Halloween Costume ideas 2015
Latest Post

हा सांस्कृतिक बदल केवळ या चार वर्षातला किंवा केशरीलाटेचा नाही...!

पायाला भिंगरी बांधून फिरतीची लागलेली सवय ’गाव तिथं एक तरी आपल घरं असावं’ याप्रमाणे जिव्हाळा जपत - जोपासत, भटकंती सुरू आहे. या भटकंतीला प्रवास म्हणावे असं एवढे मोठे काहीच नाहीच. नाहीतरी भटकंतीपेक्षा हल्ली सत्ताधीशाचे भ्रमण हा चर्चेचा विषय राहीलाय. कदाचित उद्या कुणी भक्तलेखक किंवा मीडियासेलमुळे सिनेमा डायरेक्टर झालेला कुणी उजवा कलाकार ’भ्रमणध्वनी’ म्हणून पुस्तक किंवा फिल्मही बनवेल एखादी. विदेशातली ही भटकंती सध्यातरी राफेलच्या गदारोळात मंदावली आहे. आणि संरक्षणमंत्री मात्र फ्रान्सचे दौऱ्यावर दौरे करताहेत. आमचा सध्या माणसांचा दौरा लालडब्यातला लाडातला. परवा एसटीच्या सीटवर बसलेल्या भारतीय नागरिकबंधूने सत्ताभक्तीचे पारायण सुरू केले. 2022 ला सगळे रस्ते कसे सुशोभित होतील आणि बुलेटट्रेनच्या समान बुलेट एस्ट्या येतील याची अतार्किक मांडणी सुरूच होती. ’कुठे जायचंय?” मी. ” अमृतलाटेला” त्याचं उत्तर... या नावाने कोणतेही गाव माझ्या जिल्ह्यात तरी नव्हते, नाहीच. मी म्हणालो” तुम्ही कदाचित चुकीच्या एसटीत बसलात” त्याने छान हसून उत्तर दिले” ” अहो... तुम्ही नवीन आहात का? येथून तीसेक किमीवर तर आहे गाव.. अमुकतमूक येथे जवळ...  मी गप्प. नावबदलायाचा योगीरोग संसर्गजन्य झाल्याचे हे उदाहरण... आब्दुललाट या गावाच्या नावाला हळूहळू नष्ट करण्याचा हा प्रयत्न... मी पुढील संभाषण टाळून... बदललेल्या गावशहरांची नावे आठवू लागलो. अचानक प्रयागराज आठवले... अलाहाबादचे बारसे! आत्ता गुजरात जाहिरातीचा ब्रँड अॅम्बेसेडर ’बच्चन अलाहाबादी’ नव्हे तर ’श्रीवास्तव प्रयागराजी’ या नावाने मिरवणार असा भाषिक विचार भासमान झाला. माझ्या गावाजवळच्या अशा अनेक ठिकाणांची नामकरणे विनाकारणे झालेली आहेत... होताहेत. तुमच्याही आसपास हे घडलं किंवा घडत असेल...
    हा सांस्कृतिक बदल केवळ या चार वर्षातला किंवा केशरीलाटेचा नाही. पूर्वापार हे हळूहळू रूजवणं चाललंय. त्याचे फलीत आता तीव्रपणे समोर येतयं इतकंच! महाराष्ट्राच्या किंवा देशभरातल्या अशा बदललेल्या गाव, शहरे, रस्ते, वस्त्यांचा विषय प्रचंड अभ्यासाचा आहे. यावर कुणी संशोधक अभ्यासपूर्वक सिद्धताही करेल; पण या सगळ्या बदलांना परिवर्तन म्हणून गप्प बसणारे किंवा केवळ उथळ प्रतिक्रिया देणारे यांच्या बाजूचे काय शिल्लक?
    अगदी सरकारी योजना, जनकल्याणाची शासकीय कामे, साधे गल्लीबोळातल्या चौकाचौकात हे नामकरण सोहळे ऊधाणले आहेत. ज्या विचारांची सत्ताप्रणाली, त्याच विचारांची एकूण सांस्कृतिक उठाठेव, त्याच मुल्यांची घट्ट सरमिसळ करत एकूण सामान्य सहजीवनाला ढासळवण्याचे कार्य लोकशाही देशात राजरोस सुरू आहे. रोज नव्या फेकू इतिहास संदर्भाचा कचरा, नव्या प्रश्नांची रद्दी, खोट्या बातांचा कहर करीत कमळ फोफावत आहे. या सगळ्या बारसे प्रोग्रामला नागरिक म्हणून मुकपणे संयमित शांतता ही मौनसंमती आहे.
    साध्यासरळ जीवनाचे प्रश्‍न किचकट करून नको तेवढ्या धर्मांधचिखलफेकीला साफ करण्यातच वेळ वाया जातोय. देशभक्तीच्या सगळ्या बड्याबाता मारून झाल्यावर, पुन्हा नवीन प्रश्नांचे ढीग उपसत आपण उत्तर - प्रतिक्रियावादात अडकून पडलोय. असहिष्णूता, धर्मांधता, कट्टर अस्मिता, अंधभक्ती, व्यक्तीपूजा, सणांचे बदलले उग्र रूप, संवादाच्या बदललेल्या धारदार भाषा.. यातून एक युद्धलीपीच निर्माण झालीय. या युद्धलिपीत जात-धर्म, गोरक्षा, नामकरण, मंदिर, राष्ट्रहित अशा मुल्यांची ठासून अफूगोळी भरलीय. रणांगण तयार झालंय, युद्ध सुरू होण्यापूर्वीची उपरी सहिष्णूशांतता तणावपूर्ण आहे. आता मौन सोडायला हवे. ठासकून उध्वस्त झालेल्या माणुसकीला पश्चातापाची झळ सोसवणार नाही... या रखरखत्या बाभळउन्हात गुलमोहोर होऊन पेटायलाच हवे. गप्प राहिलो तरी सामान्यजनच चिरडला जाईल... आवाजी कोरस सामुदायिक उठायलाच हवा. अस्वस्थता खुंटीवर टांगून निरर्थक मरणे शापदायकच!!
    बाकी ज्यांना हे बदल परिवर्तन उत्क्रांतीच्या खुणा वाटताहेत... त्यांना मुबारक चांदवा पूरणमासीचा. मला मात्र चांदण्याचा दुधाळ रंग गडद गहिऱ्या चुनेरी कबरीरंगाचा दिसतोय...
“लेकिन अब जुल्म की मीआद के दिन थोडे हैं,
इक जरा सब्र, की फरियाद के दिन थोडे हैं ...
 
- साहिल शेख
कुरूंदवाड (कोल्हापूर) 9923030668

सोलापूर (प्रतिनिधी) 
 प्रेषितांचे जीवन हे समस्त मानवकल्याणासाठी मार्गदर्शक आहे़ जेव्हा मी हा ग्रंथ वाचायला सुरूवात केली तेव्हा माझ्या अंगावर शहारे येत होते़ मुहम्मद पैगंबरांची एक-एक वचने मनाला भावत होती़  त्यांचे विचार, त्यांचं मार्गदर्शन मला विचार करायला प्रेरित करीत होते़ साहित्यीक, चळवळीतले कार्यकर्ते, लेखक, प्रबोधक, इतिहासाचे अभ्यासक, राजकारणी, सामान्य नागरिकांनी देखील पैगंबरांचे चरित्र वाचायला हवे, असे आवाहन ज्येष्ठ इतिहास संशोधक डॉ़ जयसिंगराव पवार यांनी केले़
     सोलापूर येथील अॅड़ गाजीयोद्दीन रिसर्च सेंटरतर्फे फडकुले सभागृहात आयोजित  ‘प्रेषित मुहम्मद (सल्ल.) नवयुगाचे प्रणेते’ या ग्रंथाच्या शानदार प्रकाशन समारंभात शनिवारी ते बोलत होते़
    मंचावर उस्मानाबाचे माजी नगराध्यक्ष नानासाहेब पाटील, ग्रंथाचे लेखक इफ्तेखार अहमद, लिंगायत धर्म अभ्यासक चन्नवीर मठ, मायबोली प्रकाशन मुंबईचे संचालक सलीम खान, गाजीयोद्दीन रिसर्च सेंटरचे अध्यक्ष समिउल्ला शेख आदी उपस्थित होते़
     पुढे बोलताना डॉ. जयसिंगराव पवार म्हणाले, इफ्तेखार अहमद यांनी ‘प्रेषित मुहम्मद (स.) नवयुगाचे प्रणेते’ हा ग्रंथ सरळ, सोप्या आणि उत्तम मराठीत लिहिल्याने मराठीजणांना नक्कीच समजायला सोपे जाईल. प्रेषित मुहम्मद पैगंबर यांनी आपल्या अनुयायांना मार्गदर्शन करीत शेजाऱ्याचा हक्क सांगताना ते म्हणाले होते, शेजारी जर उपाशी झोपत असेल आणि तुम्ही (मुस्लिम) जर पोटभर जेवत असाल तर ते इस्लामला मान्य नाही़ जर तुमच्या घरात पंचपक्वानाच अन्न शिजत असेल तर त्याचा सुवास दरवळू नये याची काळजी घ्यावी आणि जर तुम्ही फळे अथवा अन्य खाद्य पदार्थ आणून खात असाल तर त्याची सालपटे रस्त्यावर फेकू नका. यामुळे येणारे जाणारे व आजूबाजूच्या गरीब लेकरांत अशी फळे खाण्याची इच्छा होईल आणि त्यांना ते जर नाही मिळाले तर ते नाराज होतील़ त्यामुळे एक तर त्यांना आपले अन्न त्यांच्यापर्यंत पोहोचवा . ते देणे होत नसेल तर कमीत कमी ते खाऊन राहिलेली सालपटं रस्त्यावर फेकू नका़ त्यांच हे उदात्त मानवीय दृष्टीकोण मला फार आवडला असल्याचेही डॉ़ पवार म्हणाले़ प्रेषितांचं चरित्र वाचल्यानंतर मी तर त्यांच्या प्रेमातच पडलो असल्याचेही डॉ़ पवार म्हणाले़
    यावेळी उस्मानाबादचे माजी नगराध्यक्ष नानासाहेब पाटील म्हणाले, इफ्तेखार अहमद हे माझे मित्र असून, अत्यंत साधेपणा व उच्च विचाराची ही व्यक्ती आहे़  यांनी दीर्घ संशोधनानंतर हा ग्रंथ लिहिला असून,  वाचनाऱ्याशी हा ग्रंथ संवाद साधत असल्यासारखे वाटतो़ यात भावानुवाद दडला आहे. तो प्रत्येकाला जमत नाही़ मात्र इफ्तेखार अहमद यांनी हे पुस्तक रेखाटताना फार खबरदारी घेतली असल्याचेही ते म्हणाले़ सत्य साहित्याचा आत्मा आहे़ आज मोठ्या प्रमाणात इतिहासाचे विकृतीकरण होत चालले आहे़ प्रत्येक जण आपल्या विचारानुसार इतिहासाला कलाटणी देतोय इतिहास लेखकांनी त्यात स्वत:चे कधी मत मांडायचे नाही, असे सांगत नव्या पिढीला इतिहास माहित नसल्याने दोन समाजात दुरावा निर्माण होत चालल्याची खंतही त्यांनी व्यक्त केली़
    कार्यक्रमाची सुरूवात कुरआन पठणाने झाली़ प्रास्ताविक सरफराज अहमद यांनी केले़ यावेळी त्यांनी या ग्रंथातील मांडणी, संदर्भ व गरज याचे सविस्तर वर्णन केले.
    या पुस्तकाचे लेखक इफ्तेखार अहमद म्हणाले की, प्रेषितांची शिकवण आणि कुरआनचं मार्गदर्शन हे फक्त मुस्लिमांसाठीच नसून ते समस्त मानवजातीकरिता आहे़ आम्हाला हे वारसामध्ये भेटले असून, हा पैगाम सर्वांपर्यंत पोहोचविणे हे आमचे कर्तव्य आहे़ हाच उद्देश हा ग्रंथ लिहिण्यामागचा आहे़ कुरआनचं भाषांतर, प्रेषितांचं जीवन चरित्र बऱ्याच भाषेत झाले आहे़ मात्र मराठीत ते मोठ्या प्रमाणात झालं नाही़ समस्त मराठीभाषिकांना प्रेषितांचं जीवन कळण्यासाठी समजेल अशा मराठीभाषेत हे लिहिल आहे़ सर्वात पहिल्यांदा अनुवाद मीरमुहम्मद याकुब यांनी केला होता़ त्यानंतर छत्रपती शाहू महाराज यांनी फंड जमा करून मूळ अरबीतून कुरआनचं भाषांतर मराठीत करून घेतलं.  यानंतर जमाअते इस्लामी हिंदच्या इस्लामिक मराठी पब्लिकेशन ट्रस्टनंही कुरआनचं मराठीत अनुवाद केला आहे़ साने गुरूजी, मुन्शी अमीनोद्दीन यांनी देखील मराठीत अनुवाद केला मात्र ते पुरेसे झाले नाही़ मात्र हा ग्रंथ अकॅडमीक आणि सुलभ आहे. जे की प्रत्येकाला समजेल. दीर्घ अभ्यासाअंती, संशोधनानंतर हा ग्रंथ तयार झाला आहे. यासाठी सर्वांचे सहकार्य लाभले असून, प्रत्येकाने एकदातरी हा ग्रंथ वाचावा, असेही ते म्हणाले.   यानंतर मायबोली प्रकाशनचे सलीम खान यांचंही समयोचित भाषण झालं. कार्यक्रमाचे बहारदार सुत्रसंचालन साहिल शेख यांनी केले़  आभार संघर्ष खंडागळे यांनी मानले़   कार्यक्रमाच्या यशस्वीतेसाठी अॅड. गाजीयोद्दीन रिसर्चच्या सर्व पदाधिकाऱ्यांनी अथक परिश्रम घेतले. यावेळी मोठ्या संख्येने नागरिकांची उपस्थिती होती.

मृत्यु नंतर जिवनावर श्रद्धा व् विश्वास याचा आमच्या जिवनाशी एक अतुट नात आहे. त्या श्रद्धेवर विश्वास (ईमान-ऐतबार) जिवनातील प्रत्येक क्षेत्रांवर परिणामकारक ठरतो. मरणोत्तर जीवनावरील श्रद्धा ही आपल्याला एक निर्मात्याच्या अस्तित्वाला बळकटी प्रदान करते आणि त्याला एक जिवंत वास्तव बनवते. हा विश्वास मानवाला आपल्या निर्मात्याप्रति आपुलकी तर देतोच पण त्याच सोबत मानव व विश्वनिर्माता यांच्यातील बंधन दृढ करतो. मृत्यूनंतर जागतिक न्यायालयात माझी हजेरी ही श्रद्धा स्वत: मध्ये एक क्रांतीकारी आत्मा आहे. ही आत्मा जेव्हा मन आणि बुद्धीमध्ये संचार करते तेव्हा ती मानवास पुर्णपणे बदलुन टाकते. व्यक्तिमत्वाला स्वच्छ, निर्मळ दिशा देते. व्यक्तिला सत्याचा ध्वजवाहक आणि न्यायाचा पाईक बनवुन असत्य, अत्याचार,  वासना, क्रुरतेपासुन सावध करते आणि मनात सदाचार आणि पुण्यकर्माची मोचेर्र्बांधणी करते. चंगळवादात तल्लीन लोकांना पारलौकीक जिवनाबद्दल आकर्षण निर्माण करते. मानवास निर्मात्याच्या आदेशाचा आज्ञाधारक, त्याच्या व्यवस्थेचा सच्चा सैनिक व रक्षक बनविते. ही श्रद्धा माणसास सत्य व न्यायाच्या स्थापनेसाठी संघर्ष करण्यासाठी उर्जा प्रदान करते. मानवाला संकटे आणि जिवनात उद्भवलेल्या विपरित परिस्थीतीशी सामना करण्यासाठी ताकद, हिम्मत, आत्मविश्वास प्रदान करते आणि मानवजातीची निस्वार्थ सेवा करण्यासाठी त्याग व उपकाराची भावना निर्माण करते. 

- मौलाना सय्यद जलालुद्दीन उमरी
 (संकलन - साजीद आझाद, निलंगा).

अशफाक अहेमद यांना मी लहानपणापासून ओळखत होतो. ते अतिशय मुल्याधिष्ठित व्यक्तीमत्व होते. इस्लामी मुल्यांमध्ये त्यांची गाढ श्रद्धा होती व ही मुल्य विद्यार्थ्यांमध्ये लहानपणापासून रूजविण्याकडे त्यांचा कल होता. म्हणून त्यांनी स्वत: महाविद्यालयीन शिक्षण घेत असतांनाच लहान मुलांसाठी ’नूरी महेफिल’ नावाची चळवळ सुरू केली होती. त्यात ते दर आठवड्याला जवळपासच्या बालकांना एकत्रित करून जीवनाचा उद्देश काय असावा? नैतिकतेचे जीवनामध्ये स्थान काय?, इस्लामी नितीमत्ता जीवन जगण्यासाठी किती महत्वपूर्ण आहे? चांगली वर्तणूक कशी असावी? या बाबतीत ते अतिशय तळमळीने मुलांना मार्गदर्शन करीत असत. त्यासाठी ते कुरआन आणि हदीसमधून विद्यार्थ्यांना वेगवेगळ्या गोष्टी सांगून त्यांच्या बालमनावर चांगला प्रभाव पाडण्याचा प्रयत्न करीत असत. आपल्या महाविद्यालयीन जीवनातच त्यांनी मौलाना आझाद कॉलेजमध्ये सर्वप्रथम एसआयओची स्थापना केली होती. एसआयओच्या माध्यमातून त्यांनी अनेक सहपाठ्यांना आणि महाविद्यालयातील इतर शाखेतील विद्यार्थ्यांना जोडण्याचे मोलाचे कार्य केले. एवढेच नव्हे तर औरंगाबादच्या आझाद कॉलेजमध्ये आजूबाजूच्या ग्रामीण भागातून आलेल्या विद्यार्थ्यांच्या छोट्यामोठ्या गरजा पुरविण्याकडेही त्यांचे कटाक्षाने लक्ष असे. कोणाला पुस्तकं हवीत, कोणाला वह्या हव्यात, कोणाला पेन हवा, कोणाला राहण्यासाठी अडचण असेल, कोणाला वैद्यकीय मदतीची आवश्यकता असेल, या सगळ्या बाबींकडे ते अतिशय कनवाळूपणे लक्ष देत. शिवाय, ते राहत असलेल्या मोहल्ल्यात आणि आजूबाजूच्या मोहल्ल्यातसुद्धा फिरून लोकांना नमाजसाठी बोलावत व इस्लामी शिक्षणाकडे आणण्याचा त्यांचा प्रयत्न असे.
    जेव्हा त्यांनी एम.ए.एमएड केले. तेव्हा त्यांनी मौलाना जाकीर हुसेन हायस्कूल आणि ज्युनियर कॉलेजमध्ये प्राचार्य म्हणून नियुक्ती मिळाली तेथे त्यांनी 5 वर्षे कार्य केले. दरम्यान, शिक्षक आणि प्राध्यापकांना त्यांनी त्यांच्या जीवनाचा उद्देश्य काय असावा? त्यांच्या व्यवसायाचा उद्देश्य काय असावा? व विद्यार्थ्यांप्रती त्यांची जबाबदारी काय असावी? त्यांची स्वत:ची वर्तणूक कशी असावी? यासाठी त्यांनी मार्गदर्शन केले. ज्युनियर कॉलेजमध्ये शिकणाऱ्या प्रत्येक विद्यार्थ्याशी त्यांचा वैयक्तिक संपर्क होता. प्रत्येकाशी ते बोलायचे, त्यांच्या काही समस्या आहेत का त्या समजून घ्यायचेे. प्रत्येकाची आस्थेवाईकपणे विचारणा करणे व प्रत्येकाची शक्य तेवढी मदत करणे हा त्यांच्या व्यक्तीमत्वाचा महत्वाचा गुण होता. प्रत्येक विद्यार्थ्याच्या मनावर अभ्यासाचे महत्व बिंबविण्यामध्ये त्यांचा हतकंडा होता.

- प्रा.वाजीद अली खान
(अध्यक्ष, जेआएच औरंगाबाद साउथ)

मौलाना  अशफाक अहमद  यांचे 20 ऑक्टोबरला  औरंगाबाद येथील राहत्या घरी वयाच्या 65 व्या वर्षी निधन झाले. त्यांचे बीएससी बी.एड., एम.ए.,एम.एड. पर्यंत शिक्षण झाले होते. इस्लामिक साहित्यावरही त्यांची मजबूत पकड होती. सुरूवातीला त्यांनी एका सुपरिचित शाळेत मुख्याध्यापकाची जबाबदारी स्वीकारली. एका खरेदी न केलेल्या फर्निचरच्या वाऊचरवर सही न करण्याचा पुरस्कार म्हणून व स्वत:च्या तत्वनिष्ठेमुळे त्यांना त्या नौकरीचा त्याग करावा लागला. नंतर त्यांनी जमीएत-उल-हुदा, मालेगांव या ठिकाणी मुख्याध्यापकाची जबाबदारी पार पाडत असताना अचानक त्यांच्यावर जमाअत-ए-इस्लामी हिंदने आपली विद्यार्थी शाखा एस.आय.ओ (डखज) च्या राष्ट्रीय अध्यक्षाची जबाबदारी सोपविली. म्हणून त्यांना जमियतुल हुदाची नौकरी सोडून दिल्ली ला स्थलांतर करणे भाग पडले. आपल्या नौकरी व भविष्याची कसलीच तमा न बाळगता अश्फाक अहेमद यांंनी दिल्लीला जाऊन लोककल्याणार्थ शिक्षणाच्या जागृतीच्या कामाला वाहून घेवून जगण्यास पसंती दिली. एस.आय.ओ. मध्ये आपला सेवाकाळ पूर्ण केल्यानंतर मागे वळून आपले जीवनमान उंचवण्याचे काम करण्याची संधी असतानाच जमात ए इस्लामी हिंद ने त्यांना त्यांच्या गुणवत्तेचा विचार करून मुख्यालयातच शिक्षण क्षेत्रात काम करण्यासाठी सहाय्यक सचिव शिक्षण विभाग म्हणून नियुक्ती केली. कुठलीही सबब न सांगता त्यांनी जमात च्या शैक्षणिक विभागात मौलाना अफजल हुसैन यांचे सहायक म्हणून करण्यास सुरुवात केली व तब्बल 26 वर्षे हे सेवाकार्य करत राहिले. त्यानंतर त्यांना या विभागाचे सचिव पद बहाल करण्यात आले तेही त्यांनी अतिशय कार्यक्षमपणे सांभाळले.  दरम्यान या काळात त्यांनी शिक्षक व मुख्याध्यापकांच्या प्रशिक्षण व मार्गदर्शनासाठी देशपातळीवर अनेक शिबिरांचे आयोजन केले. त्यांच्या सेवेची ग्वाही देशभरातील असंख्य शिक्षक, मुख्याध्यापक व शैक्षणिक संस्थाने देत असतात व देत राहतील. दिल्ली व आजमगडच्या अनेक शैक्षणिक संस्थांशी ते संलग्न होते.
    औरंगाबाद च्या हीरा एज्युकेशन सोसायटी चे संस्थापक अध्यक्षपदही मुहम्मद अश्फाक अहेमद यांनी भूषवीले. पन्नास (50) च्या वर दर्जेदार शैक्षणिक ग्रंथांच्या मांडणीत त्यांचा सिंहाचा वाटा होता. शिवाय, 120 पेक्षा अधिक शैक्षणिक डीव्हीडी त्यांच्या कार्यकाळात तयार करण्यात आल्या होत्या. शैक्षणिक क्षेत्रात काम करणारी सामाजिक संस्था  दरसगाहे शहेंशाह बहाददूर शाह जफर  तर्फे बहाददूर शाह जफर यांच्या 154 व्या जयंती निमित्त अशफाक अहेमद यांना उल्लेखनीय योगदानाबद्दल प्रशंसा प्रमाणपत्राने गौरविण्यात आले होते.
    ते अतिशय तुटपुंज्या आर्थिक परिस्थितीत कमालीच्या ध्येयनिष्ठेने आपली सेवा पार पाडीत राहिले. गेली चाळीस (40) वर्षे इंसुलिन दररोज गरजेचे होते. तरी त्यांनी आपल्या परिस्थितिची कधीच तक्रार केली नाही. अल्लाह ने मानवतेच्या सेवेसाठी जी जबाबदारी आपल्या निवडक लोकांवर टाकलेली असते मौलाना अश्फाक अहेमद साहब त्यांच्या पैकीच एक होते.    

-  अब्दुल समी अन्सारी,
माजी सदस्य एसआयओ, उस्मानाबाद

अशफाक अहेमद साहेबांबद्दल माझी अशी धारणा आहे की, त्यांच्या जाण्याने माझ्यासहीत अनेक लोकांना एका डेरेदार वृक्षाची सावली हरवल्याचा अनुभव येत आहे. मी 9 वर्षाचा असतांना अकोल्यामध्ये त्यांना पहिल्यांदा ऐकलं होतं. त्यावेळेस बोलतांना त्यांनी कुरआनची एक आयत ’खदअफलाहा मन जक्काहा व मनखाबा मनदस्साहा’ (यशस्वी झाला तो ज्याने अंत:करणाची शुद्धी केली आणि अयशस्वी झाला तो ज्याने त्याला दाबून टाकले.) वाचून त्याचा अर्थ समजावून सांगितला होता. तेव्हापासून मी त्यांच्यापासून प्रभावित झालो होतो. त्यांनी सांगितलेली ही गोष्ट माझ्या जडणघडणीमध्ये महत्त्वाची ठरली. ते उच्चविद्याविभूषित होते. त्यांना अनेक ठिकाणी मुख्याध्यापक आणि प्राचार्य म्हणून मोठ्या पगाराची नोकरी करता आली असती परंतु, अतिशय कमी मानधनावर त्यांनी आपले आयुष्य जमाअते इस्लामीच्या शिक्षण विभागामार्फत समाजासाठी वाहिले. माझ्या दृष्टीने त्यांचा हा त्याग त्यांनी समाजासाठी दिलेली सर्वश्रेष्ठ देणगी आहे. ते एक फार मोठे स्कॉलर होते. केंद्र सरकारच्या अभ्यास क्रमामध्ये इस्लामविषयी काही त्रुटीपूर्ण किंवा चुकीचा उल्लेख कुठल्या पुस्तकामध्ये अज्ञानामुळे करण्यात आला असेल अशा प्रत्येकवेळेस त्यांनी त्या त्रुटीला दूर करण्यासाठी सरकारशी संपर्क साधलेला होता आणि सरकारनेही त्यांच्या म्हणण्याला महत्व देवून अभ्यासक्रमामध्ये संबंधित ठिकाणी दुरूस्त्या केलेल्या होत्या. दिल्ली विद्यापीठामध्ये त्यांचे शिक्षणशास्त्रावर अनेक लेक्चर्स होत असत. ते एसआयओचे राष्ट्रीय अध्यक्ष होते. त्यांच्या देखरेखीखाली देशातील शेकडो शाळा आणि महाविद्यालयात शिकविले जाणारे अभ्यासक्रम दुरूस्त करण्यात आले होते. हजारो शिक्षकांची  फळी त्यांनी आपल्या देखरेखीखाली तयार केलेली आहे जी देशभर कार्य करत आहे.  देशभरात चालणाऱ्या दीनी मक्तबसाठी त्यांनी अभ्यासक्रम तयार केला होता व तोच आज अनेक मक्तबमधून देशभर शिकविला जातो. दारूल उलूममधील शिक्षकांना त्यांनी मदरश्यामध्ये कसे शिकवावे (टेक्निक ऑफ एज्युकेशन) यावर मार्गदर्शन केलेले होते. औरंगाबादमध्ये त्यांनी अल-हिरा नावाने फार मोठी शिक्षणसंस्था उभी केली. ही संस्था म्हणजे एक शैक्षणिक चळवळ आहे. त्यांनी देशभरातील अल्पसंख्यांक दर्जा असलेल्या शैक्षणिक संस्थांच्या कार्यपद्धतीचा आढावा घेण्यासाठी एक पद्धत विकसित केली होती. त्यासाठी त्यांनी चार्टस् तयार केले होते. त्या चार्टस्मधून सहजपणे लक्षात येत होते की, कोणत्या शैक्षणिक संस्थेमध्ये कोणत्या गोष्टींची उणीव आहे व कोणत्या गोष्टी चांगल्या आहेत. एका दृष्टीक्षेपातच शैक्षणिक संस्थेचा दर्जा लक्षात येऊन त्याला ग्रेड देता येणे शक्य होते. 50 पेक्षा अधिक पुस्तकांमध्ये त्यांनी सुधारणा घडवून आणल्या.
    जिल्हाधिकारी कार्यालयासमोर असलेल्या एस.टी. कॉलनीमध्ये त्यांचे घर आहे. याच घरामध्ये त्यांनी शेवटचा श्वास घेतला.  त्यांची कधीही नमाज कजा होत नव्हती. फजरमध्ये ते सर्वात अगोदर यायचे. शेवट्या दिवशी ही ते सर्वात अगोदर आले होते आणि नमाज झाल्यानंतरही उशीरापर्यंत एकांतात अल्लाहच्या हुजूरमध्ये शांतपणे बसून होते. त्यांची नमाजे जनाजा औरंगाबादच्या जामा मस्जिदमध्ये जी की देशातील मोठ्या मस्जिदींपैकी एक मस्जीद आहे अदा करण्यात आली व  काली मस्जिद कब्रस्तानमध्ये त्यांच्यावर दफनविधी पार पडला. त्यांच्या जनाजामध्ये सर्वस्तरातील मोठ्या प्रमाणात लोक सामील होते. औरंगाबादमध्ये आतापर्यंत मी पाहिलेल्या जनाज्यांपैकी हा एक मोठा जनाजा होता. विशेषमध्ये म्हणजे त्यात इस्लामच्या प्रत्येक शाखेतील लोक सामील होते.
 
- मौलाना इलियास फलाही
शहर संघटक जमाअते इस्लामी हिंद, औरंगाबाद

statcounter

MKRdezign

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget