Halloween Costume ideas 2015

Weekly Shodhan

Latest Post

माननीय इब्ने अब्बास यांच्या कथनानुसार, पैगंबर मुहम्मद (स.) यांनी सांगितले, ‘‘ज्या मनुष्याने अल्लाहकडे बोलविणाऱ्या (मुअ़िज़्जन) चा आवाज ऐकला आणि त्याला त्या आवाजाकडे   जाण्यापासून रोखणारा त्याच्याकडे बहाणाही नसेल तर त्याने एकट्याने अदा केलेली ती नमाज (अंतिम निवाड्याच्या दिवशी) मान्य केली जाणार नाही.’’
लोकांनी त्यावर पैगंबर मुहम्मद (स.) यांना विचारले, ‘‘बहाण्याचा अर्थ काय? आणि कोणकोणत्या बाबी बहाणा बनू शकतात?’’
पैगंबर म्हणाले, ‘‘भय आणि आजारपण.’’ (हदीस : अबू दाऊद)

स्पष्टीकरण
प्राण जाण्याचे ‘भय’. एखाद्या शत्रूमुळे अथवा एखादे श्वापद आणि सापामुळे आणि मस्जिदपर्यंत जाता येणे शक्य नाही असे ‘आजारपण’. वादळी वारा, पाऊस आणि नेहमीपेक्षा अधिक  थंडीदेखील बहाणा बनू शकते. परंतु थंड हवेच्या ठिकाणी थंडीचा बहाणा केला जाऊ शकत नाही, त्याचप्रमाणे उष्ण विभागांत कधी कधी अधिक थंडी पडते आणि ती त्यांच्या जीवावर  उठण्याची शक्यता असते, अशी थंडी बहाणा बनू शकते. अशाप्रकारे त्या वेळी मनुष्याला कमी-अधिक प्रमाणातील शौच अथवा लघुशंकेची आवश्यकता भासल्यास तेदेखील बहाणा ठरू शकते.

माननीय अब्दुल्लाह बिन मसऊद (रजि.) यांच्या कथनानुसार, (पैगंबर मुहम्मद (स.) यांच्या काळात) आमची स्थिती अशी होती की आजारी व्यक्ती आणि धर्मद्रोही व्यक्तीव्यतिरिक्त  आमच्यापैकी कोणी सामूहिक नमाज चुकवित नव्हता आणि त्या धर्मद्रोही व्यक्तीचे वैमनस्य माहीत होते. तसेच (त्या काळात लोकांची स्थिती अशी होती की) आजारी असूनही काहीजण  दोन माणसांचा आधार घेऊन मस्जिदमध्ये पोहचत होते आणि सामुस्रfयक नमाज अदा करीत होते. अब्दुल्लाह इब्ने मसऊद यांनी याबाबतीत सांगितले की, अल्लाहचे प्रेषित मुहम्मद (स.) यांनी आम्हाला ‘सुन्नतुल-हुदा’ शिकविल्या. (‘सुन्नतुलहुदा’ म्हणजे मुस्लिम जनसमुदायाला अनुसरण्यास सांगण्यात आलेल्या आणि कायद्यात्मक दर्जा प्राप्त असलेल्या पैगंबराचरण  पद्धती. या पद्धतींपैकी एक पद्धत म्हणजे ज्या मस्जिदीतून अजान दिली जाते त्या मस्जिदीत नमाज अदा करणे होय.) अशीही एक ‘रिवायत’ (पैगंबर मुहम्मद (स.) यांच्या तोंडून  ऐकलेली गोष्ट त्यांच्याच शब्दांत इतरांना सांगणे) आहे की त्यांनी सांगितले, ‘‘ज्या मनुष्याला ही गोष्ट पसंत असेल की त्याची आज्ञापालन करणाऱ्या भक्ताच्या स्वरूपात भविष्यात  अंतिम निवाड्याच्या दिवशी अल्लाहशी भेट होईल तेव्हा त्याने त्या पाच नमाजींची देखरेख केली पाहिजे आणि त्या नमाजी मस्जिदमध्ये सामूहिकरीत्या अदा केल्या पाहिजेत कारण  अल्लाहने तुमच्या पैगंबरांना (मुहम्मद (स.) यांना) ‘सुन्नते हुदा’चे प्रशिक्षण दिले आहे आणि या नमाजी ‘सुन्नते हुदा’पैकी आहेत आणि जर तुम्ही तुमच्या घरात नमाज अदा कराल,  जसे- हे धर्मद्रोही लोक आपल्या घरांमध्ये नमाज अदा करतात, तर तुम्ही आपल्या पैगंबरांच्या (मुहम्मद (स.) यांच्या) आचरण पद्धती सोडून द्याल आणि जर तुम्ही आपल्या  पैगंबरांच्या आचरण पद्धती सोडल्या तर सरळमार्ग विसरून जाल.’’ (हदीस : मुस्लिम)

(२९) मी इच्छितो की माझा आणि तुझा गुन्हा तूच संचित करशील५० आणि नरकवासी बनून राहशील. अत्याचारींच्या अत्याचाराचा हाच खरा योग्य मोबदला आहे.’’
(३०) सरतेशेवटी त्याच्या मोहाने आपल्या भावाची हत्या करणे त्याच्यासाठी सोपे केले आणि तो त्याला ठार मारून त्या लोकांत सामील झाला जे नुकसान सोसणारे आहेत.
(३१) मग अल्लाहने एक कावळा पाठविला जो जमीन खणू लागला जेणेकरून त्याला दाखवावे की आपल्या भावाचे प्रेत कसे लपवावे. हे पाहून तो उद्गारला, ‘‘खेद आहे मजवर! मी या  कावळ्यासारखासुद्धा बनू शकलो नाही की आपल्या भावाचे प्रेत लपविण्याची युक्ती काढली असती.’’५१ यानंतर त्याने आपल्या कृत्यावर फार पश्चात्ताप केला.५२
(३२) याच कारणास्तव बनीइस्राईलकरिता आम्ही हे फर्मान लिहिले होते५३ की, ‘‘ज्याने एखाद्या माणसाला खुनाबद्दल अथवा पृथ्वीतलावर उपद्रव पसरविण्याव्यतिरिक्त अन्य कारणाने  ठार केले तर त्याने जणू काही सर्व मानवांना ठार केले. आणि ज्याने कोणाला जीवनदान दिले त्याने जणू काही सर्व मानवजातीला जीवन प्रदान केले.’’५४ परंतु त्यांची अवस्था अशी   आहे की आमचे पैगंबर वरचेवर त्यांच्यापाशी उघड उघड आदेश घेऊन आले तरीसुद्धा त्यांच्यात मोठ्या संख्येने पृथ्वीवर अतिरेक करणारे लोक आहेत.
(३३) जे लोक अल्लाह आणि त्याचे पैगंबर यांच्याशी युद्ध करतात आणि भूमीवर याकरिता धावपळ करतात की हिंसाचार माजवावा,५५ त्यांची शिक्षा ही आहे की ते ठार मारले जातील   अथवा सुळावर चढविले जातील अथवा परस्परविरूद्ध दिशेने त्यांचे हातपाय कापले जातील, अथवा त्यांना देशांतर करावयास लावले जाईल.५६ हा अपमान व नामुष्की तर त्यांच्यासाठी दुनियेत आहे आणि मरणोत्तर जीवनामध्ये त्यांच्याकरिता याहून मोठी शिक्षा आहे.


५०) म्हणजे याऐवजी की एकदुसऱ्याला ठार करण्याच्या गुन्ह्यात आम्ही पडावे, मी हे उत्तम समजतो की दोघांचे गुन्हे तुझ्या एकट्याच्याच डोक्यावर यावे. तुझा ठार करण्याचा गुन्हा   आणि त्या क्षतीचा गुन्हा जो मी तुला केली, जेव्हा मी स्वत:चा जीव वाचविण्याचा प्रयत्न करत होतो.
५१) अशाप्रकारे अल्लाहने एका कावळ्याच्या द्वारा आदम (अ.) यांच्या त्या दुराचारी पुत्राला त्याच्या मुर्खपणावर व अज्ञानतेवर  सचेत केले. त्याला आपल्या मनात डोकावण्याचा अवधी  मिळाला तेव्हा तो अतिलज्जित झाला. कारण भावाचे प्रेत कसे लपवावे हेसुद्धा त्याला माहीत नव्हते. तो याविषयी कावळयापेक्षासुद्धा निर्बुद्ध निघाला. त्याला आता कळून चुकले की  आपल्या भावाला ठार करणे हे अतिमूर्खतापूर्ण आणि अज्ञानतापूर्ण कृत्य होते. नंतरचे वाक्य ``तो आपल्या करनीवर पश्चात्ताप करू लागला.'' याच अर्थाला प्रमाणित करीत आहे.
५२) येथे या ऐतिहासिक घटनेचा उल्लेख करण्याचा मूळ उद्देश यहुदींच्या त्या कटकारस्थानांवर सूक्ष्म दृष्टीने निंदा करणे आहे. जे त्यांनी पैगंबर मुहम्मद (स.) आणि त्यांच्या प्रतिष्ठित  सहाबा यांना ठार मारण्यासाठी केले होते. (पाहा या सूरहची टीप क्रं. ३०) दोन्ही घटनांमध्ये स्पष्ट समानता दिसून येते. त्यांनी आपल्या या अपमानित स्थितीच्या कारणांवर विचार केला  असता आणि आपल्या उणिवा दूर करण्यास तयार झाले असते ज्या कारणांनी त्यांना अल्लाहने रद्द केले होते. त्या लोकांवर (ग्रंथधारकांवर) अज्ञानतेचा तोच प्रभाव पडला होता ज्यात  आदम (अ.) यांचा दुसरा दुराचारी मुलगा ग्रस्त अल्लाहने अरबांच्या या (उम्मी) अशिक्षितांना स्वीकृत करून सन्मानित केले आणि त्या जुन्या ग्रंथाधारकांना रद्द केले. एकीकडे   धर्मपरायणता होती आणि दुसरीकडे धर्मपरायणता नव्हती. परंतु तरीही ज्यांना रद्द केले होते (ग्रंथधारक) झाला होता. त्याच्याचप्रमाणे द्वेष आणि तिरस्काराच्या अग्नीत होरपळून अल्लाहच्या पार्टीच्या लोकांना ठार करण्यास तयार झाले होते. अशा व्रूâर व अज्ञानतापूर्ण कारवायांनी ते अल्लाहचे प्रिय तर होणारच नव्हते. या घृणित कारवाया त्यांना अधिकच धिक्कारित करणार होत्या याची त्यांना चांगली कल्पना होती.
५३) म्हणजे बनीइस्राईल त्या दुर्गुणांचे बळी पडले होते ज्या दुर्गुणांचे प्रदर्शन आदम (अ.) यांच्या त्या दुष्ट पुत्राने केले होते. म्हणून कुणालाही ठार करू नये असा कडक आदेश अल्लाहने  दिला होता आणि आपल्या फर्मानात हे शब्द लिहिले होते. खेदाने म्हणावे लागते की आजच्या बायबलमध्ये या ईशआदेशाच्या अनमोल शब्दांना स्थान नाही. तलमुदमध्ये असा आदेश  मिळतो, ``ज्याने एका इस्राईलीची हत्या केली, अल्लाहच्या ग्रंथानुसार त्याने जणुकाही जगातील सर्वमानवांची हत्या केली. ज्याने एका इस्राईलीचा जीव वाचवला तर जणूकाही त्याने  संपूर्ण मानवांचे रक्षण केले.'' त्याचप्रकारे तलमुदमध्ये उल्लेख आहे की हत्या करण्याच्या दाव्यात बनीइस्राईली न्यायाधीश साक्षीदारांना सांगत, ``ज्याने एखाद्याची हत्या केली तर त्याची  अशा प्रकारे चौकशी केली जाईल जणूकाही त्याने जगभराच्या लोकांची हत्या केली आहे.''
५४) म्हणजे जगात मानव-वंश टिकून राहाण्यासाठी एकदुसऱ्याच्या प्राणाचा आदर प्रत्येकाच्या मनात असणे आवश्यक आहे. प्रत्येकाने एकदुसऱ्याचे जीवनरक्षण करण्याची भावना बाळगणे  आवश्यक आहे. जो कोणी अकारण एखाद्याची हत्या करतो तेव्हा तो फक्त एकावरच अत्याचार करीत नाही. तो खुनी दुसऱ्याची हत्या करून सिद्ध करतो की मानवी जीवनाच्या आदर  सन्मानांने त्याचे मन खाली आहे. त्याला मानवी सहानुभूती नाही म्हणून तो संपूर्ण मानवतेचा शत्रू आहे. अशा व्यक्तीमध्ये तो दुर्गुण सापडतो जो इतर सर्व मानवात असेल तर पूर्ण   मानवजातच नष्ट होऊन जाईल. याविरुद्ध जो मनुष्य मानवी जीवनाचे रक्षण व आदर करतो तो खरेतर मानवतेचा आदर करणारा आहे आणि समर्थक आहे कारण त्यात ते वैशिष्ट्य  सापडते ज्यावर मानवता टिकून आहे.
५५) धरतीने (भूमी) अपेक्षित तो देश किंवा प्रदेश आहे ज्यामध्ये शांती व्यवस्था स्थापित करण्याची जबाबदारी इस्लामी राज्याची आहे. अल्लाह आणि अल्लाहच्या पैगंबरांशी लढण्याचा  अर्थ त्या कल्याणकारी व्यवस्थेविरुद्ध लढणे जी इस्लामी राज्याने स्थापित केली आहे. इस्लामी धर्मशास्त्रींच्या मतानुसार याने अभिप्रेत ते लोक आहेत जे सशस्त्र आणि सुसज्ज बनून डाका टाकतात.
५६) या वेगवेगळया शिक्षा संक्षिप्त् रूपात सांगितल्या आहेत. याच्या आधाराने न्यायाधीश (काझी) किंवा शासनाध्यक्ष आपल्या विवेकबुद्धीने अपराधीला त्याच्या अपराधानुसार योग्य शिक्षा  देतील. मुख्य उद्देश आहे की एखाद्या माणसाने इस्लामी राज्यात राहून इस्लामी व्यवस्थेला उलटण्याचा कट करणे जघन्य अपराध आहे आणि त्याला या कडक शिक्षांपैकी एखादी कडक  शिक्षा दिली जाऊ शकते

आपला शस्त्रनिर्मितीचा उद्योग चालण्यासाठी जगात अशांती अबाधित राहणे अमेरिकेसाठी अत्यंत गरजेचे आहे आणि याच कारणास्तव शांतता प्रस्थापित करण्याच्या नावाखाली जगातील  ७४ देशांत अमेरिकी सैनिक तैनात आहेत. परंतु तरीही तेथे शांतता प्रस्थापित झालेली नसून जगात अशांतीच्या वातावरणात निरंतर वाढ होत आहे, असे अनेक विश्लेषकांचे मत आहे.  १८ डिसेंबर २०१० रोजी सुरू झालेले ‘अरब स्प्रिग’ आंदोलन त्याचाच एक भाग होता. त्यानंतरच्या दोन-तीन वर्षांत ट्युनेशिया, मिस्र, लीबिया, ग्रीसमधील सरकारांचे सत्तापालट  करविण्यात आले. जॉर्डन, ओमान, कुवैत आणि पॅलेस्टाइनच्या प्रधानमंत्र्यांना राजीनामे देणे भाग पडले. अल्जेरिया, मोरक्को, सूडान, सऊदीअरब, सोमालिया, बहरीन व लेबनान इत्यादी  देशांमध्ये अनेक निदर्शने घडविली गेली आणि सीरिया व इराकमध्ये अस्थिरतेची स्थिती अजूनही कायम आहे. याच ‘अरब स्प्रिंग’ काळात उपरोक्त देशांमध्ये झालेल्या हिंसक  आंदोलनांनी दोन लाखांहून अधिक लोकांचे प्राण घेतले. अमेरिकेतील ‘फ्रिडम ऑफ इन्फॉर्मेशन अ‍ॅक्ट’नुसार मिळालेल्या माहितीनुसार अमेरिकेतील अल-हेवार सेंटरने असा खुलासा केला  आहे की मध्यपूर्व आणि उत्तर आफ्रिकी देशांमध्ये स्थैर्य निर्माण करण्यासाठी मागील सुमारे दोन दशकांपासून राबविण्यात आलेले धोरण ओबामा प्रशासनाने पूर्णत: बदलून टाकले आणि  तेथील बंडखोरांना समर्थन देण्याचे धोरण अवलंबिले आणि अमेरिकन धोरणांना नवीन रूप देण्याकरिता ‘प्रेसिडेन्शियल स्टडी डायरेक्टिव्ह-११’द्वारे आदेश देण्यात आले. ज्या  आयएसआयएसचा खात्मा केल्याचा तोरा आज अमेरिका मिरवत आहे ती बंडखोर संघटना याच अमेरिका पुरस्कृत ‘अरब स्प्रिंग’ची उपज आहे. ओबामा प्रशासनाने ‘दहशतवास्रfवरूद्ध   लढाई’च्या नावाखाली इराकमध्ये हस्तक्षेप केला आणि पाकिस्तानच्या भूमीवर ओसामा बिन लादेनला ठार केले आणि दहशतवाद संपुष्टात आल्याचे जाहीर केले, त्याच प्रशासनाने ‘अरब  स्प्रिंग’च्या नावाखाली नव्याने दहशतवादाची निर्मिती केली. आयसिस या दहशतवादी संघटनेचा प्रमुख अबु बक्र अल बगदादी हा अमेरिकी संरक्षण दलाच्या हल्ल्यात एकदाचा मारला  गेला. याआधी दोन वेळा त्याच्या हत्येच्या बातम्या आल्या होत्या. पण तो जिवंत होता. यावेळी मात्र खरोखरच त्याची हत्या झाली. अमेरिकेचे अध्यक्ष डोनाल्ड ट्रम्प यांनी यावेळी तशी  घोषणा केली. निवडणुकांच्या तोंडावर प्रत्येक अमेरिकी अध्यक्षास आपले नेतृत्वपौरुष दाखवून देण्याची गरज असते. गेली सुमारे सहा दशके हे असेच सुरू आहे. १९६० च्या दशकात  अमेरिकी अध्यक्ष आयसेनहॉवर यांना ‘मुस्लीम ब्रदरहूड’ची गरज लागली. त्यांच्याच काळात इराणचे पंतप्रधान महंमद मोसादेघ यांची राजवट उलथून पाडली गेली. त्यानंतर झालेला तेल  बाजाराचा उदय, इराणात आयातुल्ला खोमेनी यांना अमेरिकेची फूस, सुन्नी सौदी अरेबियास पर्याय म्हणून शिया खोमेनी यांना पुढे करणे, १९७९ साली सोविएत रशियाच्या फौजांचे अफगाणिस्तानात घुसणे, त्यास तोंड देण्यासाठी अमेरिकेने ओसामा लादेन यास पोसणे, नंतर याच ओसामाने अमेरिकेविरोधात उभे रहाणे, मग अमेरिकेने त्यास मारणे, अमेरिकी आणि  जागतिक तेल कंपन्यांनी तालिबानला सांभाळणे आणि २००१ सालच्या ९/११ नंतर त्यांच्या जिवावर उठणे आणि आता या बगदादीस मारणे. यात बदल होतो तो फक्त अमेरिकी अध्यक्षांत. आयसेनहॉवर, जिमी कार्टर, बुश पितापुत्र, काही प्रमाणात बराक ओबामा आणि आता हे ट्रम्प. यातील एक ओबामा सोडले तर अन्य सर्व रिपब्लिकन पक्षाचे आहेत. यातील  ओबामा वगळता अन्य सर्व हे विविध तेल कंपन्यांशी संबंधित. प्रत्येक अमेरिकी अध्यक्ष अशा कारवाईनंतर, अशा कोणास ठार मारल्यानंतर आनंद साजरा करतो आणि जग आता कसे  सुरक्षित झाले, असा दावा करतो. तो किती हास्यास्पद असतो हे नंतर दिसून येते. अशा बगदादींची निर्मिती आणि नंतर यथावकाश त्यांची हत्या ही सत्ताधीशांची गरज असते.  अमेरिकेचे माजी राष्ट्राध्यक्ष बराक ओबामा यांच्या नेतृत्वाखाली दहशतवादी संघटना आयसीसविरूद्ध सुरू करण्यात आलेल्या मोहिमेने जगातील दहशतवाद नष्ट होईल की याचीदेखील  अलकायदा आणि त्याचा म्होरक्या ओसामा बिन लादेनच्या खात्म्यासाठी अमेरिकेने सुरू केलेल्या ‘दहशतवादविरोधी युद्धा’सारखीच गत होईल? अमेरिके द्वारे २४ डिसेंबर १९७९ रोजी   अफगाणिस्तानात सोव्हियत संघाच्या हस्तक्षेपाविरोधात तेथे पाकिस्तान व सऊदीअरबच्या मदतीने अफगाण बंडखोरांना तालिबानच्या नावाने उभे केले गेले आणि नऊ वर्षांनंतर फेब्रुवारी  १९८९ मध्ये तेथून सोव्हियत सैन्याच्या माघारीनंतर या अफगाण बंडखोरांना दहशतवादी ठरविण्यात आले. ११ सप्टेंबर २००१ रोजी न्यूयॉर्वâ येथील वल्र्ड ट्रेड सेंटरवर अलकायदाने  दहशतवादी हल्ला केला तेव्हा अमेरिकेला दहशतवादविरूद्ध युद्ध पुकारण्याची आवश्यकता भासली. या लढाईच्या नावाखाली अमेरिकेने पाकिस्तानला भरपूर आर्थिक व सामरिक मदत केली  आणि पाकिस्तानने उसामा बिन लादेनसह अलकायदाला पोसले. १ मे २०११ रोजी वॉशिंग्टनमध्ये अमेरिकेचे तत्कालीन राष्ट्राध्यक्ष बराक ओबामा यांनी जाहीर केले की अमेरिकी सेनेच्या  एका गुप्त ऑपरेशनमध्ये ओसामाला पाकिस्तानातील एबटाबाद येथे ठार करण्यात आले आहे. यानंतर सीरियातील एका बंडखोर गटाने आयएसआयएस (आयसीस) ही संघटना स्थापन  केली आणि ती दहशतवादी संघटना असल्याचे अमेरिकेने जाहीर करून टाकले. सीरियामध्ये आयसीसच्या दहशतवाद्यांना रोखण्यासाठी सीरियातील इतर बंडखोरांना शस्त्रे व प्रशिक्षण देण्याबाबतचा प्रस्ताव अमेरिकी काँग्रेस व सीनेमध्ये पारित करण्यात आला होता. हा प्रस्ताव अतिशय आश्चर्यकारक आणि आंतरराष्ट्रीय मान्यतांविरूद्ध आहे. राष्ट्राध्यक्ष बराक ओबामा   यांच्या मार्मिक अपीलावर पारित करण्यात आलेल्या या प्रस्तावाचे वैशिष्ट्य असे की यात सीरियाचे राष्ट्रपती बशर अल-असद यांच्या वैधानिक शासनाविरूद्ध लढणाऱ्या बंडखोरांचे साहाय्य  करण्यात येणार असल्याचे म्हटले गेले होते. मात्र हे बंडखोर कोण आहेत त्यांचा उल्लेख करण्यात आला नव्हता. कारण सीरियामध्ये फ्री सीरिया आर्मी, अल नुसार प्रंâट, अलकायदा इन  सीरिया, आयएसआयएल इत्यादी बंडखोर संघटना कार्यरत होत्या. मात्र अमेरिकेने दहशतवाद नष्ट करण्यासाठी एखाद्या देशातील बंडखोरांची नव्हे तर वैधानिक सरकारची मदत करायला  हवी होती. जगातील विविध देशांमध्ये वैधानिक सरकारे उलथून टाकून तेथे आपले कळसुत्री सरकार स्थापन करणे ही अमेरिकेची रणनीती आहे, याचा फार मोठा इतिहास आहे. याबाबतीत ‘व्होल्टायर नेटवर्क’मध्ये थैरी मेस्सान यांनी १८ ऑगस्ट २०१४ रोजी लिहिलेल्या ‘जॉन मेककेन, कंडक्टर ऑफ अरब स्प्रिंग अ‍ॅण्ड द वॅâलिफ’ नामक लेखात न्यूज एजन्सी  रॉयटरचा उल्लेख करून लिहिले आहे की कशा प्रकारे अमेरिकन काँग्रेसने जानेवारी २०१४ मध्ये सीरियातील बंडखोरांना सप्टेंबर २०१४ पर्यंत शस्त्रे पुरविण्याचा प्रस्ताव पारित केला होता.  यामागे सीरियाच्या सत्तेवरून राष्ट्रपती बशर अल असद यांना खाली खेचणे हा अमेरिकेचा मुख्य उद्देश होता आणि या मोहिमेत सऊदी अरब, मिस्र, जॉर्डन व लेबनॉनसह ब्रिटेन, फ्रान्स  व ऑस्ट्रेलिया इत्यादी देशदेखील सहभागी होते. खरे तर आयसीस आखातात अमेरिकेच्या प्याद्याच्या रूपास कार्यरत आहे. याच कारणास्तव अमेरिकेने आयसीसला सीरिया आणि  इराकमधील एका मोठ्या विभागावर ताबा घेऊ दिला होता. सोव्हियत संघाच्या हस्तक्षेपाविरूद्ध अफगाणिस्तानात एक लाखाहून अधिक मुजाहिदीनांची फौज अमेरिकेने तयार केली होती.  मुजाहिदीनांच्या या फौजेत ‘इस्लाम खतरे में है’च्या नावाखाली अफगाणिस्तानव्यतिरिक्त पाकिस्तान, इराण, सऊदीअरब आणि अल्जेरिया इत्यादी चाळीसहून अधिक मुस्लिम देशांतील  युवकांना एकत्रित करण्यात आले. यासाठी तेव्हा ४० अब्ज डॉलरहून अधिक रक्कम खर्च करण्यात आली होती. अमेरिका अलकायदा आणि आयसीससारख्या स्वनिर्मित बंडखोर  (तथाकथित दहशतवादी) गटांचा वापर शस्त्राच्या स्वरूपात करीत असतो. अगोदर एखाद्या देशात हस्तक्षेप करण्यासाठी आणि मग अमेरिकेत म्हणता यावे की राष्ट्राच्या अस्तित्वासाठी  हस्तक्षेप करणे आवश्यक होते. दहशतवादाच्या भीतीद्वारे अमेरिका आपल्या नागरिकांच्या संरक्षणाचे औचित्यदेखील सिद्ध करू इच्छितो.

-शाहजहान मगदुम
मो.:८९७६५३३४०४

लातूर (सालार शेख)
स्वामी रामानंद तीर्थ मराठवाडा विद्यापीठ नांदेडच्या गुणवत्ता सुधार योजनेअंतर्गत देण्यात येणार्‍या महाविद्यालयीन स्तरावरील (शहरी) उत्कृष्ट शिक्षक पुरस्कार लातूर येथील स्वायत्त असलेल्या राजर्षी शाहू महाविद्यालयाचे उपप्राचार्य व भौतिकशास्त्र विभाग प्रमुख प्रा.डॉ. ईलाहीपाशा उस्मानसाब मासुमदार यांना नुकताच प्रदान करण्यात आला.
    स्वारातीम विद्यापीठाच्या वतीने मराठवाडा मुक्तीसंग्राम दिन व विद्यापीठाच्या रौप्य महोत्सवी वर्धापन दिनानिमित्त गुणवत्ता सुधार योजनेअंतर्गत विविध पुरस्काराचे वितरण दि. 19 ऑक्टोबर रोजी अखिल भारतीय तंत्रशिक्षण परिषदेचे (एआयसीटीई दिल्ली) माजी अध्यक्ष डॉ. एस.एस. मंठा याच्या हस्ते करण्यात आले.
    याप्रसंगी अध्यक्षस्थानी कुलगुरू डॉ. उद्धव भोसले होते. मंचावर शिक्षणतज्ज्ञ व जीवन साधना गौरव पुरस्कारप्राप्त माजी खा. डॉ. गोपाळराव पाटील, माजी मंत्री कमलकिशोर कदम, प्र.कुलगुरू डॉ. जोगेंद्रसिंह बिसेन, कुलसचिव डॉ. सर्जेराव शिंदे उपस्थित होते.
    याप्रसंगी कला, संस्कृती, साहित्य, शास्त्र, क्रीडा, शिक्षण व संशोधन, सामाजिक कार्य, कृषी, उद्योग व व्यापार इत्यादी क्षेत्रापैकी एखाद्या क्षेत्रामध्ये उल्लेखनिय योगदान देणार्‍या विद्यापीठ कार्यक्षेत्रातील व्यक्तीची जीवनसाधना गौरव हा पुरस्कार देऊन सन्मान करण्यात येतो. यावर्षीचा जीवन साधना गौरव पुरस्कार शिवछत्रपती शिक्षण संस्था लातूरचे अध्यक्ष माजी खा. डॉ. गोपाळराव पाटील यांना प्रदान करण्यात आला. तसेच याप्रसंगी उत्कृष्ट विद्यापीठ संकुलीय शिक्षक पुरस्कार डॉ. रमजान मुलानी, उत्कृष्ट महाविद्यालयीन शिक्षक ग्रामीण विभाग पुरस्कार प्रा.डॉ. एन.टी. कांबळे, उत्कृष्ट महाविद्यालय शहरी विभाग पुरस्कार श्रीमती सुशिलादेवी देशमुख महाविद्यालय लातूर, उत्कृष्ट महाविद्यालय ग्रामीण विभाग पुरस्कार श्री गुरूबुद्धी स्वामी महाविद्यालय पूर्णा, उत्कृष्ट प्राचार्य (शहरी विभाग) प्राचार्य डॉ. वसंत भोसले व उत्कृष्ट प्राचार्य (ग्रामीण विभाग) पुरस्कार प्राचार्य डी.बी. इंगळे यांना प्रदान करण्यात आला. पुरस्काराचे स्वरूप मानपत्र, विद्यापीठ स्मृतीचिन्ह आणि रोख रक्कम असे होते.
    ’शोधन’शी बोलताना डॉ. ईलाहीपाशा मासुमदार म्हणाले की, विद्यापीठाच्या रौप्य महोत्सवी वर्षात प्राप्त झालेल्या या पुरस्काराने मी हर्षोल्हासित झालो असून, या पुरस्काराचं श्रेय माझ्या महाविद्यालयास व कुटुंबियास देऊ इच्छितो. विद्यापीठाने पुरस्कार वितरणाची सुरूवात करून आदर्श शिक्षक निर्माण करण्याची प्रक्रिया गतिमान केलेली पहावयास मिळते. निवड करत असताना अतिशय निरपेक्षपणे केली जाते. त्यामुळे हाडाचा शिक्षक म्हणून काम करणार्‍या शिक्षकाला पुन्हा नव्यानी काम करण्याची ऊर्जा अशा पुरस्कारातून नक्कीच प्राप्त होत असते व त्यामुळे पूर्वीपेक्षा अधिक गतीमान पद्धतीने तो आपले अध्यापनाचं कार्य करत विद्यार्थ्यांना घडविण्याची जबाबदारी पार पाडतो. याच प्रकारची नवसंजीवनी प्राप्त झाल्याने मला मनस्वी आनंद झालेला आहे.

नवी दिल्ली (शोधन सेवा)
खरे वर्तमानपत्र आणि खरी पत्रकारिता दुर्मिळ होत चाललेली असताना गेल्या चार दशकांपासून उर्दू वाचकांना खर्‍या बातम्या आणि विचार प्रवर्तक लेख देण्याचे काम ’दावत’ या वर्तमानपत्राने केलेले आहे. सदरचे वर्तमानपत्र तीन दिवसाला एकदा कृष्णधवलमध्ये प्रकाशित केले जात होते. आता या वर्तमानपत्राने कात टाकली असून, फोर कलरमध्ये साप्ताहिकाच्या स्वरूपात नव्याने वाचकांच्या भेटीला आलेले आहे. सोबत दावत न्यूज पोर्टल आणि मोबाईल अ‍ॅपसारख्या आधुनिक समाजमाध्यमांना मदतीला घेऊन वाचकांची भूक भागविण्यासाठी 28 ऑक्टोबर रोजी देशभरात दाखल झालेले आहे. जमाअते इस्लामी हिंदच्या केंद्रीय मुख्यालयात प्रकाशन आणि विमोचन सोहळा दिल्ली अल्पसंख्यांक आयोगाचे अध्यक्ष डॉ. जफरूल इस्लाम, जमाअतचे पूर्व अध्यक्ष जलालुद्दीन उमरी व सध्याचे अध्यक्ष सय्यद सआदतुल्लाह हुसैनी, राष्ट्रीय महासचिव टी. आरीफली. उपाध्यक्ष इंजि. मुहम्मद सलीम, मुहम्मद जफर आणि एस. अमीनुल हसन, परवाज रहेमानी यांच्या प्रमुख उपस्थितीत पार पडला.        याप्रसंगी बोलताना अमीरे जमाअत सय्यद सआदतुल्लाह हुसैनी म्हणाले की, पत्रकारिता ही कोणत्याही वाटसरूच्या हातात विजेरी असल्यासारखी असते. जिच्या प्रकाशामध्ये तो आपल्या मार्गातील चढ,उतार आणि इतर कठीण गोष्टी पाहतो आणि आपला बचाव करू शकतो. सध्याच्या काळात संपूर्ण जगामध्ये माध्यमही खर्‍या बातम्या लपवून खोट्या बातम्या देण्यामध्ये एकमेकाची स्पर्धा करीत आहेत. अशा वेळी दावतच्या माध्यमातून खर्‍या बातम्या आणि गोष्टी लोकांपर्यंत पोहोचविणे ही समाजाची खरी गरज आहे.

याप्रमाणे ज्यांना या सर्व गोष्टी मान्य असतील ते जमाअत-ए- इस्लामीमध्ये सामील होऊ शकतात. त्यांच्यासाठी आमच्याकडे फक्त एकच असे काम आहे की त्यांनी आपल्या कथनी आणि करणीने इस्लाम सत्य असल्याची साक्ष द्यावी आणि संपूर्ण इस्लामला जीवन जगण्याची एक व्यवस्था म्हणून स्वतःच्या जीवनात कायम करावे व समाजामध्येही कायम करण्यासाठी सामुहिक प्रयत्न करावेत. जेणेकरून समाजासमोर सत्याची साक्ष देण्याची गरज पूर्णपणे स्पष्ट होईल.
    तोंडी साक्ष देण्याचा जिथपर्यंत संबंध आहे तर आम्ही आमच्या सदस्यांना अशा प्रकारचे प्रशिक्षण देत आहोत की जेणेकरून ते आपापल्या योग्यतेप्रमाणे जीव्हेने, लेखनीने जास्तीत जास्त लोकांना इस्लाम सत्य असल्याची साक्ष देण्यासाठी तयार करण्याचा प्रयत्न करावा.
    यासाठी आम्ही अनेक छोट्या-छोट्या संस्थाही सुरू केलेल्या आहेत ज्या की आपल्या संघटित प्रयत्नांतून इस्लामी ज्ञानातील खरेपणा आपल्या साहित्यातून लोकांसमोर स्पष्ट करतील. आणि या उद्देशाच्या प्राप्तीसाठी प्रचाराची जेवढी म्हणून साधने उपलब्ध आहेत त्या सर्वांचा आम्ही उपयोग करू. राहता राहिली गोष्ट प्रत्यक्ष साक्षची तर या संबंधात आमचे हे प्रयत्न आहेत की, सुरूवातीला आमच्या प्रत्येक सदस्याला इतके प्रशिक्षित करण्यात येईल की, ते इस्लामचे जीवंत साक्षीदार होऊन समाजात वावरतील आणि मग अशा लोकांचा एक  संघटित समाज विकसित होईल, ज्यामध्ये इस्लाम आपल्या मूळ उद्देशाप्रमाणे काम करत असल्याचे जगाला पाहता येईल. शेवटी हाच समाज आपल्या भगीरथी प्रयत्नाने अन्यायपूर्ण व्यवस्थेच्या वर्चस्वाला शह देऊन सत्याचे वर्चस्व कायम करील, जो की सगळ्या जगामध्ये इस्लामचे प्रतिनिधीत्व करणारा असेल.
    बंधूंनों ! फक्त हाच आमचा उद्देश आणि कार्यक्रम आहे. आम्हाला अशी शंका नव्हती की, हे काम करत असतांना मुस्लिमांना काही आक्षेप असू शकेल. परंतु ज्या दिवसापासून आम्ही या मार्गामध्ये चालत आहोत, आक्षेपांचा महापूर आमच्यासमोर आलेला आहे. मात्र हे सारे आक्षेप लक्ष देण्याइतपत महत्त्वाचे नाहीत. ना एका बैठकीमध्ये त्यांच्या बाबतीत फारसं काही सांगता येण्यासारखे आहे. मात्र याप्रसंगी मी त्या आक्षेपांबद्दल थोडसं स्पष्टीकरण देऊ इच्छितो ज्यांचा उपयोग आपल्या शहरामध्ये गैरसमज पसरविण्यासाठी केला जात आहे.
    असं म्हटलं जात आहे की, तुमची ही जमाअते इस्लामी एका नव्या सांप्रदायाची (फिरका) पायाभरणी करीत आहे. या प्रकारची भाषा जे लोक बोलत आहेत त्यांना कदाचित माहित नसेल की फिरकाबंदीची कारणं काय असतात, धर्मामध्ये ज्या कारणांमुळे खूप फूट पडत असते ती कारणं फक्त चार प्रकारची आहेत. पहिले प्रकार असा की, धर्मामध्ये एखादी अशी गोष्ट वाढविली जाईल, जी की मूळ धर्मात नव्हती आणि त्याच गोष्टीला ईमान आणि कुफ्र (इन्कार), उपदेश (हिदायत) आणि पथभ्रष्टता यामध्ये फरक करण्यासाठीचा निकष मानले जाईल.
    दूसरा प्रकार असा की, धर्माच्या एका विशिष्ट गोष्टीला एवढे अवास्तव महत्व दिले जाईल, जेवढे महत्व कुरआन आणि हदिसच्या अनुसार त्या गोष्टीला प्राप्त नाही.         तीसरा प्रकार असा की, त्या धार्मिक प्रश्‍नांमध्ये अतिशोक्ती केली जाईल ज्यांचा स्पष्टपणे कुरआन आणि हदिसमध्ये उल्लेख नसेल. उलट कुरआन आणि हदीसच्या सामान्य आदेशांच्या प्रकाशामध्ये विचार करून निर्धारित केले गेलेले असतील. (इज्तेहादी मसले अर्थात धर्माचा अर्थ लावून घेतलेले निर्णय). याप्रकरणी आपल्या मताच्या विरूद्ध ज्यांची मतं आहेत त्यांना काफीर ठरविले जाईल, त्यांचा अपमान केला जाईल किंवा कमीत कमी त्यांच्यापासून अलिप्तता बाळगण्यात येईल.
    चौथा प्रकार असा की, प्रेषित मुहम्मद सल्ल. यांच्या नंतर एखाद्या खास व्यक्तीच्या संबंधाने असा दावा केला जाईल जणू तो प्रेषितच आहे आणि त्याचे म्हणणे मानल्यानेच मुस्लिम राहता येईल आणि जे मानणार नाहीत ते काफिर ठरविले जातील किंवा एखादी संघटना असा दावा घेऊन उठेल की, जे त्यांच्या संघटनेमध्ये सामील आहेत तेच सत्य मार्गावर आहेत बाकी सगळे मुसलमान पथभ्रष्ट आहेत.
    आता मी आपल्याला विचारू इच्छितो या चार प्रकारांपैकी आम्हाला कोणत्या प्रकारामध्ये बसवणार? आम्ही कोणता अपराध केलाय? जर कोणाकडे काही पुरावा आणि तर्क असेल तर त्यांनी आम्हाला स्पष्टपणे सांगावं की तुम्ही आमुक हा अपराध केलेला आहे. आम्ही तात्काळ तौबा करू आणि आपल्या वर्तनामध्ये सुधार करतांना आम्हाला किंचितही संकोच होणार नाही. कारण आम्ही स्वतःच अल्लाहच्या या सत्य धर्माला स्थापित करण्यासाठी उठून उभे राहिलेलो आहोत, यात फूट पाडण्यासाठी नव्हे. मात्र अशी कोणतीही चूक आम्ही केलेली नाही तर मग आमच्या कामामुळे कुठल्यातरी नवीन सांप्रदायाची पायाभरणी होत आहे, असा अंदाज कसा काय केला जाऊ शकतो?
    आम्ही केवळ मूळ स्वरूपात असलेल्या इस्लामला त्याच्यात किंचितही घट किंवा वाढ न करता घेऊन उभे राहिलेलो आहोत आणि मुस्लिमांसमोर आमचा संदेश याशिवाय दूसरा कुठलाच नाही की, या ! आपण सर्व मिळून या सत्य धर्माला प्रत्यक्षात आपल्यामध्ये स्थापित करू आणि जगासमोर हेच सत्य असल्याची साक्ष देऊ. जमाअते इस्लामीचा पाया आम्ही संपूर्ण इस्लामला बनविलेला आहे, त्याच्या एखाद्या आदेशाला किंवा भागाला नाही.
    अशी प्रश्‍न ज्यांचा स्पष्ट उल्लेख कुरआन आणि हदीसमध्ये आलेला नाही त्या प्रश्‍नासंबंधी आम्ही सर्वांच्या मतांना आणि विचारपीठांना तिथपर्यंत मान्यता देतो जिथपर्यंत शरीयतमध्ये परवानगी आहे. यासंदर्भात आम्ही प्रत्येकाचा अधिकार इथपर्यंत स्वीकार करतो की, आपल्याला ज्या विचारपीठाच्या विचारांविषयी संतुष्टी वाटेल, आपण त्यांची अंमलबजावणी करा. मात्र त्या गोष्टीला पाया बनवून आपला वेगळा गट तयार करण्याला आम्ही योग्य समजत नाही.
    जमाअते इस्लामीबाबतही आम्ही कुठल्याही अतिशोक्तीपासून लांब राहिलेलो आहोत. आम्ही असा कधीच दावा केलेला नाही की, सत्य आमच्याच जमाअतमध्ये एकवटलेले आहे. आम्हाला आमचंं हे कर्तव्य वाटलं म्हणून आम्ही उठून उभे राहिलो आहोत आणि आपल्याला आपल्या कर्तव्याची आठवण करू देत आहोत. आता हे आपल्या मर्जीवर अवलंबून आहे की आपण आमच्यासोबत उभे राहता किंवा स्वतः उठता आणि आपल्या कर्तव्याचे निर्वहन करता किंवा दूसरा कोणी या कर्तव्याचा निर्वाह करत आहे असे आपणाला वाटत असेल तर आपण त्यांची साथ देता.

’फतवा’ म्हणजे इस्लामी शरीअतचा एक धर्मशास्त्रीय दृष्टीकोन. परंतु काहीजण याला धार्मिक न्यायालयाचा आदेश समजतात. याचे कारण हे आहे की काही हास्यास्पद फतव्यांचा प्रचार केला जातो. ज्यामुळे जनसामान्यात ही धारणा निर्माण झाली की अधिकांश मुसलमान अशा प्रकारचे फतवे मान्य करतात आणि त्यांचे पालनही करतात. वास्तविक सामान्य मुसलमानांपैकी खूप कमी असे आहेत जे मुफ्तीजवळ एखाद्या प्रकरणासंबंधी कायद्याचा सल्ला घेण्यासाठी जातात.
    एखादा फतवा विचित्र आणि न्यायमूल्यांशी विसंगत वाटला तरीसुद्धा. तथापि त्यात असा विवाद निर्माण व्हायला नको, ज्या प्रकारचा विवाद आज दिसून येत आहे. मीडिया (प्रसारमाध्यमे) विलक्षण आणि मुर्खतापूर्ण गोष्टींच्या शोधात असतो आणि याद्वारे तो इस्लामी धार्मिक संस्थांच्या प्रतिमेला गालबोट लावू इच्छितो, म्हणूनच तो अशा प्रकारच्या दस्तावेजांवर तुटून पडतो आणि त्यासंबंधी आरडा ओरड करतो. देशात सहस्त्रावधी मदरसे आहेत आणि या मदरशांमध्ये विवाद मिटविणार्‍या कमेट्यादेखील आहेत, तेव्हा त्या ठिकाणी एखाद्या विशिष्ट खटल्या संदर्भात अनेक प्रकारचे धार्मिक दृष्टीकोन येऊ शकतात. विचित्र बाब ही की मीडिया काही फतव्यांनी उराशी कवटाळून त्याला निर्णायक रूप देतो आणि मग त्याला रूढिवादाचा नमूना म्हणून सादर करतो. याहून क्लेशदायक बाब ही की लोकांच्या मते अधिकांश मुसलमान अशा धार्मिक सल्ला-मसलतींशी अत्याधिक ओढ राखतात. ही गोष्ट योग्य पार्श्‍वभूमीत समजून घेण्याकरिता हे लक्षात ठेवणे आवश्यक आहे की फतवा म्हणजे एखाद्या न्यायाधीशाने दिलेला निकाल नव्हे. हा केवळ धर्मशास्त्रीय दृष्टिकोन आहे. इंग्रजीचा एक विश्‍वकोष ’ए शॉर्टर इन्सायक्लोपीडिया ऑफ इस्लाम’ फतव्याची व्याख्या अशा प्रकार करतो;(अनुवाद) ”हा मुफ्तीद्वारे दिलेला एक औपचारिक कायदेशीर दृष्टीकोन आहे, जो एखाद्या न्यायाधीशाने किंवा एखाद्या व्यक्तीने विचारलेल्या प्रश्‍नाचे उत्तर म्हणून आहे.”फतवे केवळ दृष्टीकोनाचे स्थान राखतात आणि हे कुणावर बंधनकारक नसतात. यांना मान्यही केले जाऊ शकते आणि अस्विकृतही केले जाऊ शकते. ज्या लोकांकडे या दृष्टिकोनाची विचारणा केली जाते. तेदेखील फतवा मानण्यावर किंवा त्याचे पालन करण्यावर आग्रह धरत नाही. ते स्वतः म्हणतात की तुम्ही वाटेल तसे याला मान्यही करू शकतात आणि अमान्यही करू शकतात. जे लोक गुंतागुंतीच्या समस्यांना तोंड देतात, ते धार्मिक संस्थांकडून धर्मशास्त्रांसबंधीचे मार्गदर्शन घेतात आणि जेव्हा ते यांना स्वभावतः परस्पर विरोधी असल्याचे पाहतात तेव्हा त्यांना नवल वाटत नाही.

statcounter

MKRdezign

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget