद कुरआनमध्ये करण्यात आलेली आहे. जिचा की मी पुन्हा सांगतो आपल्या सर्वांना विसर पडलेला आहे.
    कुरआनमध्ये जेव्हा आणि जेथे ज्या नियमांचा उल्लेख करण्यात आलेला आहे, तेव्हा वेगवेगळा करण्यात आलेला आहे. पुरूषांसाठी वेगळे नियम, महिलांसाठी वेगळे नियम आणि बाकीचे सर्वसाधारण नियम. खिदमत-ए-खल्कचीही व्याख्या कुरआनमध्ये अतिशय बारकाईने स्पष्ट करण्यात आलेली आहे. अमल-ए-खैर हा शब्द शुद्ध समाजसेवेसाठी कुरआनमध्ये अनेक ठिकाणी वापरण्यात आलेला आहे. एवढेच नव्हे तर हदीसमध्ये सुद्धा समाजसेवेचे महत्व नमूद करताना प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांनी म्हटलेले आहे की, ”तुमच्या पैकी सर्वोत्कृष्ट लोक ते आहेत जे दुसऱ्यांसाठी उपयोगी आहेत.” दुसऱ्या एका हदीसमध्ये प्रेषित सल्ल. म्हणतात, ’अद्दीनू नसिहा’ इस्लाम म्हणजेच सेवाभाव होय. कुरआनमध्ये फक्त समाजसेवा करा असे मोघमपणे म्हटलेले नाही तर स्पष्ट म्हटलेले आहे की, गरीब, गरजवंत, विधवा, दिव्यांग, आजारी, कैदी, गुलाम इत्यादींची मदत करा, सेवा करा.
    प्रेषित सल्ल. यांच्या 40 वर्षाचे सुरूवातीचे आयुष्य केवळ आणि केवळ जनसेवेमध्येच गेले आहे. त्यानंतर राहिलेल्या 23 वर्षात ही त्यांनी समाजसेवा केलीच. मात्र सुरूवातीचा काळ हा फक्त जनसेवेसाठीच राखीव होता, असा भास व्हावा इथपर्यंत त्यांनी समाजसेवा केेलेली आहे. त्यांच्या जीवन चरित्रावर एक नजर टाकली तरी ठळकपणे आपल्या लक्षात येईल की, प्रेषित सल्ल. हे मक्कामध्ये राहत असलेल्या आजारी, गरीब आणि वृद्धांची सेवा करताना आपणास दिसतात. मक्केमध्ये बाहेरून येणाऱ्या काफिल्यांच्या लोकांना पाणी पुरविण्यापासून तर त्यांच्या इतर गरजा पूर्ण करण्यामध्ये आपण त्यांना सदैव व्यस्त पाहतो. एक योजनाबद्ध पद्धतीने प्रेषित सल्ल. यांनी समाजसेवेचे कार्य केलेले आहे. मक्कामध्ये जेव्हा प्रेषित सल्ल. राहत होते तेव्हा समाजसेवा करणाऱ्या दोन संस्था, एक - हलफुल फजूल, दोन - सिकाया. यांचे ते सक्रीय सदस्य होते. (संदर्भ : अर्रायकतुल मकतूम).
    प्रेषित सल्ल. यांनी खिदमत-ए-खल्कचे कार्य हे कुठल्यातरी तात्कालिक भावनेच्या आहारी जावून केले नाही तर अल्लाहच्या आदेशाप्रमाणे अगदी नियोजनबद्ध पद्धतीने आयुष्यभर केले. त्यांच्या जीवनकार्याचा गौरव प्रसिद्ध उर्दू शायर अल्ताफ हुसेन हाली यांनी खालील शब्दात केलेला आहे.
    वो नबियों में रहेमत लकब पानेवाला
    मुरादें गरीबों की बर लानेवाला
    मुसिबत में गैरों के काम आनेवाला
    वो अपने पराये का गम खानेवाला
    फकीरों का मलजा, जईफों का मावा
    यतीमों का माली गुलामों का मौला
    एकदा प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांनी आपली सुविद्य पत्नी ह. खतीजा (रजि.) यांच्यासमोर खंत व्यक्त केली मी आत्ताच एका आशा कबिल्याला पाहिले आहे, ज्यांची परिस्थिती अतिशय वाईट आहे. त्यांना त्यांच्या मुलभूत गरजा भागविण्यासाठी सुद्धा आवश्यक तो पैसा त्यांच्याकडे नाही. त्यावर ह. खतिजा यांनी, ज्या स्वत: श्रीमंत होत्या त्यांनी आपल्या सर्व संपत्तीचा अधिकार प्रेषित सल्ल. यांना देऊन शहरातल्या मोठ्या लोकांसमोर घोषणा केली की, ”मी माझ्या या संपत्तीच्या खर्चाचा सर्वाअधिकार प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांना देते. त्यांनी त्यांच्या मर्जीप्रमाणे वाट्टेल तसा खर्च करावा. यावरून खिदमत-ए-खल्कचे महत्व आपल्या लक्षात येईल. समाजसेवेशिवाय, इस्लामचा संदेश लोकांपर्यंत परिणामकारक पद्धतीने पोहोचविणे शक्यच नाही. खदमत-ए- खल्क म्हणून काहीतरी छोट्या-छोट्या कृती करून भागणार नाही तर लोकांनी दखल घेण्यास विविश व्हावे, इतक्या मोठ्या प्रमाणात व एकाग्रचित्ताने समाजसेवा करावी लागेल. हेच इस्लामला अपेक्षित आहे. लोकांच्या मनावर राज्य करायचे असेल तर त्याला एकच मार्ग आहे त्यांच्या गरजा पूर्ण करणे. प्रेषित मुहम्मद सल्ल., पहिले खलीफा ह. अबुबकर (रजि.), द्वितीय खलीफा हजरत उमर (रजि.) यांच्या काळातील अशा अनेक घटनांची नोंद इस्लामच्या इतिहासामध्ये सुवर्ण अक्षरात नोंदविलेल्या आहेत की, त्या वाचल्या तर अंगावर शहारे येतील.  उपभोगशुन्य स्वामी जर पहावयाचा असेल तर या महान व्यक्तींकडे पाहावे.
    इस्लाममध्ये आजारी माणसाला भेटून विचारपूस करणे आणि त्यास आवश्यक ती सेवा पुरविणे याचीही फार मोठी महती हदीसमध्ये आलेली आहे. प्रेषितांनी सांगितले आहे की, ”70 हजार फरिश्ते (ईशदूत) त्या माणसाच्या भल्यासाठी प्रार्थना करतात जो एखाद्या आजारी माणसाच्या सेवेसाठी वेळात वेळ काढून जातो”. (मसनद अहेमद).
    एकदा प्रेषित सल्ल. यांनी सांगितले की, तुमच्या  उत्पन्नात वृद्धी तुमच्यावर अवलंबून असलेल्या नादार लोकांच्या सेवेच्या मोबदल्यात होत असते, हे लक्षात ठेवा. प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यानी शेवटचा उपदेश करताना फक्त तीन गोष्टी सांगितल्या की, ”आपल्या हाताखालील लोकांशी संवेदनशीलतेने वागा आणि गरजवंतांशी सहानुभूतीने वागा आणि नमाज कायम करा.” म्हणजे शेवटच्या उपदेशामध्येही प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांनी समाजसेवेचेच महत्व अधोरेखित केलेले आहे. म्हणजे समाजसेवेचे जे काम आयुष्यभर केले तेच काम करण्याची ताकीद आपल्या अंतिम संदेशातही केली. यावरून इस्लाममध्ये समाजसेवेचे किती महत्त्व आहे, याचा अंदाज येतो. हा आपल्या प्रेषित सल्ल. यांचा आदर्श आहे, ज्याचा आम्हाला विसर पडलेला आहे. समाजसेवेच्या नावाखाली आपण सर्व मिळून जे काम करतो ते  फारसे परिणामकारक होत नाही. यासाठी एक कारण दिले जाते की, भारतातील मुस्लिम समाज हा स्वत: गरीब समाज आहे. त्यालाच समाजसेवेची गरज आहे. तो कुठून समाजसेवा करणार? त्यासाठी जो खर्च लागतो तो कुठून आणणार? हे पूर्ण सत्य नाही, अर्धसत्य आहे. जरी बहुसंख्य मुस्लिम समाज गरीब असला तरी श्रीमंतांचीही संख्या कमी नाही. लग्न आणि वलीमा यावरील खर्चावरून याचा सहज अंदाज येऊ शकतो. फक्त योग्य दृष्टीकोणाचा अभाव आहे. 
    याउलट अनेक हिंदू बांधव अतिशय नियोजित पद्धतीने अन्नदान आणि गरीबांना इतर मदत करण्याचे काम करीत आहेत. मागच्याच वर्षी एक बातमी आली होती, एका जैन व्यापाऱ्याने आपल्या मुलीच्या लग्नात शंभर गरीबांना घरे बांधून दिली. मागच्याच आठवड्यात एक बातमी आली होती की एका हिंदू बांधवांने तीन हजार अनाथ मुलींचे विवाह लावून दिले होते. अनेक समाजसेवी संस्था हिंदू बांधवांनी सुरू केलेल्या आहेत. लातूर जिल्ह्यात हासेगाव येथे एचआयव्ही पीडित मुलांसाठी तर बुधोड्यामध्ये अंधांच्या सेवेसाठी अतिशय परिणामकारक अशा संस्था सुरू आहेत. याशिवाय, पुण्याचे राहणारे संजय नहार हे सरहद नावाच्या स्वयंसेवी संस्थेच्या माध्यमातून कश्मीरमधील शहीदांच्या मुलींची जबाबदारी घेऊन त्यांना सुशिक्षित करून आत्मनिर्भर करण्यासाठी गेल्या अनेक वर्षांपासून कार्यरत आहेत. या कामासाठी या लोकांनी आपले आयुष्य वाहून घेतलेले आहे. अनेक हिंदू बांधव असे आहेत जे सर्पमित्र, प्राणीमित्र. अंधश्रद्धा निर्मुलन करणारे, वृद्धाश्रम चालविणारे आणि पर्यावरणमित्र आहेत. आपल्याकडे महेबूबचाचा व मुस्तफा सय्यद सारखे मुठभर लोक वगळता बाकी लोकांनी या क्षेत्रामध्ये काम करण्याची इच्छाच होत नाही. जणू या कामाशी इस्लामचा संबंधच नाही अशा पद्धतीने आपण वागतो. पर्यावरण संबंधात तर एक अतिशय सुंदर अशी हदीस, ह. अबु हुरैराह रजि. यांच्या मार्फतीने सांगितली गेलेली आहे की, प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांनी सांगितले की, ”कयामत येत असल्याची चाहूल लागली असेल तरी वृक्षारोपण करण्यास विसरू नका.” दुसऱ्या एका ठिकाणी प्रेषित सल्ल. यांनी फर्माविले होते की, ”हिरव्या झाडाखाली शौचाला बसू नका.” एकदा एका माणसाने प्रेषितांना प्रश्न विचारला की, इस्लाममध्ये सर्वात सुंदर गोष्ट कोणती आहे? त्यावर प्रेषित सल्ल. यांनी उत्तर दिले की, ” गरीबांना जेऊ घालणे आणि ओळख असो नसो लोकांना सलाम करणे.” सुफी संताचे कधी काळी लंगर चालत. ज्यात गरीब लोक पोटभरून जेवण करत. हे काम तर आपण विसरूनच गेलेलो आहोत. एकंदरित खिदमत-ए-खल्ककडे पुन्हा एकदा नव्याने पाहण्याचा आणि आपल्या  उपलब्ध संसाधनामधून अधिकाधिक समाजसेवा करण्याचा वसा घेण्याची नित्तांत आवश्यकता आहे.

- युनूस पटेल
जेआयएच सदस्य, लातूर.
9823460113

ये काम नहीं आसां, इन्सान को मुश्किल है
दुनिया में भला होना, दुनिया का भला करना


कुठल्याही लोकशाहीप्रधान देशात काही गटांसाठी विशेष फायदे असतात तर काही गटांसाठी विशिष्ट अडथळे असतात. आपल्या देशातही असेच आहे. बहुसंख्य समाजासाठी अनेक फायदे आहेत तर अल्पसंख्यांक समाजासाठी अनेक अडथळे आहेत. स्वातंत्र्यानंतर गेल्या 71 वर्षात अल्पसंख्य मुस्लिम समाजाच्या प्रगतीमध्ये अनेक शासनमान्य अडथळे आणले गेलेले आहेत. सर्वात मोठा अडथळा तर सरकारचे अल्पसंख्यांकांविषयीचे धोरण आहे. हा समाज, सामाजिक, शैक्षणिक आणि आर्थिकदृष्ट्या संपन्न होणार नाही यासाठी सर्वपक्षीय एकमत झाल्याने, अनेक दृष्य आणि अदृश्य अडथळे मुद्दामहून आणले गेलेले आहेत.
    ज्याचे उदाहरण आरक्षण आहे. बहुसंख्य समाजातील समर्थ घटकांनासुद्धा आरक्षण दिले गेले परंतु, सर्वार्थाने पात्र असतांनासुद्धा मुस्लिम समाजाला जाणून-बुजून आरक्षणापासून वंचित ठेवले गेले. म्हणजे अगोदर असे धोरण अवलंबविण्यात आले ज्यामुळे मुस्लिम समाज आर्थिक, शैक्षणिक व सामाजिक दृष्ट्या मागास होईल आणि ठरल्याप्रमाणे हा समाज जेव्हा मागास झाला तेव्हा त्यांना आरक्षण नाकारण्यात आले. म्हणून ते आणखीन मागास झाले. इतके की, न्या. राजेंद्रसिंह सच्चर यांना नाईलाजाने म्हणावे लागले की, ” भारतीय मुस्लिम समाज हा मागासवर्गापेक्षाही अधिक मागासलेला आहे.” आश्‍चर्य म्हणजे 2006 मध्ये सच्चर समितीचा हा अहवाल आला आणि अल्पसंख्यांकांची स्थिती स्पष्ट झाली, तरीही त्यांच्या स्थितीमध्ये सुधारणा व्हावी, यासाठी प्रामाणिकपणे प्रयत्न कोणत्याही पक्षाच्या सरकारने केलेले नाहीत. यावरून एक गोष्ट सूर्यप्रकाशाएवढी  स्पष्ट आहे की, अल्पसंख्यांकांची प्रगती व्हावी, असे कुठल्याही राजकीय पक्षाला वाटत नाही. त्याची कारणे काय आहेत? हा विषय अलाहिदा. मात्र सत्य हेच आहे की, अल्पसंख्यांकांनी              येथे रहावे तर विपन्न अवस्थेतच रहावे, हे सर्वमान्य गृहितक आहे.
    ज्या प्रमाणे वाळवंटात सर्व प्रकारच्या नैसर्गिक संकटांचा सामना करूनही काही झाडे हिरवीच राहत नाहीत तर भरपूर फलदायकही ठरतात, अगदी त्याचप्रमाणे अल्पसंख्यांकांनी गरीबीतच रहावे याची ठोस व्यवस्था करूनही काही शहरातील मुस्लिमांनी आपल्या अंगभूत गुण, स्थानिक परिस्थिती आणि संसाधनाचा उपयोग करून कष्टाने संपन्नता मिळविली, तरी  त्या-त्या शहरामध्ये ठराविक अंतराने दंगली घडवून त्यांच्या संपन्नतेच्या स्त्रोतांची राखरांगोळी केली गेली.
    मुंबई (व्यापार आणि लघुउद्योग), भिवंडी (कापड), मालेगाव (कापड), अलिगढ (कुलूप), भागलपूर (तुषार सिल्क), सहारणपूर (लाकडी कला कुसरीचे सामान), सूरत (कापड), मुरादाबाद (पितळी कलात्मक भांडी), फिरोजाबाद (बांगड्या), हैद्राबाद (व्यापार आणि कंगन उद्योग) या शहरामध्ये पुन्हा- पुन्हा झालेल्या दंगलींच्या पॅटर्न (रीती) चा अभ्यास केल्यावर ही गोष्ट ठळकपणे लक्षात येते की, अल्पसंख्यांकांच्या या उद्योगांना संपविण्यासाठीच पुन्हा-पुन्हा याच शहरामध्ये दंगली घडविल्या गेल्या.
    जेव्हा मोठ्या प्रमाणात इलेक्ट्रॉनिक्स माध्यमांचा प्रसार झाला. बातम्या देणाऱ्या वाहिन्यांची संख्या वाढली व हातात माईकचे दांडके घेऊन, मास मीडियाचे कोर्सेस करून, उत्साही तरूण मंडळी बातम्या गोळा करण्यासाठी, आपल्या पेशाशी इमान राखत गल्लोगल्ली फिरू लागली व त्यामुळे दंगली करणे अवघड झाले, तेव्हा आतंकवादाच्या खोट्या आरोपाखाली शेकडो मुस्लिम तरूणांना तुरूंगात डांबून अल्पसंख्यांकांचे नैतिक खच्चीकरण करण्याची व्यवस्था केली गेली. त्यासाठी जुन्या यु.ए.पी.ए. (अनलॉफुल अ‍ॅक्टिव्हीटीज प्रिव्हेन्शन अ‍ॅक्ट 1967) कायद्यात सुधारणेच्या नावाखाली अटक केेलेल्यांना जामीन मिळणार नाही, अशी तरतूद केली गेली व हे पुण्य कर्म त्यावेळी केंद्रात सत्तेत असलेल्या काँग्रेसने केले.
    दरम्यान, 2014 साली केंद्रात आणि देशातील बहुतेक राज्यात काँग्रेसची सत्ता जावून भाजपची सत्ता आली. तेव्हा आतंकवादाच्या खोट्या आरोपाखाली अटक करण्याचा पॅटर्न जुना झाल्यामुळे त्यात सुधारणा करून मॉबलिंचिंगचा नवीन पॅटर्न सुरू करण्यात आला. झुंडीला चेहरा नसतो आणि झुंडीने केलेल्या हिंसक कृत्याची जबाबदारीही कोणा नेत्यावर येत नाही. म्हणून गेल्या साडेचार वर्षांपासून अगदी ठरवून हा पॅटर्न अमलात आणला जातोय. मात्र प्रत्येक वेळी बहुसंख्य समाजातीलच भारतमातेच्या सच्या सुपूत्रांनी कधी हेमंत करकरेंच्या रूपाने तर कधी सुबोध कुमार सिंगच्या रूपाने आपल्या प्राणांची आहुती देऊन अल्पसंख्यांक समाजाच्या भाळी असलेला निष्ठेवरील संशयाचा कलंक आपल्या रक्ताने पुसलेला आहे. म्हणून अल्पसंख्यांक समाज अशा शहिदांचा कायम ऋणी राहील.
    अल्पसंख्यांक समाज पूर्वी फार प्रतिक्रियावादी समाज होता. परंतु, अलिकडे काही वर्षांपासून तो प्रतिक्रिया देईनासा झालेला आहे. तो नि:शब्द झालेला आहे. आपल्यावर होत असलेल्या अत्याचारांचाही विरोधही तो आता करतांना दिसत नाही. त्याच्या भावनांची अभिव्यक्ती आता उर्दू माध्यमांच्या वर्तमानपत्रांपर्यंत किंवा फार तर सोशल मीडियापर्यंत मर्यादित झालेली आहे. तेेथेही तो फार जपून शब्द वापरतो आहे. हा समाज आता निश्‍चल समाज झालेला आहे. आपल्या समाज बंधूंवर आपल्या डोळ्यादेखत अत्याचार होत असतांनाही हा समाज हताशपणे पाहत राहतो. तेव्हा असा समज होतो की हा समाज भित्रा आहे, निष्क्रिय आहे, म्हणूनच विरोध करत नाही. मात्र वस्तुस्थिती अशी नाही. सावत्र बापासमोर आपल्या मागण्या मांडून फारसा फरक पडत नाहीये, हे लक्षात आल्यावर लहान मुले जशी गप्प होवून जातात अगदी तसाच अल्पसंख्यांक समाज गप्प झालेला आहे. त्याच्या या गप्प असण्याला काही लोक भित्रेपणा आणि निष्क्रियता समजतात, पण वस्तूस्थिती तशी नाही. हा समाज अजिबात भित्रा नाही तो फक्त समजदार झालेला आहे. शिवाय, इस्लामी संस्कारांनी त्याला साबिर (धैर्यवान) बनविलेले आहे.
    गेल्या 71 वर्षाच्या अनुभवाने त्याला गप्प राहण्यासाठी बाध्य केलेले आहे. गेली दोन दशके अल्पसंख्यांक समाज हिरहिरीने आरक्षण मागत आहे. 2016 पासून तर महाराष्ट्रामध्ये आपल्या मराठा बांधवांच्या पावलावर पाऊल ठेवून, आरक्षणासाठी अगदी ”मराठा मोर्चा” सारखेच लाखोंचे शिस्तबद्ध मोर्चे काढून पाहिलेले आहेत. पण हाती काय आले? घंटा! म्हणजे शांतीपूर्ण पद्धतीने कितीही लाखाचे मोर्चे काढले तरीही सरकार त्याची दखल घेत नाही, हे लक्षात आल्यावर मोर्चे काढण्यामध्ये आपली ऊर्जा वाया घालविण्यापेक्षा तो आपली ऊर्जा काम धंद्यामध्ये लावतो.
    शिवाय, आक्रमक होऊनही (हिंसक नव्हे) त्याचा फारसा उपयोग होत नाही, उलट जास्त नुकसान होते. मुस्लिम जेव्हा आक्रमक होतात, तेव्हा त्यांचा समाचार घेण्यासाठी भाग्यश्री नवटाकेसारखे अधिकारी पोलीस विभागामध्ये भरपूर संख्येमध्ये असल्यामुळे त्यांच्या आक्रमक मोर्चोचे काय परिणाम निघतात याचे एक उत्तम उदाहरण बुद्धिजीवी वाचकांच्या लक्षात आणून देतो. 1989 मध्ये सैतान सलमान रूश्दी याची एक भिकार कादंबरी प्रकाशित झाली होती, जीचे नाव सटॅनिक व्हर्सेस (सैतानी वचने) होते. जगभरातून त्याचा विरोध होत होता. इराणचे अध्यक्ष आयातुल्ला खोमेनी यांनी तर रूश्दीच्या हत्येचा फतवाच काढला होता. जगभरात वातावरण तापलेले होते. अशातच 25 फेब्रुवारी 1989 रोजी शुक्रवारी, दक्षिण मुंबईमध्ये एका मस्जिदीमधून नमाज अदा करून दोन हजार लोकांचा मोर्चा मुंबईच्या ब्रिटिश वाणिज्य दुतावासावर जाण्यासाठी निघाला होता. रस्त्यात मोर्चातील काही मंडळी अचानक आक्रमक झाली आणि मुंबई पोलिसांना संधी मिळाली. त्यांनी जनरल डायरसारखा बेछूट गोळीबार केला आणि घटनास्थळावरच 12 निरपराध लोकांना ठार केले.
    म्हणजे शांततेने मोर्चे काढूनही उपयोग होत नाही व आक्रमक मोर्चे काढूनही उपयोग होत नाही. अशा परिस्थितीत शहाणपणाचा मार्ग एकच उरतो तो म्हणजे गप्प राहणे. अल्पसंख्यांक समाज तेच करीत आहे. अशा परिस्थितीत त्यांना भित्रे किंवा निष्क्रिय म्हणणे कितपत योग्य आहे? उलट माझे म्हणणे तर असे आहे की, अल्पसंख्यांक समाज आता अधिक धैर्यशील समाज झाला असून, आपल्या प्रिय प्रेषित सल्ल. यांच्या शिकवणीच्या पायावर ठामपणे उभा आहे. ज्यात प्रेषित सल्ल. यांनी म्हटलेले आहे की, “ कुशादगी का इंतजार भी अफजल इबादत है अर्थात परिस्थिती अनुकूल होण्याची वाट पाहणे ही सुद्धा मोठी इबादत आहे.”
    स्वातंत्र्यानंतरच्या 71 वर्षात सर्वपक्षीय सहकार्याने ज्यात काँग्रेसचा मोठा सहभाग आहे, अल्पसंख्यांकांची स्थिती हलाकीची झालेली आहे. त्यामुळे गरीबी बरोबर बाय डिफाल्ट (आपोआप) पणे येणारे काही दुर्गूण उदा. आपसात शिवीगाळ, व्यसनाधिनता, अज्ञानता, हुंंडा, प्रौढी मिरविणे, नियोजन व समन्वयाचा अभाव इत्यादी अवगूण या समाजामध्ये आलेले आहेत. मात्र जमाते इस्लामी हिंद आणि तबलीगी जमात व अन्य धार्मिक  जमातींनी गेल्या अनेक वर्षापासून उपसलेल्या कष्टामुळे या समाजामध्ये इस्लामी स्प्रिट (आत्मा) निर्माण झालेला आहे. त्यामुळे पावलोपावली होणाऱ्या अघोषित भेदभावातून निर्माण होणाऱ्या विषमतेशी लढण्याची ऊर्जा त्यांच्यात निर्माण झालेली आहे. म्हणूनच ते घोर गरीबीतही आत्महत्यासारखी टोकाची पावले उचलत नाहीत.
    अशा या विपन्न अवस्थेत जगतांनाही देशबांधवांनी, अल्पसंख्यांकांना जेव्हा-जेव्हा, जेथे-जेथे आणि ज्या-ज्या क्षेत्रात संधी दिली तेव्हा-तेव्हा, तेेथे-तेथे आणि त्या-त्या क्षेत्रात त्यांनी आपली योग्यता आणि उपयोगिता दोन्ही सिद्ध करून दाखविलेली आहे. मुस्लिमांनी आपल्या प्रिय देशाला रक्तापासून ते क्षेपणास्त्रापर्यंत  सर्वच गोष्टी दिलेल्या आहेत व देत आहेत. अल्पसंख्यांकांनी फक्त एकच चूक केलेली आहे, ती म्हणजे इस्लामचा संदेश योग्य पद्धतीने त्यांनी आपल्या बहुसंख्य बांधवांसमोर ठेवलेला नाही. म्हणून त्यांचा मुस्लिमांबद्दलचा गैरसमज वाढलेला आहे. ते अल्पसंख्यांकांना देशावरील ओझे समजतात. वास्तविकपणे मुस्लिम तर देशाचे बीजभांडवल आहेत. परंतु, केवळ असे सांगून भागणार नाही. आपल्याला आपली वाणी आणि वर्तनाने हे सिद्ध करून दाखवावे लागेल की आम्ही देश आणि देशबांधव दोहोंसाठी खरोखर भांडवल आहोत.
    बहुसंख्यांकांमधील अनेक बांधवांमध्ये आपल्या विषयी असलेला आकस आणि भेदभावाची मानसिकता याची जाणीव असतानादेखील आपल्याला त्यांच्याशी बोलतांना आणि व्यवहार करताना प्रेम, दया आणि करूणेने वागावे लागेल. या गोष्टी वरवरच्या नाहीत किंवा कुठल्या भितीतूनही मी हे सांगत नाही. मुळात हीच कुरआनची मुलभूत शिकवण आहे. कुरआनमध्ये अल्लाह म्हणतो की, ”लोक हो! अल्लाहने तुम्हाला एक पुरूष आणि एका स्त्रीपासून जन्माला घातले आहे आणि तुमच्या जमाती आणि टोळ्या बनविल्या आहेत. ज्या योगे (तुम्हास) एकमेकांना ओळखता यावे. परंतु, अल्लाहजवळ तुमच्यापैकी तोच प्रतिष्ठित असेल जो सदाचारी असेल. अल्लाह सर्वज्ञ आणि सर्वपरिचित आहे.” (सुरे हुजरात आयत नं.13). या आयातीला वर-वर वाचून जमणार नाही. या आयातीचा मतीतार्थ तेव्हाच समजेल जेव्हा आपण गांभीर्याने या आयातीवर विचार करू. तर चला पाहूया, या आयातींचा खरा अर्थ काय आहे?
    ज्याप्रमाणे आपण आपल्या सख्ख्या भावाने आपल्याशी भेदभाव केला, आपले नुकसान केले तरी ते सहन करून आपण त्याच्याशी सहानभूतीनेच वागतो ना? अगदी त्याचप्रमाणे या आयातीप्रमाणे जगातील सर्व लोक एकाच आई- वडिलांची लेकर आहेत. भारतीय बहुसंख्यांक लोक या अर्थाने अल्पसंख्यांकांचे बंधू आहेत व आपण सर्व भारतीय आहोत म्हणून आपसात भाऊ-बंध आहोत. म्हणजे आपले दुहेरी नाते आहे. एक मानव म्हणून दूसरे भारतीय म्हणून. म्हणूनच कुरआनला मानण्याचा दावा करणाऱ्या मुस्लिमांना एक गोष्ट स्पष्टपणे लक्षात ठेवावी लागेल ती ही की, बहुसंख्यांकांचे सर्वकाही सहन करूनही आपल्याला त्यांच्याशी एकतर्फी सद्वर्तन करावे लागेल. कारण ज्या प्रमाणे रक्ताचे डाग रक्ताने धुता येत नाहीत, त्याचप्रमाणे घृणेचे उत्तर घृणेने देता येत नाही. तर ते प्रेमाणेच द्यावे लागते.
    या संबंधी अधिक स्पष्टीकरण पुढील आयातमध्ये आलेले आहे. ज्यात अल्लाहने म्हटलेले आहे की, ”आणि हे पैगंबर ! भलाई आणि दुष्टता एक समान नाहीत. तुम्ही दुष्टतेचे त्या भलाईद्वारे निरसन करा जी अत्युत्तम असेल. तुम्ही पहाल की तुमच्याशी ज्याचे शत्रुत्व होते तो जीवलग मित्र बनलेला आहे.” (सुरह हा-मीम अस्सजदा आयत नं.34) हीच कुरआन आणि प्रेषित यांची शिकवण आहे. मात्र आपल्याला या शिकवणीचा विसर पडलेला आहे. कारण की, के.जी. ते पी.जी. पर्यंत शेकडो पुस्तक वाचणाऱ्या आपल्या समाजातील बहुतेक लोकांमध्ये कुरआन समजून वाचण्याची जाणीव अजून निर्माण झालेली नाही. ज्या दिवशी सर्व मुस्लिम समाजामध्ये किंवा मुस्लिम समाजातील बहुतेक लोकांमध्ये वरील आयतींच्या विषयाची खरी जाणीव निर्माण होईल आणि समाजामधील उच्चशिक्षित आणि श्रीमंत घटकांना जर का यातील महत्व कळेल आणि ते संवेदनशीलता दाखवत आपल्या बांधवांची दामे-दिरहमे- सुखने मदत करावयास तयार होतील, त्या दिवशी असे म्हणता येईल की,
नही मायूस इक्बाल अपनी कश्ते विरां से,
जरा नम हो तो ये मिट्टी बडी ज़रखेज है साकी.
    आणि या ओळी सत्यात उतरल्याशिवाय राहणार नाहीत. याचा मला तेवढाच विश्वास आहे जेवढा माझा ’सत्यमेव जयते’ या वचनावर विश्वास आहे.

- एम.आय. शेख
9764000737

मौलाना आझाद आदर्श पुरस्काराने 51 मान्यवरांचा गौरव


जळगाव (शोधन सेवा) - आपण समाजाचं देणं लागतो. समाजासाठी जे चांगले काम करतात, त्यांचा सन्मान करणे म्हणजे त्यांना कामाची पावती देणे आहे. समाजाने तुमची दखल घेतल्याने तुमच्यावर असलेली जबाबदारी वाढली असून आणखी दुपटीने कार्य करायला हवे. मानव समाजाचं ऋण फेडण्याचे तुम्ही करीत असलेले कार्य कौतुकास्पद असल्याचे गौरवोद्गार आ.सुरेश भोळे (राजुमामा) यांनी येथे काढले.
    जिल्ह्यातील विविध क्षेत्रात काम करणाऱ्या कर्तृत्ववान व्यक्तींचा नुकताच जळगाव येथील अल्पबचत भवन येथे मौलाना आझाद अल्पसंख्याक समाज विकास फाऊंडेशनतर्फे मौलाना आझाद आदर्श पुरस्कार देऊन गौरव करण्यात आला. यावेळी ते बोलत होते. 
    मंचावर प्रमुख अतिथी म्हणून आ.राजुमामा भोळे, जि.प.सदस्य पल्लवी देशमुख, सतिष देशमुख, सचिन सोमवंशी, पं.स.समिती उपसभापती कमलाकर पाटील, मजीद जकेरीया, फारुख शेख, शिवव्याख्याते संकेत पाटील, भावना शिरसेकर, फाऊंडेशनचे अध्यक्ष फिरोज शेख, क्रीडा शिक्षक प्रविण पाटील, सलीम इनामदार आदी उपस्थित होते.
    आ.भोळे यांनी पुढे बोलताना सांगितले की, कोणत्याही ठिकाणी शासन, प्रशासन कमी पडत असल्यास आपल्यासारखे लोक पुढाकार घेतात. परिवाराच्या सहकार्याशिवाय चांगले कार्य होवू शकत नाही. स्वत:साठी सर्वच जगतात, परंतु समाजासाठी जगणारे फार कमी असतात. चांगले कार्य करताना कोण काय म्हणेल याचा विचार करू नका, स्वत:च्या मनाचे समाधान करण्याचा प्रयत्न करा, असेही भोळे म्हणाले. शिवव्याख्याते संकेत पाटील यांनी, हिऱ्या, मोतींचे मोल केवळ जोहरीच करू शकतो. जे तुम्हाला पागल म्हणतात, त्यांना गर्वाने सांगा मी पागल आहे, हे कवितेच्या माध्यमातून पाटील यांनी पटवून दिले. तसेच समाजसेवेचा वेडेपना प्रत्येकाच्या मनाला भिडला तर जगात कुणीही दु:खी राहणार नाही, असे मतही त्यांनी मांडले. सूत्रसंचालन भावना चौधरी तर प्रास्ताविक प्रवीण पाटील यांनी केले. आभार फिरोज शेख यांनी मानले.
यावेळी सै. असलम सै. रसूल, चेतन रविंद्र वाणी, गिरीश मिलिंद नेहेते, बळीराम जंगलू दुलगज, प्रशांतराज सुपडू तायडे, सैय्यद अरशद मुमताज अली, किरण विठ्ठल पाटील, समीर रईस शेख, मिर्झा इकबाल बेग उस्मान बेग, समीर विष्णू घोडेस्वार, मिर्झा वसीम आफताब बेग, वैशाली चंद्रकांत पाटील, राजमोहम्मद खान शिकलगर, नुरुद्दीन गयासोद्दीन मुल्लाजी, ज्योती जगन्नाथ निंभोरे, पोलीस कर्मचारी अक्रम याकूब शेख, रेखा सुभाष पाटील, पूनम दिपक खैरनार, शुभांगी अनिल बिर्‍हाडे, वंदना भगवान पाटील, ज्ञानेश्वर हरचंद पाटील, राजेंद्र राजधर ठाकूर, जगदीश सुकदेव सपकाळे, चंद्रकांत शिवाजी कोळी, सविता राजेश बोरसे, सैतवाल विजय रामचंद्र, विलास पुरुषोत्तम नारखेडे, भावसार पितांबर नारायण, राहुल भागवत सुर्यवंशी, विद्या सुधाकर सोनार, भावना अतुल चौधरी, व्ही.आर.पाटील, महेंद्र ज्ञानदेव पाटील, भावना भगवान शिर्सेकर, योगेश सुपडू भालेराव, भारती रविंद्र काळे, पोलीस कर्मचारी बशीर गुलाब तडवी, प्रवीण हिरालाल धनगर, डॉ.श्रद्धा अमित माळी, स्वाती दामोदर पाटील, रुपाली शाम वाघ, प्रतीक्षा मनोज पाटील, उज्वला वर्मा, केतकी जितेंद्र गोहिल, अनिल वसंत वर्मा ,बुशरा शेख, संदीप पाटील यांचा सन्मान केला. तसेच स्व.विठ्ठल सदाशिव पाटील यांचा मरणोत्तर सन्मान करण्यात आला.

statcounter

MKRdezign

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget